Justifikimi “nuk ka opsione të mira” për Korenë e Veriut, është një mit

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on Whatsapp

Nga William Tobey

Tani është e zakonshme të argumentohet se nuk ka opsione të mira për Korenë e Veriut – ndoshta e zakonshme, por e gabuar. Në të vërtetë, është Pheniani ajo që përballet me kundërshtarët dominues ushtarakisht dhe ekonomikisht, si dhe perspektivat e ulëta për suksesin afatgjatë. Për të qenë të sinqertë, kërcënimi që paraqesin arsenalet në rritje të raketave bërthamore dhe balistike të Koresë së Veriut po ndryshon llojin dhe madhësinë e kërcënimit dhe kërkon përgjigje, por një perspektivë është e garantuar. Japonia, Korea e Jugut dhe Shtetet e Bashkuara janë më shumë se të afta për t’u përballur me këtë kërcënim dhe për të penguar një sulm katastrofik nga veriu.

Nëse me anë të mjeteve bërthamore ose konvencionale, lufta e përgjithshme kundër Shteteve të Bashkuara dhe aleatëve të saj do të thotë fundin e sundimit të liderit të Koresë së Veriut, Kim Jong Un. Ai dhe bashkëpunëtorët e tij nuk do të kishin gjasa të mbijetonin në një konflikt të tillë dhe do të largoheshin nga ai në çdo rast. Për shkak se ruajtja e regjimit është objektivi më i lartë strategjik i Veriut, Kim mund të shmangë fillimin e një lufte të tillë.

Është thënë gjithashtu shpesh se nuk ka zgjidhje ushtarake për mëdyshjet mbi Korenë e Veriut. Shpenzimet do të ishin tepër të mëdha për t’u përpjekur për të zgjidhur problemin e Koresë së Veriut nëpërmjet forcës.

Një pasojë e pohuar shpesh – se për shkak se nuk ekziston një alternativë ushtarake e qendrueshme, diplomacia është e vetmja zgjidhje – është e dyshimtë, dhe deri më tani, e gabuar. Katër presidentë amerikanë përpara këtij aktual – dy demokratë dhe dy republikanë – ndërmorën përpjekje serioze diplomatike me Veriun. Ata të gjithë dështuan. Vetëm në fushën bërthamore, Koreja e Veriut ka shkelur Traktatin për Mospërhapjen e Armëve Bërthamore, marrëveshjen e saj të mbrojtjes të vitit 1992 me Agjencinë Ndërkombëtare të Energjisë Bërthamore, Marrëveshjen e Denuklearizimit Veri-Jug të 1992 dhe Kornizën e Pranuar e 1994, së bashku me mirëkuptimet e mëvonshme politike, siç është Deklarata e Përbashkët e Shtatorit 2005 dhe Marrëveshja e “Leep Day” të 2012. Kushtetuta e Koresë së Veriut e 2012 deklaron se Veriu është një shtet bërthamor. Mund të ketë arsye për të folur me Phenianin, por për sa kohë që regjimi i Kim mbetet në pushtet, negocimi i denuklearizimit nuk është një nga ato me besueshmëri.

Pra, nëse as mjetet ushtarake, as diplomatike nuk janë të qëndrueshme, a nuk ka opsione të mira? Veriu mund të parandalohet nga fillimi për të nisur një sulm të madh, siç është bërë për më shumë se gjashtë dekada, nga kërcënimi i një përgjigjeje dërrmuese. Për më tepër, meqë divergjenca ekonomike midis Jugut të begatë (vendi i vetëm në 20 vitet e fundit që iu bashkua radhës të botës së zhvilluar) dhe Veriut të mjerueshëm (ku përplasen varfëria) vazhdon të rritet, do të ketë presione të papërballueshme për ndryshim. Skeptikët përgjigjen se ne kemi shpresuar për dekada se Veriu do të shembet, por mbetem të zhgënjyer. E njëjta gjë u tha edhe për Bashkimin Sovjetik në vitet 1980. Për më tepër, ndërsa ne harxhojmë kohën tonë, është Veriu që vuan, jo Shtetet e Bashkuara apo aleatët e saj. Ndërkohë, ka disa hapa konkretë që duhet të ndërmarrim për të mbrojtur veten nga sulmet që vijnë nga veriu, ose mund të vijnë në të ardhmen.

Ne kemi nevojë për mbrojtje më të mirë kibernetike dhe një strategji sulmuese që do të pengojë sulmet dhe t’u përgjigjet sulmeve të Koresë së Veriut, duke kërkuar ndëshkime për raste si hakmarrja kundër Sony. Ne duhet të rrisim përpjekjet e monitorimit dhe ndërhyrjes për të monitoruar mundësinë që Koreja e Veriut të mund të eksportojë një pjesë të rezervave të saj në rritje të materialeve fosile dhe të armëve bërthamore – për shembull, duke kërkuar inspektimin e avionëve të Koresë së Veriut dhe anijet që kërkojnë të kalojnë hapësirën ajrore ose ujërat sovrane. Mbrojtja raketore kundër sistemeve me rreze të gjatë dhe shkurtër duhet të përmirësohet më tej. Duhet të sanksionojmë më fuqimisht përhapjen e armëve bërthamore të Phenianit dhe veprimtaritë e paligjshme, përfshirë sanksione sekondare selektive ndaj subjekteve kineze. Këtu, përpjekjet kundër programit bërthamor të Iranit ofrojnë një model. Seuli duhet të marrë parasysh vendosjen e një sistemi të ngjashëm me mbrojtjen e  Iron Dome të Izraelit kundër forcave të artilerisë dhe raketave, sidomos një të bazuar tek një teknologji e avancuar si armë lazer. Në të shumtën e rasteve, Shtetet e Bashkuara duhet të përpiqen të përmbajnë fort mirë Korenë e Veriut derisa të bëhet e mundur ribashkimi dhe denuklearizimi i Gadishullit Korean. E gjithë kjo bëhet më së miri në bashkëpunim me aleatët dhe kombet e tjera.

Frika është një reagim i kuptueshëm për përparimin e Koresë së Veriut në lidhje me armët bërthamore dhe raketat balistike, por ajo turbullon gjykimin dhe rrit tolerancën për rrezikun. Winston Churchill tha, “Frika është një reagim. Guximi është një vendim”. Është koha për të marrë vendime që do të lehtësojnë frikën tonë dhe do të nxisin guximin tonë. Koha ishte në anën e Koresë së Veriut ndërsa punonte në drejtim të armëve bërthamore, por paradoksalisht, tani që Pyongyang i ka ato, nuk është më. Ka mundësi të mira për t’iu përgjigjur kërcënimit të Koresë së Veriut dhe që nuk sjellin luftë. Tani është koha për t’i zbatuar ato./Foreign Policy – Lexo.al/

 

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on Whatsapp
REMOTE_ADDR:[]
        
        Loading...
        

Lini një Përgjigje

Adresa juaj email nuk do të bëhet publike. Fushat e domosdoshme shënohen *