E drejta për të folur Gramoz Ruçi

 Nga Mero Baze

 Interpelanca e djeshme me kryeministrin Sali Berisha rreth projekteve të qeverisë së tij për akset rrugore të jugut dhe veriut të Shqipërisë, u përdor nga deputeti socialist Gramoz Ruçi, për të ngritur një platformë politike antiqeveritare, të mbështetur në ndarjen krahinore të vendit. Duke ruajtur egërsinë e tij të vjetër politike, zoti Ruçi u përpoq të paraqiste programin e qeverisë së re, si një program të strukturuar kundër interesave të Jugut të vendit. Teza të tilla, shpesh vlejnë si kamerdare për të dalë nga kriza ku zhyten partitë pas humbjeve të thella, ose humbjes së pushtetit. Racizmi dhe krahinarizmi kanë qenë dy armë të vjetra të socialistëve kundër Berishës, qysh në vitin 1992, dhe nuk kanë funksionuar keq. Si çdo perversitet politik, edhe ky krijon një lloj kapitali negativ dhe mund të përdoret për të nxitur urrejtjen në politikë. Në këtë pikë, Gramoz Ruçi është njeri i suksesshëm. Por, mbi të gjitha, është i suksesshëm, sepse ai është i vetmi politikan që krahinarizmin dhe razicmin politik, i ka përdorur më mirë se kushdo tjetër në politikën shqiptare. Për ata që nuk e njohin Jugun, unë, pa shumë dhimbje, pranoj se Tepelena është rrethi më pak i preferuar për çdo jugor, megjithëse është vendlindja ime. Për ata që njohin Tepelenën, Salaria është fshati më pak i preferuar për çdo tepelenas. Për ata që njohin Salarinë, mëhalla e Gramoz Ruçit, është mëhalla më e keqe e fshatit. Por nga kjo mëhallë, Gramoz Ruçi ka arritur të nxjerrë katër deputetë në parlamentin shqiptar dhe 3 të tjerë nga mëhallat rrotull këtij fshati. Kulmi arriti kur pas 3 Korrikut, tri figurat kryesore të Partisë Socialiste, Sekretari i Përgjithshëm - Gramoz Ruçi, Sekretari Organizativ - Elmaz Sherifi, dhe Sekretarja e Marrëdhënieve me Publikun - Valentina Leskaj, përfunduan sërish nga “mëhalla” e Gramozit dhe “mëhalla” fqinje. Dy “profesorë” të tyre, Et’hem Ruka dhe Luan Memushi, djem të “mëhallës Ruçi”, thjesht përdoren si ilustrim se jo të gjithë ata që janë në politikë nga Salaria, janë pa shkollë. Ky krahinarizëm në krye të PS-së dhe ky centralizim i pushtetit në emër të krahinarizmit, derivohet në Jug në 100 nipa, mbesa dhe dhëndurrë të Gramoz Ruçit, që kontrollojnë 100% policinë, doganat, ndërmjetësojnë tenderat publikë dhe strukturat e Partisë Socialiste në jug. Kryetari i PS-së në Tepelenë është nipi i Gramoz Ruçit, 10 drejtorë - nipa të tij, Drejtori i Policisë - njeriu i shtëpisë së tij, Shefi i rendit - nipi i tij, policia e Gjirokastrës - e gjitha e tij, shefi i policisë së Kakavijës është djali i vëllait të tij, doganieri i Kakavijës - nipi i tij, drejtorët e Sarandës - nipa apo dhundërrë të tij dhe, më tej akoma, një oktapod i tmerrshëm i mafias së përzier me politikën. Por jo vetëm në Jug. Në Drejtorinë e Doganave - tre njerëz të afërt të tij, në Ministrinë e Brendshme, së paku në 15 poste kyçe janë njerëz të tij, në Ministrinë e Lulzim Bashës, gjysma e drejtorëve janë njerëz të shtëpisë së tij, ndërsa në ministritë e tjera janë njerëz të tij, ose shefat e personelit, ose drejtorët kyç.

Dhe nuk bëhet fjalë për njerëz, që kanë ndonjë vlerë profesionale apo politike, por thjesht ushtarë, që u binden urdhrave të klanit politik. Modeli i tyre është, për shembull, Eqerem Braçe, i cili nga bari në Salari deri në vitin 1996, “u vesh” prej Gramoz Ruçit si biznesmen dhe tani ka fituar tenderin e ushqimit të Gardës së Republikës, që komandohet nga “veriori” Sali Berisha, tenderin e rrugës Dukaj-Tepelenë ku nuk ka hedhur asnjë lopatë dhe që paguhet nga “tironsi” Lulzim Basha, tenderin e gjimnazit të Tepelenës dhe disa shkollave në fshatra të humbur të Tepelenës, ku nuk ka as mësues, as nxënës, po vetëm objekte të lyera dhe miliona të përfunduara në xhepat e Gramoz Ruçit. Ky Eqerem Braçja, së fundmi është dënuar me 9 muaj burg nga Gjykata, dhe politikani parimor Gramoz Ruçi, jo vetëm që nuk ia dorëzon drejtësisë, por e mban në makinë të tij për të mos e kapur policia. Nipi tjetër i tij, krimineli Gjolek Malaj, është pronar i një ndërtese pa leje në qendër të Tiranës dhe, përmes pushtetit politik të Gramoz Ruçit, ka detyruar një fondacion kulturor iranian, të vendosë aty aktivitetin e tij të shpallur si arsimor, me qëllim që këtij banditi t’i quhen të pastra paratë, pasi kanë ardhur nga Irani. Dhe kjo bëhet nën mbikëqyrjen e ministrit “anti-iranian” Genc Pollo. Ky model politikani, i cili përpiqet të thërrasë në ndihmë krahinarizimin me të cilin ekziston në politikë, si një mjet lufte për të ndezur urrejtjen Jug-Veri, në të vërtetë është i vetmi në politikën shqiptare, që është ende në skenë, për shkak të këtij krimi. Unë nuk e di përse do t’i duhej Shqipërisë Gramoz Ruçi me dy klasë shkollë partie, nëse nuk do të kishte 100 nipçet dhe dhëndurrët në pushtet për t’u motivuar politikisht si plaçkitës. Nuk di ç’do t’i duhej politikës shqiptare ky njeri, nëse nuk do të transferonte mafian e rrugës në Tepelenë, në mafia ndërtimi në Tiranë dhe të gjunjëzonte me të Edi Ramën. Nuk di pse do t’i duhej politikës shqiptare ky njeri primitiv, që as gërmat e alfabetit nuk shqipton dot, nëse nuk do t’u imponohej me radhë kryeministrave socialistë me ato që ai i quan bastione të së majtës dhe që kontrollohen nga familja e tij mafioze.

Në gjithë këtë histori, Gramoz Ruçi ka vetëm një të drejtë. Ka të drejtën e triumfatorit mbi pushtetin e Sali Berishës, që jo vetëm nuk arrin të çmontojë këtë familje mafioze nga politika, por në mënyrë qesharake, klani i tij dikton qeverinë e re, tallet me të dhe ministrat e tij dhe paguhet ende me paratë e buxhetit të varfër të shqiptarëve. Gramoz Ruçi ka të drejtë të ngrejë kokën, përderisa nipat e tij kriminelë, arrestohen në flagrancë duke dhunuar ligjin dhe lihen të lirë rrugëve, vazhdojnë të ndërtojnë nga Tiranë në Sarandë, me lejet e ndërtimit që kontrollon qeveria e Sali Berishës, vazhdojnë të marrin paratë e tenderave të fituara në mënyrë të paligjshme nga qeveritë e mëparshme dhe mbrohen politikisht në Kuvend në emër të luftës Jug-Veri.

Kjo është e drejta që Gramoz Ruçit po i jepet dita-ditës nga pushteti i ri. Derisa kjo qeveri nuk do të arrijë të marrë pushtetin, derisa kjo qeveri nuk do të arrijë të ketë nën kontroll situatën në vend, derisa kjo qeveri nuk do të jetë në gjendje të dominojë mbi bandat politike të Jugut të Shqipërisë, që rrinë këmbëkryq në Tiranë, në Kuvend do të mbahen përditë fjalime raciste dhe platforma të luftës krahinore, siç ishte ligjërata e djeshme e Gramoz Ruçit. Atij i ka ardhur shpejt dita të ngrejë zërin në emër të Jugut, ndërkohë që Jugu, ndryshe nga Partia Socialiste, nuk e ka njohur dhe as e ka shpallur kryeqendër të tij, Salarinë.