Mesazhet e pjekurisë greke

Nga Panajot Barka

Zgjedhjet e së dielës në Greqi konfirmuan vendosmerinë e popullit grek për të hapur një faqe të re politike në vendin e tij. Ky mesazh artikulohet nëpërmjet një tufë risish të tjera shumë të rendësishme që u përvijuan në harkun kohor të nëntë muajve të fundit në Greqi. Brenda kësaj periudhe populli grek rikonformoi vendosmërinë e rrugës së tij Evropiane. Ridimesionoi vullnetin e tij për të lenë pas realitetin politik 40 vjeçar të abuzimit shtetëror, të shtetit klientelist, të sistemit korruptiv, të evazionit fiskal, të shndërrimit të përfaqësuesve politikë të tij në mekanizma të interesave të oligarqisë finaciare Evropiane e botërore. Në këtë sens zgjedhjet në Greqi përbëjnë një mesazh tëpër të qartë për ndryshimin të raportit të forcave politike në Evropën e Bashkuar. Njëkohësisht rikonfirmuan se pavarësisht krizës së rendë ekonomiko-sociale, demokracia në vend është e konsoliduar dhe bëri hapa të reja përpara.

Ky realitet e shndërroi Greqinë në qëndër të vemendjes të zhvillimeve politike paqësore në botë. E vërteton këtë edhe fakti që liderët e vendeve më në zë të botës dhe organizmave kryesore Evropiane e përshendeten këtë proces në Greqi dhe shprehen gadishmerinë e tyre për të mbështetur qeverinë e re të saj.

Për konfigurimin e kësaj tablloje Greqisë i është dashur të kalojë një 9 mujor ballafaqimesh historike duke gjetur si mjet efikas procesin demokratik të zgjedhjeve.

Në janar fitorja e “konfederatës” së majtë provokoi reagime të brendshme dhe të jashtme për shndërrimin e kësaj fitoreje në një parantezë që do të vërtetonte se pushteti politik për të majtën ishte mollë e ndaluar. Përpjekjet për eliminimin e kësaj force politike të majtë u shoqëruan me një periudhë të vështirë negociatash të Greqisë me BE-në për të arritur një marrëveshje për një paketë të re ndihmash. Ishte një përplasje që zgjati plot 6 muaj, në të cilën Greqia pranonte sfidën e rrënimit ekonomik, për t’i thenë Evropës së masat shtrenguese në kurriz kryesisht ë shtresave të gjera, nuk përbënin zgjidhje për të dalë nga kriza.   Dhe në këtë këmbëngulje greke nuk është se evidentohej kundërvenia e BE-së me parimet bazale të saj që janë barazia dhe solidariteti, porse vazhdimi i kësaj rruge mund të çonte në shpërbërjen e vet unionit të Evros dhe të vet BE-së. Në këtë kontekst, Greqia pranoi rolin e Ifigjenisë për t’i treguar Evropës se nuk i duhet një Trojë e re, (me kuptimin se lufta e Trojës shënon edhe luftën e parë të njohur botërore).

Referendumi i 5 korrikut u shndërrua në një istrument politik përmes së cilit populli grek konfirmonte në mënyrë plebishitare rrugën e tij evropiane, dhe njëkohësisht, kërkesën për një paketë ndihmash sa më humane. Ky moment solli samitin e nivelit të lartë  të BE-së të 12 Korrikur. Ai tanimë përbën vlerë historike, jo për kohëzgjatjen e tij maratonë prej 17 oresh dhe dramacitetin e negociateve, porse në përfundim të tij, Evropa pa e kuptuar u gdhi me një fytyrë tjetër, që evidentonte hapur kërkesën për ndryshim dhe rikuperim të kursit të vet.

Në zgjedhjet e 20 shtatorit pjekuria politike dhe demokratike e popullit grek ishte mëse domëthenëse.

Me votën e tij populli grek la jasht parlamentit 43 deputet që përkrahin kursin e Greqisë jasht Evro-s dhe rikthimin tek monedha kombëtare. Tregoi se përkrahu përshtatjen fleksible të Aleks Ciprës me realitetin Evropian dhe përpjekjen e tij për ta përshtatur këtë realitet interesva të popullit të vet.

Duke i dhenë mundësi SYRIZES të krijojë qeveri, u transmetoi forcave politike të opozitës mesazhin  e përgjegjësive 40-vjeçare ndaj fateve të Greqisë dhe të rolit të dyshimtë të tyre përgjatë negociatave të qeverisë me BE. Populli me votën e tij e interpretoi kërkesën e forcave politike përfaqësuese të së shkuarës politike, për pjesëmarrje në një qeveri me bazë të gjerë, si mundësi për të fshehur mekatët e së shkuarës që futën Greqinë në kolaps. U thanë atyre se fajtori nuk mund të bëhet njëkohësisht dhe shpetimtar i kësaj situatë.

Pjekuria politike e popullit grek lidhet edhe me faktin se vlerësoi tek qeveria e SYRIZES, qëndrimin dinjitoz, transparencën publike dhe nëvojën e mbështetjës popullore në vendimarrjen e saj dhe, pavarësisht përkeqësimit ekonomik e social, i dha SYRIZES një mundësi të dytë për bërë realitet deklarimet programore që pajtohen plotësisht me interesat dhe aspiratat popullore.

Këto mesazhe të votës së popullit grek qeveria e Ciprës duhet t’i kthejë që tani në realitet. Përveç kapërcimit të situatës së rendë ekonomike, ai duhet të kthejë në realitet luftën ndaj sistemit të kalbur politik të së shkuarës, korrupsionit, evazionit fiskal, krimit shtetëror.Një mision shumë i vështirë kur dihet pesha dhe konsolidimi i tij i gjatë në kohë dhe me shtrirje të gjerë në shoqëri dhe strukturat shtetërore. Aq me keq kur në shumë nivele të aspektit ekonomik e politik ky sistem është lidhur me faktorë të fuqishëm të jashtëëm, madje edhe brenda BE-së.

Qeveria e Ciprës duhet të ndërmarrë reforma shtetkonsoliduese, ndërkohë që klientelizmi partiak dhe burokracia e pafund përbëjnë një gurë më të rendë se ai i Sifizit.

Qeveria duhet të arrijë objektivat e marrëveshjës së re me BE, por edhe duhet t’i përmiresojë kushtet e saj në favor të popullit. Duhet gjithashtu të tregojë se është në gjendje të implementojë me rentabilitet resurset që krijon paketa e re e ndihmës pa lejuar që ato të kthehen në pre të korrupsionit dhe të grabitjës të kravatëmbajtësve shtetërorë.

Pikërisht këtu qëndron dilema. Midis vullnetit të shprehur popullor dhe misionit të qeverisë Cipra do të krijohet një aleancë organike apo do të formohet një vijë e re demarkacioni!?

Por zgjedhjet në Greqi duhet parë edhe nga kendveshtrimi krahasues dhe mesazhsjellës në realitetin shqiptar. Besoj se duhet të na shqetesojë pozitivisht se në Greqi zhvillohen tre palë zgjedhje në disa muaj. Nuk ndodh as incidenti më i vogël, (askujt nuk i shkon mendja për manipulim, blerje apo vjedhje votash), rezultati del në orën e parë pas mbylljës së kutive, pranohet nga të gjitha palët dhe humbësit urrojnë fituesin. Brenda disa orëve formohet qeveria dhe fillohet nga puna.

Mesazhi tjetër ka të bejë me ndërgjegjen politike të votuesve. Në Greqi janë ata që shmangin votën klienteliste dhe vendosin të përkrahin atë forcë politike që i garanton më mirë të ardhmën. Pra, votojnë pozitivisht, për më të mirën,  pa u detyruar të zgjedhin të keqën më të vogël.

Po ashtu, kjo ndërgjegje politike lidhet më së shumti me angazhimin maksimalist të intelektualëve me fatet politike të vendit. Dhe ky konstatim nuk lidhet thjesht me faktin se qeveria e Ciprës në shumicën e vet përbëhet nga profesorë universiteti dhe akademikë, por me faktin se janë intelektualët ata që gjenerojnë orientimin politik të votuesve.

Ka një moment më të rendësishëm që duhet vlerësuar në Shqipëri, sidomos nga shoqëria civile sado e pazhvilluar qoftë ajo. Fenomenet 40-vjeçare që e çuan Greqinë në këtë pikë të vështirë, po përseriten me një shpejtesi maramendëse në Shqipëri dhe ato duhen frenuar dhe eliminuar. Por fakti se në Shqipëri, synohet për një demonizim antishqiptar të Greqisë, tregon se dikush është i interesuar të mbaj fshehur realitetin shqiptar që ushqen një perspektivë të zymtë, por edhe nacionalizëm.

Rendësia e mesazheve zgjedhore greke për Shqipërinë nuk kanë të bejnë aq me diferencën demokratike midis dy vendeve, se sa me marrëdhëniet e shumëfishta diakronike e të së tashmës midis dy vendeve.

“Berberi” që nuk ekziston si simbol i mosbindjes civile

17:39 Blog

Si mund t'i ikim tollovisë ku po jetojmë?

16:10 Blog

Shfaqja te bunkeri si teatër eksperimental

12:19 Blog

Amerika s'është pa faj

10:37 Blog

Kush e përjashtoi Ekrem Spahiun?

09:59 Blog

Rrënjët e liberalizmit gjerman

17:52 Blog

Pse kaq frikë kundër Serbisë?

15:21 Blog

A a jemi gati për të marrë emigrantët?

20:30 Blog

Bukinisti i rrugës time

17:57 Blog

Çfarë do të kërkojnë sirianët në Shqipëri?

12:44 Blog