Mao Ce Duni: Shoku Mehmet, kur keni qenë për herë të fundit në Kinë dhe a jemi takuar bashkë…?!

16 Korrik 2021, 21:40Politika TEMA

Memorie.al publikon një dokument arkivor të nxjerrë nga Arkivi Qendror i Shtetit në Tiranë (Fondi i ish-Komitetit Qendror të PPSH-së), ku ndodhet proces-verbali i bisedës së një delegacioni të lartë të PPSH-së dhe qeverisë së Republikës Popullore të Shqipërisë me në krye kryeministrin Mehmet Shehu, (ku bënin pjesë edhe: Ramiz Alia, Mihallaq Ziçishti, Rahman Perllaku, Tonin Jakova, Shoku Agim Mero, Shoku Foto Çami, Shoku Piro Bita, dhe Vasil Nathanaili), gjatë pritjes së dhënë për nder të tyre nga ana e udhëheqësit kryesor të Republikës Popullore të Kinës, Mao Ce Dun, i cili shoqërohej edhe nga kryeministri, Çu En Lai,  (ku bënin pjesë edhe: Kang Sheng, Liu Ningyi, Liu Xiao e Luo Wei Bo). Biseda e plotë e delegacionit të lartë të udhëheqjes shqiptare me krerët kryesorë të Republikës Popullor të Kinës, i cili realizohej në prag të festimeve për 18 vjetorin e themelimit të Republikës Popullore të Kinës, ku u diskutuan çështje dhe problem të ndryshme, si: Revolucioni i Madh Kulturor Proletar në Kinë, marrëdhëniet në mes dy vëndeve, mbështetja që kishte Partia Komuniste e Kinës nga komunistë dhe marksistë – leninistë nga vënde të ndryshme të botës, zbulimi dhe demaskimi i tradhëtarëve si në udhëheqjen e Partisë Komuniste Kineze, si: Liu Shaoçi, Wang Ming, Chen Duxiu, Peng Zhen, Bo Yibo, An Ziwen, etj., ashtu dhe në Partinë Komuniste të Shqipërisë, që nga Koci Xoxe, Liri Belishova etj.

Nga Dashnor Kaloçi

dhe pse Enver Hoxha dhe e gjithë udhëheqja e lartë e PPSH-së, për afro dy dekada me radhë (1959-1979), propagandonin me të madhe miqësinë e pathyeshme me Republikën Popullore të Kinës dhe Partinë Komuniste të saj me në krye “Timonierin e madh”, kryetarin Mao, miqësi “e farkëtuar në kudhrën e revolucioneve”, madje duke e paraqitur Shqipërinë në sytë e popullit të saj dhe në arenën ndërkombëtare, si vendin më mik që kishte Kina Popullore në të gjithë botën, duket se nuk ka qenë e gjitha ashtu siç paraqitej me delir nga udhëheqja komuniste e Tiranës. Jo vetëm kaq, por madje Mao Ce Duni, as kujtohej nëse e kishte takuar ndonjëherë kryeministrin shqiptar Mehmet Shehu, gjatë vizitave të tij në Republikën Popullore të Kinës, si dhe nuk e njihte fare as ambasadorin shqiptar në Pekin dhe gjithashtu prej sa kohësh ai shërbente në atë detyrë!

Të gjitha këto veç të tjerash bëhen të ditura nga një proces-verbal i bisedës së zhvilluar ndërmjet delegacionit të lartë të PPSH-së dhe qeverisë së Republikës Popullore të Shqipërisë me në krye kryeministrin, Mehmet Shehu, gjatë pritjes së dhënë për ta, nga ana e udhëheqjes së lartë të Partisë Komuniste të Kinës me në krye Kryetarin Mao Ce Dun dhe kryeministrin e Republikës Popullore të Kinës, Çu En Lai, zhvilluar më 30 shtator të vitit 1967, në Pekin. Për më shumë rreth këtij takimi, na njeh proces-verbali i bisedës së zhvilluar ndërmjet tyre, që Memorie.al e publikon të plotë dhe për herë të parë, bashkë me faksimilet përkatëse.

Proces-verbali i bisedës së takimit të delegacionit të PPSH-së dhe qeverisë shqiptare me në krye Mehmet Shehun, me udhëheqjen e lartë të Republikës Popullore të Kinës, të kryesuar nga Mao Ce Duni e Çu En Lai, në Pekin, më 30 shtator 1967

R A P O R T I

I TAKIMIT TE DELEGACIONIT TE KQ TE PPSH DHE QEVERISE SE REPUBLIKES POPULLORE TE SHQIPERISE, e kryesuar nga shoku MEHMET SHEHU, me shokun MAO CE DUN, më 30 SHTATOR 1967

Më 30 shtator 1967, delegacioni i PPSH dhe qeverisë së RP të Shqipërisë, i kryesuar nga anëtari i Byrosë Politike të KQ të PPSH-së dhe Kryetari i Këshillit të Ministrave, shoku Mehmet Shehu, u prit nga shoku Mao Ce Dun.

Në takim morën pjesë shokët shqiptarë vijues: Shoku Ramiz Alia, Shoku Mihalaq Zicishti, Shoku Rahman Përllaku, Shoku Tonin Jakova, Shoku Agim Mero, Shoku Foto Çami, Shoku Piro Bita, dhe Shoku Vasil Nathanaili.

Pala kineze përfaqësohej (gjithashtu) nga: Shoku Çu En Lai, Shoku Kang Sheng, Shoku Liu Ningyi, Shoku Liu Xiao, Shoku Luo Wei Bo.

Biseda filloi rreth orës 16:15 dhe vazhdoi deri në orën 17:15 Përkthimi nga kinezishtja u bë nga Fan Chengzuo. Raporti u regjistrua nga stenograf nga Sadik Myftiu dhe u transkriptua me pjesëmarrjen e Sotir Naçi. Redaktimi përfundimtar u bë nga Piro Bita.

MAO CE DUN: Kur ishte hera e fundit që keni vizituar Kinën?

MEHMET SHEHU: Vitin e kaluar, në maj.

MAO CE DUN: A u takuam atëherë në Shangai?

MEHMET SHEHU: Po, në Shangai.

Shoku Mao Ce Dun, më lejoni të sjell përshëndetjet më të përzemërta dhe revolucionare të Partisë së Punës të Shqipërisë, të Komitetit Qendror dhe personalisht të shokut Enver Hoxha, si dhe të gjithë popullit shqiptar. Ne jemi jashtëzakonisht të lumtur që na është dhënë mundësia të vizitojmë vendin tuaj në prag të festimeve për 18 vjetorin e themelimit të Republikës Popullore të Kinës, dhe në një kohë kur Revolucioni i Madh Kulturor Proletar, është në fazën më të lartë të zhvillimin e tij. Në emër të popullit tonë, të partisë dhe të shokut Enver Hoxha, ju përshëndesim në përvjetorin tuaj të madh, në fitoren përfundimtare të Revolucionit të Madh Kulturor Proletar dhe ju urojmë, shoku Mao Ce Dun, një jetë të gjatë, një jetë të gjatë, jetë e gjatë.

MAO CE DUN: Ju falënderoj shumë. Me gjithë zemër ju uroj mirëseardhjen, dhe të gjithë shokëve të delegacionit të partisë dhe qeverisë të kryesuar nga ju, edhe një herë në vendin tonë.

Vitin e kaluar delegacioni juaj nuk ishte aq i madh sa ky.

MEHMET SHEHU: Po, ishte më i vogël se ky.

MAO CE DUN: Ju lutem, më prezantoni me shokët.

MEHMET SHEHU: (Pasi prezantoi një nga një shokët e delegacionit që ishin të pranishëm në mbledhje, tha): shokët e tjerë që marrin pjesë në delegacionin tonë janë përfaqësues të klasës punëtore, të fshatarësisë kooperativiste, etj.

Shoku Enver Hoxha dhe Komiteti Qendror dhe qeveria e partisë, i kanë dhënë delegacionit tonë një mision të madh dhe një detyrë shumë të rëndësishme: forcimin e mëtejshëm të miqësisë sonë me Kinën e madhe të Popullit, të udhëhequr nga shoku Mao Ce Dun; ata gjithashtu na kanë dhënë detyrën për të shprehur edhe një herë solidaritetin tonë dhe mbështetjen tonë të plotë për Revolucionin e Madh Kulturor Proletar të iniciuar dhe drejtuar nga ju, shoku Mao Ce Dun.

MAO CE DUN: Ju falënderoj shumë. Imperialistët nuk na mbështesin, as revizionistët; as reaksionarët e vendeve të ndryshme, përfshirë këtu Jiang Jieshi, nuk na kanë mbështetur. Vetëm ju na mbështesni ne, dhe disa parti simotra dhe grupe komuniste në të gjithë botën; ka edhe disa demokratë në vendet e Azisë dhe Afrikës që na mbështesin. Kështu, për shembull, Partia Komuniste e Shteteve të Bashkuara të Amerikës është kundër nesh, por ka një organizatë tjetër, Partia e Punës Progresive, që na mbështet. E njëjta gjë ndodh gjithashtu në Francë dhe Itali, për shembull, ku partitë komuniste janë kundër nesh dhe kundër jush, por grupet (të tjera) komuniste dhe partia e re që sapo u themelua në Itali, na mbështesin.

Detyra jonë është, para së gjithash, të përmbushim mirë detyrën tonë në shtëpi, siç keni bërë duke marrë kaq shumë masa.

A e mbani mend bisedën që kemi bërë së bashku vitin e kaluar në Shangai? Ishe edhe ti atje, shoku Kang Sheng?

KANG SHENG: Jo, nuk isha atje. Isha në takim këtë vit (shkurt 1967) kur takuat shokun Hysni Kapo dhe shokun Beqir Balluku.

ÇU EN LAI: Unë isha atje dhe po ashtu edhe shoku Lin Biao.

MAO CE DUN: Mes takimit tonë të vitit të kaluar dhe kohës kur shoku Hysni Kapo dhe shoku Beqir Balluku erdhën këtu, unë e kam menduar situatën në vendin tonë si shumë të rëndë. Unë u thashë atyre se, së pari, ekziston rreziku i dështimit të revolucionit, dhe gjithashtu se ekziston mundësia tjetër, që të dalim fitimtarë.

MEHMET SHEHU: Ju folët për këtë me delegacionin tonë edhe në Shangai, shokun Mao Ce Dun. Mbaj mend që kjo ishte një nga çështjet kryesore që ju theksuat në atë takim.

MAO CE DUN: Unë i thashë shokut Hysni Kapo se pas tre muajsh ndoshta mund të shohim pak më qartë se cila do të jetë forma e lëvizjes në të ardhmen. Por çfarë ndodhi pas kësaj? Muajt shkurt, mars, prill, maj, qershor, korrik, gusht dhe shtator; me fjalë të tjera, 9 muaj. Tani mund t’ju them dy shokëve dhe shokëve të tjerë se ne mund të shohim jo vetëm formën e përgjithshme, por formën aktuale dhe çështjen e fitores. Tani mundësia që ne të dalim fitimtarë është e vetmja gjasë. Sidoqoftë, ne duhet të jemi të përgatitur edhe për një mundësi tjetër, rrezikun e dështimit, sepse asnjë dëm nuk do të na vijë nëse jemi të përgatitur gjithashtu për një mundësi të tillë.

Gjatë më shumë se një viti, Kina kaloi një trazirë të madhe. Por nuk ka shumë konfuzion. As në Pekin nuk ka shumë konfuzion; është një qytet mjaft i civilizuar. Kohët e fundit, kam bërë vizita në shumë krahina. Mund të them se ato janë paksa tërbuese.

Por sa më i madh dhe më i plotë të jetë shqetësimi, aq më mirë do të jetë. Ndodh që në një fabrikë (industrial) punëtorët të ndahen në dy grupe të mëdha. Pse Sepse një grup mbështetet nga disa njerëz ndërsa grupi tjetër mbështetet nga njerëz të tjerë. Me fjalë të tjera, grupi i majtë mbështetet nga marksist-leninistët, ndërsa tjetri mbështetet nga revizionistët. Ndonjëherë përplasjet mund të duken katastrofike. Një përplasje e shkëlqyer ndodhi këto 3-4 muajt e fundit, që do të thotë që nga fundi i qershorit e deri më tani.

ÇU EN LAI: Që nga koha kur doli qarkorja e 6 qershorit.

MAO CE DUN: Pas fitores në 1949, ne kemi pasur në shoqërinë tonë jo vetëm njerëz të stërvitur nga Guomindang (Kuomintang) dhe njerëz borgjezë, por gjithashtu kemi pasur disa njerëz të këqij që hynë në partinë tonë. Ju gjithashtu kishit një anëtare të Byrosë suaj Politike, Liri Belishova (e përjashtuar nga Komiteti Qendror në Shtator 1960).

MEHMET SHEHU: Ne nuk kishim vetëm një, por disa. Liri Belishova ishte një nga armiqtë e fundit që na luftoi nga brenda partisë dhe Komitetit Qendror. Që nga themelimi, partia jonë vazhdimisht ka zhvilluar një luftë të gjatë dhe të paepur kundër këtyre elementeve; ajo ka pastruar radhët e saj përmes asaj lufte. Gjatë tetorit të vitit të kaluar ne përjashtuam nga partia një anëtar të Komitetit Qendror për veprimtari armike kundër vijës së partisë.

MAO CE DUN: Ky është ligji dialektik i gjërave dhe fenomeneve.

Një parti që është përjashtim dhe nuk ka elemente të djathta në mesin e saj nuk mund të konceptohet.

Pse u shpërnda Ndërkombëtarja e Parë e Marksit dhe Engelsit? A nuk ndodhi sepse marksistët ishin pakica dhe anti-marksistët ishin shumica? A nuk ishte kështu? Në atë kohë, Proudhon, Blanqui, Lassalle, etj., dolën nga radhët e Internacionales së Parë. Si rezultat, në fund, Internacionalja e Parë u shpërnda.

Por a mund të thuhet se nuk kishte njerëz të mirë dhe të vendosur në botë pas shpërndarjes së Internacionales së Parë? Siç dihet, më vonë, partitë socialiste u krijuan në vende të ndryshme: Partia Social Demokrate në Gjermani, Partia Socialiste në Francë, Partia e Punës në Angli, Partia Socialiste në Itali dhe Social Demokrati i Punëtorëve Rusë Parti në Rusi. E njëjta gjë ndodhi edhe në vendet e tjera. Të gjitha këto parti u bashkuan së bashku në Internacionalen e Dytë. Të gjithë ata e konsideronin veten parti marksiste.

Por në fund u bë e qartë se ata që ishin me të vërtetë marksistë ishin vetëm Lenini dhe grupi i tij. Në atë kohë në Evropë, në shumicën e partive, vetëm disa elementë ose grupe të caktuara mbështetën Leninin, ndërsa pjesa tjetër e Internacionales së Dytë u bë një mjet i imperializmit. A ishte kjo një gjë shumë e keqe, mbase? Mendoj se nuk ishte për shkak se, më vonë, u formua Ndërkombëtarja e Tretë. Grupet e vogla që ekzistonin në Gjermani, Francë, Itali, etj. U shndërruan në parti të mëdha. Unë nuk flas për Rusinë këtu, ku ne e dimë mirë se cila parti është formuar.

Por si duken sot këto parti të Internacionales së Tretë? Tani shohim që situata duket e keqe vetëm në dukje. A ka tani njerëz që thonë se vetëm partia juaj dhe e jona ende ekzistojnë? Mendimi im është që në vendin tënd gjërat mund të përmirësohen, ndërsa në vendin tonë do të jetë e vështirë që gjërat të shkojnë mirë.

Kjo dëshmohet nga historia e partisë sonë. Sekretari i parë i përgjithshëm i partisë sonë, Chen Duxiu, bëri gabime të devijimit të djathtë. Gjatë luftës së parë të brendshme revolucionare, Guomindang u kthye nga një aleat në një armik dhe zhvilloi terrorin e bardhë. Guomindang na sulmoi papritur dhe theu partinë tonë në mbeturina lundruese. Pas terrorit vetëm rreth 10 mijë komunistë u lanë.

Ne morëm mësime nga ngjarjet atje. Kishim dy mësues në këtë: Jiang Jieshi dhe Chen Duxiu. Atëherë e kuptuam se nuk mjafton që lëvizja të zhvillohet vetëm duke mobilizuar masat. Në atë kohë kishim përfaqësues të partisë sonë në qeveri, kishim rreth miliona punëtorë dhe dhjetëra miliona fshatarë nën udhëheqjen e partisë sonë, por çfarë ndodhi si rezultat?

Brenda një mëngjesi u shkatërruam plotësisht. Kështu që ne shpesh ua kemi drejtuar këtë mësim përfaqësuesve të partive motra. Por ata nuk i kushtuan vëmendjen e duhur kësaj. Ne u kemi thënë atyre që edhe nëse keni shumë anëtarë të partisë, shumë fshatarë të organizuar dhe shumë organizata sindikale, dhe edhe nëse keni përfaqësues të partisë tuaj në qeveri, përsëri nuk duhet të mendoni se jeni të sigurt.

RAMIZ ALIA: Besoj se po flisni për indonezianët?

MAO CE DUN: Po, unë jam duke folur për ta.

KANG SHENG: Me sa mbaj mend, Kryetari Mao e ka diskutuar këtë çështje katër herë me Aidit.

MAO CE DUN: Unë u kam thënë atyre shumë herë që të mos u besojnë kurrë fjalëve të mira që u thotë borgjezia, sepse ne tashmë e dimë se ku të çon kjo. Unë u kam folur atyre për luftë të armatosur. Unë theksova se lufta jonë e parë zgjati për 10 vjet rresht dhe gjatë këtyre 10 viteve ne bëmë gabime tre herë. Gabimi i parë ishte një gabim “i majtë”; u bë nga Komiteti Qendror i partisë kur drejtohej nga Xiang Zhongfa.

MEHMET SHEHU: Kemi pasur edhe disa persona të këtij lloji; në fakt, më shumë se një.

MAO CE DUN: Më vonë zbuluam gabimet e djathta të Li Lisan. Dhe edhe më vonë, linja e Wang Ming doli; ai tani do të gjendet në Moskë. Ne nuk e kemi përjashtuar zyrtarisht nga partia, por në fakt ai është një armik. Më vonë, gjatë Marshit të Gjatë, ne patëm takimin në Zunyi. Ne kemi korrigjuar gabimet e këtij kursi në linjat e përgjithshme. Në atë kohë, për 10 vjet me radhë, sekretari i përgjithshëm ishte Zhang Wentian. Ai drejtoi partinë.

Unë u bëra kryetar i partisë në 1945, në vitin e disfatës së Gjermanisë dhe Japonisë. Nuk dua të them me këtë se kam bërë një punë të mirë si kryetar i partisë, sepse një mund të ndahet në dysh. Por nëse dikush do të më akuzonte se isha një antimarksist, një Trockist, një nacionalist ose një kapitullues përpara imperializmit Amerikan, kjo është diçka që nuk mund ta pranoj.

As imperialistët amerikanë, as revizionistët hrushovianë ose Jiang-jieshistët nuk e besojnë këtë. Unë nuk kam takuar udhëheqësit e imperializmit amerikan, por unë personalisht i njoh N. Hrushovin, Kosygin, Nehru dhe Jiang Jieshi, një mikun tim të vjetër; por Toka ende rrotullohet.

Ne i kemi menaxhuar mirë disa detyra në Kinë dhe disa të tjera nuk i kemi arritur. Nëse gjithçka në vendin tonë do të kishte shkuar mirë, atëherë pse do të duhet të bënim Revolucionin e Madh Kulturor Proletar? Kjo do të thotë që në vendin tonë ka disa njerëz që janë akoma në errësirë. Pikërisht drejt këtij segmenti duhet të drejtojmë revolucionin tonë. Tani e dini kundër kujt e drejton këtë revolucion (thikën) e tij. Ju gjithashtu e dini mirë mënyrën e veprimtarisë së saj.

Shoku Ambasador, sa kohë keni që jeni në Pekin?

VASIL NATHANAILI: Unë jam këtu për një vit e gjysmë.

8 komente në “Mao Ce Duni: Shoku Mehmet, kur keni qenë për herë të fundit në Kinë dhe a jemi takuar bashkë…?!”

  1. Lemi says:

    Tashti kemi timonierin e madh pallosh edi ramen

  2. shqip says:

    Jo domosdoshmërisht kryetari i partisë duhet të presë edhe letër kredencialet e ambasadorit të një shteti tjetër. Me shumë mundësi në Kinë këtë punë e mbulonte Çu En Lai. Këta dosjexhijte ngatërrojnë kungullin me sallatorin. Në Shqipëri edhe një drejtor të ishte , i jepej rëndësi sikur kishe përpara kushedi se kë. Në një vend si Kina është normale që nuk i jepet shumë rëndësi se kur vjen, e kur ikën ambasadori. Nejse e morëm vesh. Gjithë përpjekja është ta nxjerrë sikur nuk ka pasur marrëdhënie të shkëlqyera mes dy vendeve. Nga biseda nuk duket se ka dizinteres. Megjithatë per ti vënë pikat mbi I. Për sa kohë Shqipëria e mbështeti ekonominë me ndihmat kineze, vitet 60-70 ishin vite të bumit ekonomik. Pastaj fundi dihet. Po si bëre shërbim makinës, të bie të ecësh në këmbë.

  3. Agim says:

    O Kaloç pse duhet ta nderrosh kuptimin e kontekstin ne te cilin Mao Ce Duni thite ato fjale! Duket qarte qe Mao pyet per qytetin ku ishin takuar por jo nese ishin takuar apo jo!
    Nejse, histori e shkruajtur Kaloççe! Si gjithmone!

  4. arber says:

    Nuk e kuptoj, se si ne komentin e Dosja.Al flitet se gjoja marredheniet dhe vleresimi i Udheheqhes kineze per vendin tone nuk ishte siç trumbetohej??????? Ore Mao Ce Duni mbante mend se ke kishte takuar 2 vire me pare nga udheheqesit shqiptar dhe pik per pike se çkishte biseduar. E çdo te thote se e pyet Mehmet Shehun apo ambasadorin per detaje qe edhe smund ti dije. Ai Mao mund te takonte me qindra delegacionee ne dite! Shikoni kronikat vizive te kohes o Dosje dhe pastaj bej komente qofte dhe ” armiqsore” siç i ben qe e parashikonte dhe Mao Ce Dun?.. Jini realist kjo i duhet sot e ka her ktij vendi

  5. Lasgushi says:

    O Kaloc!
    Pa dashur po ju ben nje monument udheheqesave te Diktatures se proletariatit ne Shwiperi.
    Te cilet flasin si te barabarte me lideret e superfuqise kineze…Si rjedhoje ,e punes te atyre politikaneve shqiptare,ne ato kohe Kina eshte nje nga shtetet qe e ka ndihmuar ekonomikisht,absolutisht me shume Shqiperine.Keshtu qe edhe k0ka tende eshte bere e madhe,ne saje edhe nga ushqimet dhe ndihmat.kineze te asaj kohe.

  6. K9 says:

    Po te shohesh qe prej vitesh, Aleati yne me i madh nuk pret asnje figure shterore te Shqiperise, por mjaftohen qe detyrat te na i japin ne menyre urdheruese, gati poshteruese me ane te ambasades se tyre qe sillet si Governante e Shqiperise,
    perkundrazi, takimi i Maos me kryeministrin e Shqiperise me duket nje takim shume miqsor, i sinqerte, i drejt per drejte, gjithmone brenda kontekstit ideologjik, historik dhe brenda Luftes se Ftohte, ku dy vendet tona paguanin pasojat.
    Agresiviteti i luftes se brendshme, lufta e klasave, pozicioni luftarak ideologjik, gati delirant, ” armiqte e brendshem”, etj, etj ishin jo vetem produkt i shoqerive tona arkaike te dala nga feudalizmi, por mbi te gjitha edhe reagim ndaj pasojave te presjonit te jashtem, qe rrezikonte shembjen brenda vetes te dy shteteve relativisht te dobet edhe pse ne menyre paradokdale, njeri shteti me i madh i botes dhe tjetri nje nga me te vegjlit.
    Luften e Ftohte nuk e shkatuam as ne dhe as Kina, por paguam pasojat, qe ne mungese te dy diktaturave te vendosura, mund te ishin edhe me katastrofike per ty popujt dhe shteteve tane, qe mund te zhdukeshin nga faqja e dheut.
    Mjafton te shohesh sot Sirine, Palestinen, Irakun apo Libine edhe pa Luften e Ftohte.
    Gjithe se si, ndihma e jashtezakonshme qe ofroi per Shqiperine ne ato vite Kina e varfer, duhet te ngelet ne historine dhe memorjen e popullit shqiptar, si nje nga aktet me te mrekullueshme te miqesise dhe mirnjohjes ndaj popullit kinez edhe pse rruga jone eshte e ndryshme nga rruga e tyre.

  7. Gent says:

    Ndersa ne shqiperi njeri pyet Pse je ne burg,se shava mao ce dunin ,po ti I thote tjetri Pse je ne burg se mburra mao ce dunin .

  8. Drenova says:

    Kam qene ne Kine ne vitet 1970-1971 dhe kam pare nga afer se cfare autoriteti maksimal kishte PPSH ,Enver Hoxha dhe Shqiperia ne gjirin e popullit kinez!
    Cdo dite telewvizioni i vetem shteteror transmetonte pervec filmave kineze edhe disa filma shqiptare te dubluar ne gjuhen kineze!
    Ne Pekin ishte ngritur nje Institut i gjuhes shqipe,qe vazhdon edhe sot!
    Ne shkollat kineze femijet mesonin kenget shqiptare,himnin shqiptar dhe vallet shqiptare!
    Ne te gjithe Kinen ansamblet e ndryshme artistike dhe ekipet sportive organizonin shfaqje te shumta dhe zhvillonin ndeshje ne stadiume e pallate sporti ku ndiqeshin nga qindra mijra vete!
    Kur shkonim neper zonat e thella te Kines,ne kohen e Revolucionit Proletar,ne takimet me popullin prej mijra vetesh na pyesnin neve se me cilin ishte PPSH dhe Enver Hoxha,me Liu Shao Ci apo me Cu En Lain dhene pergjigjeshim se ishim me Cu En Lain,qe ishte krahu i Mao Ce Dunit dhe me kaq merrte fund perkatesia politike e atij fshati apo zone!
    Kur merrnin vesh se ishim shqiptare,njerez te thjeshte ne rruge apo lulishte na hidheshin ne qafe e na perqafonin plot mall!
    Gjate nje vizite ne qytetin Dalien,ne veri te Kines,i vetmi qe kishte tramvaj,qytet i dhuruar nga Stalini Kines,ne mes te nates,ne rrugen nga aeroporti e deri ne qender te qytetit ishin mbushur te dy anet e rruges prej 40 km me njerez qe na pershendesnin!
    Na thane vete kinezet se ne ishim shqiptaret e pare qe kishim vizituar ate qytet,ku kishte nje uzine ku prodhoheshin trena te fuqishem,disa prej te cileve ishin porositur per hekurudhen Tirane-Pogradec!
    Cdo dite ne mengjes kur dilnim nga hoteli,ne sheshin para tij qendronin disa mijra vete per te na pershendetur,aq sa nje nate qe do shkonim ne pallatin prane hotelit ku do jepej nje shfaqje per nderin tone,nuk kishte mundesi te dilnim jashte,por kaluam ne pallat nepermjet nje tuneli nentokesor!
    Edhe kur planifikuan te shkonim ne nje supermarket te madh,nuk ishte e mundur te shkonim diten,por na cuan atje ne mes te nates dhe megjithate sheshi para tij ishte mbushur me mijra vete qe na pershendesnin deri sa u larguam nga supermarketi!
    Na organizuan shfaqje baleti,opera kineze,ndeshje baskjetbolli ne pallatin e sportit te Pekinit,nje ndeshje futbolli ne stadiumin e Pekinit etj!
    Pritje madheshtore na bene ne qytetet Shangai ,Hanxhou,Nankin,Cansha,Guanxhou etj
    Dhe te mos harrojme se ne nje grup shqiptaresh nuk ishim delegacion politik me ne krye udhehes te partise dhe shtetit,por njerez te thjeshte!

Lini një Përgjigje

Adresa juaj email nuk do të bëhet publike. Fushat e domosdoshme shënohen *

Lini një Përgjigje