Te fundit
22 vitet e Putinit në pushtet
7 Mars 2022, 09:15Bota
TEMA
Nga Paolo Valentino
Vladimir Putin dhe Rusia janë protagonistët e rinj të skenës globale. Por ato janë për arsyen e gabuar: një luftë agresioni që e kthen Evropën në orët më të errëta të historisë së saj dhe rrezikon të materializojë skenarë katastrofikë, jo më pak atë të një lufte bërthamore.
Cilado qoftë merita e një situate gjeopolitike që ushqen pasigurinë e Moskës, Cari i Kremlinit është djegur pas urave të fundit të arsyeshmërisë dhe përgjegjësisë, duke shkaktuar një konflikt nga i cili nuk shihet asnjë rrugëdalje për momentin.
Por Putin gjithashtu arriti të prodhojë një mrekulli të padëshiruar dhe të paparashikuar: veprimet e tij kanë rikthyer identitetin në Perëndim, duke ribashkuar NATO-n, duke rikthyer SHBA-në në Evropë dhe duke rivendosur unitetin dhe ndërgjegjen në BE.
Ne u përpoqëm të hartojmë një raport të parë mbi liderin rus.
Ekonomia, nota 4
Vladimir Putin nuk filloi kurrë një modernizim të vërtetë të ekonomisë ruse, të masakruar nga fundi i BRSS-së dhe nga konfuzioni i viteve të Jelcinit, i cili do të duhej të përfshinte hapjen e shoqërisë, një luftë të fortë kundër korrupsionit, fundin e privilegjeve të oligarkëve që e mbështetën.
Reformat e para ishin konfuze: uli taksat, por rinacionalizoi shumë sektorë strategjikë. Qenë rritja e çmimeve të energjisë që në fakt mbështetën mrekullinë ekonomike të viteve 1999-2006, kur fuqia reale blerëse e rusëve u dyfishua dhe rritja vjetore në fund të mandatit të tij të parë ishte 7%.
Kriza globale financiare dhe rënia e çmimeve të naftës i dhanë fund vrumbullitjes së “tigrit rus”. Sistemi i Putin-it nuk ka menduar kurrë një ekonomi të larmishme, një klasë biznesi të gjallë, një mjedis të qëndrueshëm biznesi, një kornizë ligjore transparente.
Aneksimi i Krimesë dhe sanksionet e para në 2014 shënuan një pikë kthese. Përballë zgjedhjes perëndimore për të synuar ndërmarrjet shtetërore dhe strategjike ruse, Putin reagoi me një linjë ekonomike autarkike dhe kufizuese. Pjesërisht funksionoi, por duke paguar për mbetjen në vend dhe përkeqësimin e kushteve të jetesës.
Tani Putin-i është në pikën kur llogaria duhet parë: masat ndëshkuese të paprecedentë të nisura nga Perëndimi tashmë po e gjunjëzojnë ekonominë ruse, me kolapsin e tregut të aksioneve dhe rublës. Kursimet nga vitet e kaluara nuk mund të përdoren. Cari është plotësisht i varur nga tubat e gazit.
Demokracia, nota 0
“Një demokrat pa të meta,” tha kancelari gjerman i atëhershëm, Gerhard Schröder, ai që do kishte qenë lobisti i tij i ardhshëm. Gjykim i rrezikshëm.
Që nga fillimet e tij, një dozë autoritarizmi ka qenë në ADN-në e sistemit Putin, i cili ka përdorur narrativa të ndryshme për të ndërtuar dhe ruajtur konsensusin, qoftë rritjen ekonomike apo patriotizmin.Le të themi që kjo ka qenë me rezultate të mira, duke pasur parasysh mbështetjen e lartë popullore që ka pasur në shumë faza.
Por kur secila prej këtyre përrallave shteronte nxitjen e tyre shtytëse, ish-agjenti i KGB-së që u bë Car i kthehej gjithmonë gramatikës së paracaktuar: represion, ngushtim progresiv të çdo hapësire lirie, “pushtet vertikal”, dorën e hekurt ndaj kundërshtarëve.
Hije të rënda janë ndaj tij, si atentatet kundrejt Anna Politovskaya-s dhe Boris Nemtsov, të vrarë nën muret e Kremlinit. Fakte të vërtetuara, si persekutimi i Alexei Navalny, i pari i disidentëve, helmimi i dështuar i të cilit nga inteligjenca ruse në vitin 2020 shënoi fillimin e fazës më të errët.
Që nga ai moment, eliminimi i çdo aktiviteti që nuk përputhet me synimet e Kremlinit nuk ka pasur kufij: organizata humanitare, akademikë, institucione si Memorial, qendra që studioi krimet e stalinizmit, etj, askush nuk i ka shpëtuar bulimisë represive të Putinit.
Një kreshendo që tashmë arrin kulmin me mbylljen e gazetave dhe radiove të fundit të pavarura. Nga ana tjetër, është vetë ai që e ka quajtur demokracinë liberale “të dështuar”.
Politika e jashtme, nota 4
Ka një para dhe një pas në politikën e jashtme të Putin-it. Është lideri i vërtetë ose i supozuar properëndimor i viteve të para, i cili i deklaron Bundestagut se dëshiron të fillojë një epokë bashkëpunimi me Evropën, i ofron SHBA-së përdorimin e bazave ruse për misionin në Afganistan pas 11 shtatorit, është ai që nënshkruan marrëveshjen NATO-Rusi në Pratica di Mare, duke arritur në pikën që të teorizojë se Moska një ditë mund të jetë pjesë e Aleancës.
Dhe pastaj është Putini që në 2007 në Konferencën e Sigurisë së Mynihut sulmon Perëndimin, duke denoncuar rendin e krijuar pas Luftës së Ftohtë, përdorimin e fuqisë ushtarake amerikane në Irak dhe mbi të gjitha zgjerimin e NATO-s deri në kufijtë e Rusisë.
Që nga ai moment, lideri i Kremlini-t zhytet në një spirale gjithnjë e më autoritare, nacionaliste dhe agresive, falë edhe tronditjes që pati nga pranvera arabe ku sheh një shembull të rrezikshëm rebelimi, kërkesash demokratike, kaosi.
Në vitin 2014 ai anekson Krimenë dhe përjashtohet nga G8. Ai i bind rusët se vendi është i rrethuar dhe hidhet në krahët e superfuqisë kineze. Nis një fushatë të madhe riarmatimi. Dhe arrin të depërtojë në foletë e krijuara nga tërheqja strategjike e SHBA-së: në Siri dhe Libi.
Ai duket se di të llogarisë rreziqet, të vë bast dhe të fitojë. Por shqetësimi i tij mbetet vendi në tryezën e të mëdhenjve, respekti për rusët. Duket se Biden ia jep në Gjenevë, por Putin-it nuk i mjafton. I izoluar në flluskën e imponuar nga pandemia, Cari fillon të ngatërrojë politikën e jashtme me misionin e tij.
Politika e forcës së pushtetit, notat 8 dhe 2
Sapo mbërrin në Kremlin, Putin fillimisht rikthen himnin sovjetik. Jo si nostalgji për komunizmin, por sepse evokon pushtetin rus, duke i ofruar popullit një simbol të fortë kolektiv.
Putin-i dëshiron ta rikthejë Rusinë në këmbë, të dobësuar nga fundi i BRSS-së dhe të poshtëruar nga kolonizimi i viteve 1990. Ai investon një pjesë të madhe të të ardhurave kombëtare në armatime, duke pasur parasysh mësimin e Aleksandrit III: “Rusia ka vetëm dy aleatë: ushtrinë dhe flotën”.
Ai i përdor ato duke inauguruar kështu një politikë të forcës së pushtetit, politikën e potencës, e cila sheh Moskën të kthehet për të luajtur një rol udhëheqës në Lindjen e Mesme.
Putin i ka vënë vetes një mision si qëllim: të bashkojë Russky Mir, botën ruse të ndarë nga “tragjedia më e madhe gjeopolitike e shekullit të njëzetë”.
Krimea është prologu. Ai dëshiron të rikrijojë zonat e ndikimit, me Moskën dominuese të hapësirës ish-sovjetike. Por kërkesa për garanci sigurie, e bazuar në nivel gjeopolitik, bie ndesh me pretendimin se i mohohet një kombi liria për të zgjedhur vendin e tij në botë.
Putin-i aplikon në shekullin e njëzet e një kategoritë e atij të nëntëmbëdhjetë, ato të Kongresit të Vjenës. Shkurt, gabon shekullin.
Kur ai vendos, kundër dyshimeve të vetë këshilltarëve të tij, të pushtojë Ukrainën, ai mendon se Magjia e Madhe është afër. Tani ai rrezikon të përfundojë si nxënësi i magjistarit. Megjithatë, ai arrin të marrë një rezultat: është kthyer në qendër të botës. Por është një sukses që mund të jetë fatal për të.
Nota që i jepet këtu është e dyfishtë: 8 sepse bëri që të tjerët ta dëgjojnë, 2 për çmimin që i ngarkon vendit të tij për të paguar.
“Corriere della Sera”
Lini një Përgjigje
Më të lexuarat
24 oret e fundit
Javen e fundit
Blog Tema
