Te fundit
Mbi qenin që ulërin, kalin e ngordhur, servilët dhe operat: dhjetë ngacmime anekdotike
30 Dhjetor 2017, 11:16Lifestyle
TEMA
Çfarë ka ai qen që ulërin?
Shkoi njëri tek berberi për t’u rruar. Duke qenë se berberi ishte një person jo fort i përgjegjshëm për veprimet dhe punën e tij, e kishte lënë pa e mprehur briskun. Duke e rruar berberi klientin me atë brisk, atij po i digjte lëkura shumë, por i vinte zor të ankohej. Ndërkaq, ky dëgjon një qen duke ulëritur në rrugë. Atëherë klienti foli dhe tha:
– Çfarë ka ai qen që ulërin, ore? A mos po e rruajnë edhe atë, si mua?
Mburraveci
Një burrë po i mburrej njëherë së shoqes:
– M’u qep filani sot, më ra në qafë; po dhe unë ama, ia ndreqa qejfin. I kam dhënë një të rrahur, moj grua, ç’të të them! Unë bam, ai bababam!
– Mirë e paske rrahur, a të rrafshin valët e detit! – ia priti e shoqja.
Kusari
– O baba, zura një kusar! – i thirri i biri.
– Bjere lart!
– E bie, por s’vjen!
– Po lëshoje dreqin.
– E lëshoj, po s’më lëshon!
Ngordhja e kalit
Një bej i vrazhdë e kishte pikë të dobët kalin e vet dhe kishte urdhëruar:
– Kush të më thotë se ngordhi kali, do ta vras!
Një ditë prej ditësh kali i beut ngordhi. Askush nga fshatarët nuk guxonte t’i jepte beut lajmin e keq. Atëherë u ngrit një zyrtar tullac dhe i vajti zotërisë për vizitë. Ky e pyeti:
– Si është kali?
– Shëndoshë e mirë, patkonjtë i ktheu nga dielli.
– Si? Ngordhi?
– Vrit veten tani be, – i tha tullaci, – se vetë e the që kali ngordhi.
Ai që rreh, e rrahin!
Kafazi i Pukëvilit, konsullit frëng në Janinë, kishte rrahur një ditë një njeri të Ali Pashës, i cili pa humbur kohë thirri njerëzit e tij për të rrahur mirë e mirë kafazin. Kur Pukëvili protestoi me zemërim për rrahjen e kafazit të tij, Ali Pasha iu përgjigj:
– Nuk të shkojnë këto, Pukëvil; ai që rreh, e rrahin!
(Kafaz: nëpunës në shërbim të konsullit ose të një përfaqësie diplomatike; roja personale e konsullit ose e një zyrtari të lartë).
Mocarti dhe opera
Dikur një i ri, pyeti Mocartin se si shkruhej opera.
– Je shumë i ri, – ju përgjigj kompozitori i madh, – fillo nga baladat…
– Po ju ishit 10 vjeç, kur filluat të shkruanit opera.
– Ke të drejtë, – i tha Mocarti, – po unë nuk pyeta si shkruheshin operat.
Koha për të lexuar
Balzakut po i binte në qafë një parlamentar që i jepte çdo ditë faqe për të lexuar.
– Dëgjo, – i tha Balzaku një ditë. – Ti ke prirje, por duhet të lexosh.
– E, çfarë përfitimi do të kem nga leximi? – e pyeti ai me naivitet.
– Duke lexuar më shumë, do të të mbesë më pak kohë për të shkruar, – i tha Balzaku.
Servili
Aristofani, komediografi i madh i Greqisë së Lashtë, kishte inat servilët. Një ditë njërit bashkëbisedues që po i miratonte çdo fjalë e po i bënte shumë qejfin, i tha:
– Ju lutem, më kundërshtoni një herë, që të kem përshtypjen se jemi dy veta që bisedojmë.
Këta qenkan shumë!
Një fshatari i dolën kusarët natën në rrugë për ta plaçkitur. Ky u tremb, por shpejt mblodhi veten dhe thirri me të madhe:
– Ti Sulo, rri mos fol!
– Ti Ndue, zër atë shteg!
– Ti Patriot, mos bëj fjalë!
– Ti Trimosh, gri e korr!
– Ju të tjerët, ejani pas meje!
– Bobo! – thanë kusarët. – Këta qenkan shumë! O burra, të ikin, se na zunë të gjallë.
Pirati para perandorit
– Unë jam pirati! – i tha një pirat Napoleonit.
– Si kështu? – pyeti Napoleoni.
– Jam pirat sepse kam vetëm një anije. Po të kisha më shumë, do të isha edhe unë perandor.
Lini një Përgjigje
Më të lexuarat
24 oret e fundit
Javen e fundit
Blog Tema
