Te fundit
Rasti Emmanuel Macron: Kur arroganca të kthehet si bumerang
10 Dhjetor 2018, 09:19Politika
TEMA
Kur nuk i merr seriozisht shqetësimet e njerëzve, një ditë ata – të mbështetur për muri – humbin durimin dhe përdorin edhe mjete të palejueshme. Lëvizja e «gilets jaunes» (jelekëverdhëve) kundër presidentit Emmanuel Macron në Francë tregon se politikanët që jetojnë larg qytetarëve të thjeshtë, rrezikojnë të shndërrohen në shënjestër të masave.
Nga Enver Robelli
Kur para një viti e gjysmë Emmanuel Macron u zgjodh president i Francës, shkrimtari dhe provokatori i njohur Michel Houellebecq tha se Macron i kishte hipnotizuar francezët me optimizmin e tij. Gjatë fushatës elektorale me lëvizjen e tij politike «En marche», Macron premtoi se me ardhjen e tij në pushtet francezët do të participojnë në vendimmarrjet e qeverisë, se shqetësimet e tyre do të merren seriozisht, se ekonomia do të lulëzojë.
Pasi hyri në pallatin Élysée, Macron duket se i harroi të gjitha. Në tetor para një viti ai tha se punëtorët e një fabrike, të cilët protestonin për shkak se po humbnin vendet e punës, është më mirë të kërkojnë punë se të shkaktojnë kaos. Kjo u përjetua si arrogancë e presidentit. Më herët Macron i kishte quajtur kundërshtarët e reformës së tregut të punës «dembelë». Me një rast tjetër Macron kishte thënë: «Në stacionin e trenit takon njerëz që kanë sukses dhe të tjerë që nuk janë gjë». Në stacione të trenit shpesh kalojnë kohën edhe të varfrit e pastrehët, disa duke kërkuar lëmoshë, e disa duke kërkuar një vend më pak të ftohtë për të fjetur. Një punëtori të veshur me fanellë, Macron i tha: «Mënyra më e mirë për të blerë një kostum është të punosh». Kështu u krijua imazhi i Macronit si president që nënçmon shtresat sociale. Opozita e majtë e sheh atë si një fëmijë të përkëdhelur të elitës së Parisit. «President i pasanikëve» – ky është njëri nga «titujt» që ia kanë vënë Macronit kundërshtarët politikë.
Vendimi për rritjen e tatimit të derivateve të naftës më gjasë ishte një provokim i tepërt ndaj francezëve. Ideja e Macronit ndoshta është e mirë: rritja e taksës së benzinës do të nxiste blerjen e veturave elektrike. Sa më shumë vetura elektrike në rrugë, aq më pak ndotje e ambientit. Por, duket se francezët kanë halle të tjera se sa shpëtimi i planetit. Para tri javësh lëvizja e «gilets jaunes» (jelekëve të verdhë) filloi protestat kundër shtrenjtimit të benzinës. Sidomos në Gjermani ka gazetarë elitarë që marrin rroga të majme dhe tërë ditën përmes Twitterit atakojnë «francezët e klasës së mesme», të cilët nuk qenkan solidarë dhe të interesuar për të mbrojtur ambientin.
Dy shembuj tregojnë situatën e francezëve të rëndomtë, të cilët mezi mbijetojnë për shkak se shteti – përmes tatimeve – ua fshinë paratë e fituara me djersë. Gazeta zvicerane «NZZ am Sonntag» ka folur me Roberto Possentin nga Dijoni, një ish-kitarist i xhazit, i cili si sipërmarrës i vogël riparon telefona mobilë. Ai thotë se firma e tij e vogël kishte 22 mijë euro fitim në vitin 2017. Prej tyre shteti ia mori Possentit mbi 16 mijë euro – në emër të tatimeve dhe kontributeve sociale. «Në muaj më mbesin 500 deri 600 euro, pastaj kam një kredi prej 380 euro», thotë ai. «A e dini sa harxhon zonja e parë Brigitte Macron për floktarin e saj? 12 mijë euro në muaj!» Këtë informatë e ka Possenti e ka parë diku në mediat sociale, nuk dihet nëse është e vërtetë, por kjo tanimë s’luan rol. Zemërimi popullor nganjëherë nuk interesohet për të vërtetën e plotë.
Shembulli i dytë: gazeta «Süddeutsche Zeitung» citon Alain-in, i cili – ndërsa në Paris kërcasin granatat e gazit lotsjellës – thotë: «Nuk dua të shkatërroj asgjë, por e kam përshtypjen se politika e merr seriozisht vetëm dhunën». Alain është 19-vjeçar, ai punon në një kremator, e ëma e tij është infermiere. «Pasi paguajmë qiranë dhe ushqimin, në fund të muajit s’na mbetet asgjë».
Protestat e jelekëverdhëve e dobësojnë pozitën e Macron jo vetëm në Francë, por edhe në Bashkimin Europian. Për të kthyer besimin, Macron duhet të kërkojë dialog me sindikatat, nismat civile, shoqatat e punëdhënësve, të cilat i ka injoruar e izoluar në përpjekje për të imponuar reformat e tij, të cilat shpeshherë janë dukur vetëm si favorizim i të pasurve. Protestat e jelekëverdhëve mund të shndërrohen në një rrezik të vërtetë për presidentin nëse zgjerohen dhe nëse vazhdon dhuna. Në mbështetje të tyre është vënë edhe ish-këshilltari i Donald Trumpit, Steve Bannon, duke i krahasuar jelekëverdhët me zgjedhësit e Trumpit, me përkrahësit e partisë populliste Lega në Itali dhe me mbështetësit e Brexitit.
1 komente në “Rasti Emmanuel Macron: Kur arroganca të kthehet si bumerang”
Lini një Përgjigje
Lini një Përgjigje
Më të lexuarat
24 oret e fundit
Javen e fundit
Blog Tema
Ne se Macron-in e quajne arrogant,atere i bie qe Edi Rama me fjalorin e tij super arrogant,ironik,cinik,perbuzes ndaj fukrenje,tradhetar i idealeve te LANC-it etj i bie qe te jete DIKTATOR i urryer qe duhet shporrur nga qeveria!