Kryeministri italian Giuseppe Conte i është përgjigjur Presidentes së Komisionit Europian, Ursula Von der Leyen pasi ajo tha se BE kërkon falje dhe u shpreh se Europa do ta ndihmonte Italinë, shtetin më të prekur në botë nga koronavirusi.

Letra e Contes është botuar në gazetën italiane La Repubblica.

Letra:

E dashur Ursula!

Vlerësova ndjenjën e afërsisë dhe ndarjes që frymëzuan fjalët me të cilat ju, në faqet e kësaj gazete, iu drejtuat komunitetit tonë kombëtar dhe, veçanërisht, personelit tonë të kujdesit shëndetësor, i cili, me sakrificë dhe përgjegjësi të madhe, është përkushtuar që të merret me këtë emergjencë. Fjalët tuaja janë provë se Italia ka tronditur ndërgjegjen e të gjithëve, duke kaluar kufijtë kombëtarë dhe duke vendosur reflektimin më urgjent sot: atë që Europa është e gatshme të bëjë jo për Italinë, por për veten e saj.

Ditët e fundit kam kujtuar shpesh sesi urgjenca që po përjetojmë kërkon një përgjigje të jashtëzakonshme, pasi natyra dhe karakteristikat e krizës aktuale rrezikojnë vetë ekzistencën e shtëpisë së përbashkët evropiane. Ne nuk kemi zgjidhje tjetër, sfida është kjo: jemi thirrur të bëjmë një hap cilësor që na cilëson si “bashkim” nga këndvështrimi politik dhe shoqëror, madje edhe ekonomik.

Italia e di se kjo sfidë epokale nuk mund t’i besohet vetëm manualeve ekonomike. Solidariteti duhet të jetë boja me të cilën duhet të shkruhet kjo faqe e historisë: historia e vendeve që marrin borxhe për të mbrojtur veten e tyre nga një e keqe për të cilën nuk janë fajtorë, për të mbrojtur komunitetet e tyre, duke mbrojtur jetën e anëtarëve të saj, veçanërisht më të brishtët, dhe për të ruajtur strukturën e tyre ekonomike dhe sociale.

Solidariteti Evropian, siç e mbani mend vetë, nuk u ndje në ditët e para të kësaj krize dhe tani nuk ka më kohë për të humbur.

Ne mirëpresim propozimin e Komisionit Evropian për të mbështetur, përmes planit “Sure” të 100 miliardë eurove, kostot me të cilat do të përballen qeveritë kombëtare për të financuar të ardhurat e atyre që janë përkohësisht të papunë në këtë fazë të vështirë. Është një iniciativë pozitive, pasi do të lejonte që emetimet e europianëve të lëshohen për një shumë maksimale prej 100 miliardë eurosh, kundër garancive shtetërore prej rreth 25 miliardë eurosh.

Por burimet e nevojshme për të mbështetur sistemet tona shëndetësore, për të garantuar likuiditetin në një kohë të shkurtër për qindra mijëra ndërmarrje të vogla dhe të mesme, për të siguruar punësimin dhe të ardhurat e punëtorëve të vetëpunësuar, janë shumë më tepër. Dhe kjo sigurisht nuk vlen vetëm për Italinë. Kjo është arsyeja pse ne duhet të shkojmë më tej.

Lojtarë të tjerë ndërkombëtarë, siç janë Shtetet e Bashkuara, po kryejnë një përpjekje fiskale të paparë dhe ne, si italianë dhe si evropianë, nuk mund të lejojmë të humbasim jo vetëm sfidën e rindërtimit të ekonomive tona, por edhe atë të konkurrencës globale.

Kur luftoni në një luftë, është e detyrueshme të mbështesni të gjitha përpjekjet e nevojshme për të fituar dhe pajisur veten me të gjitha mjetet që ju nevojiten për të filluar rindërtimin.

Në lidhje me këtë, ditët e fundit kam filluar propozimin për një Plan Evropian të Rimëkëmbjes dhe Rinvestimit. Është një projekt i guximshëm dhe ambicioz që kërkon mbështetje të përbashkët financiare dhe për këtë arsye ka nevojë për mjete inovative siç janë obligacionet evropiane të rimëkëmbjes: bono të qeverisë evropiane që janë të dobishme për të financuar përpjekjet e jashtëzakonshme që Evropa do të duhet të krijojë për të rindërtuar strukturën e saj sociale dhe ekonomike.

Siç kam sqaruar tashmë, këto letra me vlerë nuk synojnë në asnjë mënyrë të ndajnë borxhin që secili prej vendeve tona ka trashëguar nga e kaluara, as në sigurimin që qytetarët e disa vendeve duhet të paguajnë madje edhe një euro të vetme për borxhin e ardhshëm të të tjerët.

Përkundrazi, ka të bëjë me shfrytëzimin e plotë të “fuqisë së zjarrit” të vërtetë të familjes evropiane, në të cilën jemi të gjithë pjesë, për të krijuar një program të madh dhe të përbashkët të mbështetjes dhe rigjallërimit të ekonomisë sonë, dhe për të siguruar një të ardhme të denjë për familjet, bizneset, punëtorët dhe të gjithë fëmijët tanë.

Në fund të mbledhjes së Këshillit Evropian më 26 mars, ne i dhamë vetes dy javë për të marrë përsipër këtë sfidë. Fatkeqësisht, disa vrojtime të punimeve teknike që kam arritur të shoh nuk duken aspak në detyrën që na ka caktuar historia.

Ne vazhdojmë të këmbëngulim në përdorimin e mjeteve që duken krejtësisht të papërshtatshme në lidhje me qëllimet që duhet të ndjekim, duke pasur parasysh se po përballemi me një tronditje epokale simetrike, e cila nuk varet nga sjellja e shteteve individuale.

Është koha për të treguar më shumë ambicie, më shumë unitet dhe më shumë guxim, përballë një stuhie si ajo e Covid-19 që prek të gjithë. Nevojitet një varkë shpëtimi solide, evropiane, për të çuar vendet tona të bashkuara përpara. Ne nuk kërkojmë nga askush që të bëjë për ne, sepse kemi krahë të fortë.

“Vendimet që marrim sot do të mbahen mend me vite. Ata do të formojnë Evropën e nesërme”, shkruani dje në fjalimin tuaj. Jam plotësisht dakord. 2020 do të jetë një vit ujëmbledhës në historinë e Bashkimit Evropian. Vetëm nëse kemi guxim, vetëm nëse vërtet e shikojmë të ardhmen me sytë e solidaritetit dhe jo me filtrin e egoizmit, do të jemi në gjendje ta kujtojmë vitin 2020 jo si vit i dështimit të ëndrrës evropiane, por i rilindjes së saj.

(TemA)