E diela si ditë pushimi, lindi, saktësisht, më 7 mars 321, me një dekret të lëshuar nga Perandori Maximus Kostandini i Madh (272-337). Në atë kohë, kjo ishte “Die Solis” (dita e Diellit), një emër që është ruajtur në gjuhën angleze dhe gjermane.
Deri atëherë, dita e pushimit e të krishterëve ishte e shtuna, në vazhdën e shabatit hebre. Në vitin 383, perandori Theodosius I, i cili tashmë kishte shpallur Krishterimin fenë zyrtare të Perandorisë me ediktin e Selanikut (27 shkurt 380), ndaloi të gjitha kultet pagane dhe dita e Diellit u bë dita e fundit e javës, duke u bërë dita e pushimit.
Emrat e ditëve u caktuan shumë më herët, nga babilonasit, dhe u trashëguan nga romakët. Ato burojnë nga emrat e Diellit dhe planetët, sepse astrologët e kohës menduan se trupat qiellorë sundonin me radhë orën e parë të çdo dite. Kështu që e hëna ishte dita e Hënës (Latinisht: Lunae), e Marta e Marsit (Martis), e Mërkurë e Mërkurit (Mercuri), e enjte e Jupiterit (Iovis), E Premte e Venusit (Veneris), e shtuna dita e Saturnit (Saturni).
U pjekshin ne ferr te dy! Me paganizmin nuk kishte kurre lufte fetare. Nuk kishte perndjekje per herezi.