Nga Astrit Patozi
Kur shuhet një gjeni, nocioni i kombësisë e humbet shumë kuptimin e vet klasik, pasi personazhi kthehet në referencë për gjithë planetin.
Por nëse do ta trajtojmë nga ai këndvështrim, pas argjentinasve, më të pikëlluarit për ikjen e parakohshme të Maradonës, duhet të jenë shqiptarët.
Jo se kanë ndonjë lidhje gjaku me legjendën e papërsëritshme së futbollit, por se në vitet më të errëta të funddiktaturës, përmes magjisë së talentit të tij ata kanë gjetur një dritare të madhe lirie për të njohur dhe ëndërruar botën e ndaluar.
Ne Shqiperi,per shkak te fanatizmit politik dhe injorances,shume fakte reale deformohen.Te gjithe e kane admiruar Maradonen ne Shqiperine ne ato vite ,por si gjeni i futbollit.Sa per bindjet politike,Maradona deri ne diten e fundit te jetes mbet besnik i idealeve te tij te majta,pavaresisht karakterit te nderlikuar anarakist.Kjo per saktesi dhe ndershmeri o Patozi.I eshte nje i ftuar i perhereshem i Kastros,mik i Cavezit,i padeshiruar nga kapitali i madh dhe media e djathte.Gjithesesi nuk munden dot ta poshteronin,gjenia e tij ne futboll e beri ikone te paprekeshme.