Te fundit
Doktrina ndëshkuese ushtarake që Izraeli mund të ndjekë në Gaza
10 Nëntor 2023, 19:50Bota
TEMA
Disa ditë pas “tërbimit” të tmerrshëm të Hamasit të 7 tetorit në jug të Izraelit, një zyrtar i lartë ushtarak izraelit ishte i hapur për përgjigjen ushtarake të kombit të tij.
Zyrtarët izraelitë të sigurisë theksojnë vazhdimisht hapat që ata ndërmarrin për të minimizuar dëmtimin e civilëve dhe pretendojnë se ata janë vetëm duke goditur objektiva legjitime ushtarake.
Ditët e fundit, Daniel Hagari, zëdhënës i Forcave të Mbrojtjes të Izraelit, akuzoi Hamasin për vendosjen “cinike” të aseteve të tij në zonat civile dhe afër infrastrukturës kritike, si spitale. Por kur foli në fazën e hershme të ofensivës, Hagari zbuloi se “theksi” i hakmarrjes së IDF ishte “në dëmtimin dhe jo në saktësinë”.
Në atë kohë, avionët luftarakë izraelitë kishin hedhur tashmë qindra ton bomba në objektiva në Rripin e Gazës. Fushata e vazhdueshme në muajin që nga ajo kohë ka marrë më shumë se 10 mijë jetë në territorin e rrethuar, duke përfshirë ato të më shumë se 4 mijë fëmijëve.
Ajo ka shkaktuar një krizë humanitare, duke zhvendosur pjesën më të madhe të 2.3 milionë njerëzve të Gazës dhe duke çuar dhjetëra mijëra në një kërkim të dëshpëruar për ushqim, siguri dhe ujë. Uria dhe sëmundjet i përndjekin lagjet e shkatërruara të Gazës. Agjencitë e ndihmës kanë pak shpresë në vendimin e fundit të Izraelit për të ofruar “pauza” katër orëshe në operacionet e tij, në mënyrë që banorët në Gazën veriore të mund të ecin drejt jugut.
Ka shumë komente se cila mund të jetë strategjia dhe përfundimi i Izraelit, pasi ai kërkon të anulojë kërcënimin e gjatë të paraqitur nga Hamasi dhe të pastrojë fraksionin militant islamik nga dyshimet e tij në Gaza.
Por prapa saj – dhe e nënkuptuar në “theksin” e Hagar-it mbi dëmtimin mbi saktësinë – është një doktrinë e gjatë ushtarake izraelite që duket se është në lojë tani.
E ashtuquajtura “Doktrina Dahiya” mori formë në vazhdën e luftës mavijore të vitit 2006 midis Izraelit dhe Hezbollahut në Liban.
Dahiya i referohet periferive jugore të Bejrutit ku Hezbollahu ruante bastionet e tij dhe të cilat u goditën nga avionët izraelitë pasi filluan armiqësitë kur luftëtarët e Hezbollahut rrëmbyen dy ushtarë izraelitë. Sulmi më pas e kapi në befasi Hezbollahun, udhëheqja e lartë e të cilit nuk priste që selia e tyre të kthehej në rrënoja dhe as kishte planifikuar një bombardim të tillë të pamëshirshëm.
“Unë thashë se nuk duhet të ekzagjerojmë, se Izraeli thjesht do të hakmerret pak, do të bombardojë disa objektiva dhe ky do të ishte fundi i saj”, i tha një operativ i Hezbollahut, ish-raporterit të “Washington Post”, Anthony Shadid në 2006.
Doktrina që doli nga konflikti u artikulua më së shumti nga komandanti i IDF-së Gadi Eisenkot.
“Ne do të ushtrojmë fuqi disproporcionale kundër çdo fshati nga i cili të shtëna kundër Izraelit do të shkaktojmë dëme dhe shkatërrime të mëdha. Nga këndvështrimi ynë, këto janë baza ushtarake”, i tha ai një gazete izraelite në vitin 2008. “Ky nuk është një sugjerim. Ky është një plan që tashmë është autorizuar”.
Përafërsisht në të njëjtën kohë, ish-koloneli izraelit Gabriel Siboni shkroi një raport nën kujdesin e Institutit për Studime të Sigurisë Kombëtare të Universitetit të Tel Avivit që argumentonte se përgjigja e nevojshme ndaj provokimeve militante nga Libani, Siria ose Gaza ishin sulme “disproporcionale” që synojnë vetëm në mënyrë dytësore të godasin aftësinë e armikut për të lëshuar raketa ose sulme të tjera. Përkundrazi, qëllimi duhet të jetë shkaktimi i dëmeve të qëndrueshme, pavarësisht nga pasojat civile, si një parandalues i ardhshëm.
“Me një shpërthim të armiqësive, IDF-ja do të duhet të veprojë menjëherë, me vendosmëri dhe me forcë që është në disproporcion me veprimet e armikut dhe kërcënimin që ai paraqet”, shkroi ai.
“Një përgjigje e tillë synon të shkaktojë dëme dhe të ndëshkojë në një masë që do të kërkojë procese të gjata dhe të shtrenjta rindërtimi”.
Doktrina dukej se ishte në veprim gjatë një raundi armiqësish midis Hamasit në Gaza dhe Izraelit në fund të vitit 2008 dhe fillim të vitit 2009. Një raport i komisionuar nga OKB në lidhje me atë konflikt, i cili pa vdekjen e më shumë se 1 mijë e 400 palestinezëve dhe izraelitëve, përcaktoi se fushata e Izraelit ishte “një sulm qëllimisht joproporcional i projektuar për të ndëshkuar, poshtëruar dhe terrorizuar një popullatë civile, për të zvogëluar rrënjësisht kapacitetin e saj ekonomik lokal si për të punuar ashtu edhe për të siguruar për veten e tij dhe për të detyruar mbi të një ndjenjë gjithnjë e më të madhe varësie dhe cenueshmërie”.
Doktrina vazhdoi në vitet që pasuan.
“Korrespondentët ushtarakë izraelitë dhe analistët e sigurisë raportuan vazhdimisht se doktrina Dahiya ishte strategjia e Izraelit gjatë gjithë luftës në Gaza verën e kaluar”, vuri në dukje studiuesi palestinez amerikan Rashid Khalidi në vjeshtën e vitit 2014, pasi një fushatë tjetër izraelite la më shumë se 1 mijw e 460 civilë të vdekur, duke përfshirë gati 500 fëmijë.
“Le të jemi të sinqertë: kjo është në fakt më pak një doktrinë strategjike sesa një përshkrim i qartë i dënimit kolektiv dhe krimeve të mundshme të luftës”.
Ai shtoi: “Jo për t’u habitur, dikush gjeti pak përmendje të doktrinës Dahiya qoftë në deklaratat e politikanëve amerikanë, qoftë në raportimin e luftës nga shumica e mediave kryesore amerikane, të cilat u ndalën në përshkrimin e veprimeve të Izraelit si ‘vetëmbrojtje’”.
Prandaj, e drejta e Izraelit për vetëmbrojtje është mbrojtur me të vërtetë nga ligjvënësit dhe komentuesit në të gjithë Perëndimin.
Duke pasur parasysh shkallën dhe tmerrin e paprecedentë të sulmit të 7 tetorit, duket se ekziston një konsensus i ngurtësuar në Izrael se ushtria e tij duhet të bëjë gjithçka që duhet për të neutralizuar Hamasin. Për këtë qëllim, një mori politikanësh izraelitë kanë bërë thirrje për shkatërrimin me shumicë të Gazës, shpopullimin e territorit dhe madje edhe zhvendosjen e tij nga Izraeli.
Eisenkot është tani një anëtar i “kabinetit të luftës” të unitetit të Izraelit. Asnjë politikan izraelit apo zyrtar i sigurisë nuk e ka thirrur në mënyrë eksplicite “doktrinën Dahiya” si një model për shkatërrimin e shkaktuar në Gaza.
“Unë nuk mendoj se kjo doktrinë zbatohet sot”, tha Siboni, tani i Institutit të Jerusalemit për Strategjinë dhe Sigurinë, për gazetën franceze “Le Monde” muajin e kaluar, duke argumentuar se gjithçka që Izraeli synon janë objektiva të qartë ushtarake.
Siboni shtoi se përpjekjet e Izraelit për të nxitur palestinezët në Gazën veriore të iknin në jug ishin një shenjë e qasjes së tij humanitare.
“Sa për ata që mbeten, shumë keq”, tha ai për Le Monde.
Nga fshati palestinez Umm Al-Kheir, Bregu Perëndimor, kolegia jonë Louisa Loveluck raporton mbi rritjen e dhunës së kolonëve kundër palestinezëve: Pas errësirës në kodrat e Hebronit Jugor, prindërit qëndrojnë zgjuar, duke dëgjuar kolonët.
Një kërcitje e rrotave në rrugën me pluhur do të thotë se është koha për t’i afruar fëmijët e tyre, për t’u thënë atyre se janë të dashur, se do të jenë të sigurt. Në momentin kur motori ndërpritet, dyert e makinave përplasen dhe hapat bëhen më të forta, një natë tjetër tmerri është në lëvizje.
Në Umm al-Kheir, banorët përshkruan burra të maskuar me uniforma ushtrie që pushtuan komunitetin e tyre javën e kaluar. Burrat thyen celularët e banorëve në mënyrë që askush të mos mund të dokumentonte rrahjet që pasuan.
Në Susiya aty pranë, pesë burra me veshje të ngjashme rrahën Ahmed Nawaja, 38 vjeç, poshtë pemës së tij të ullirit. Vajzat e tij qanë, tha ai, ndërsa sulmuesit përplasën kondakët e pushkës në trupin e tij.
Dhuna nga kolonët izraelitë, që kishte për qëllim shpopullimin e pjesëve rurale palestineze të Bregut Perëndimor të pushtuar, ishte bërë e zakonshme në muajt që kur presidenti Benjamin Netanyahu u kthye në pushtet në fund të dhjetorit – në krye të një koalicioni që përfshinte aktivistë kolonë të ekstremit të djathtë. të cilët janë dënuar për nxitje anti-arabe dhe kanë mbrojtur aneksimin e Bregut Perëndimor.
Që nga sulmet e Hamasit të 7 tetorit, ritmi i sulmeve është më shumë se dyfishuar, pasi lëvizja radikale e kolonëve shfrytëzon krizën për të përshpejtuar ndryshimet demografike në të gjithë territorin. Të paktën 11 komunitete palestineze janë braktisur plotësisht që nga fillimi i vitit, duke përfshirë gjashtë që nga 7 tetori, sipas Konsorciumit për Mbrojtjen e Bregut Perëndimor, një grup organizatash joqeveritare të financuara nga Bashkimi Evropian.
Analizë nga kolumnisti Ishaan Tharoor i Washington Post
Më të lexuarat
24 oret e fundit
Javen e fundit
Blog Tema
Lini një Përgjigje