Izraeli ka pranuar se është goditur nga më shumë se 50 sulme raketore iraniane që vranë gjithsej 28 persona gjatë luftës së tij me Iranin, por shkalla e vërtetë e dëmit është shumë e vështirë të vlerësohet, për shkak të kufizimeve të vendosura mbi shtypin nga censura ushtarake.
Sipas ligjit izraelit, çdo botim, i shkruar ose vizual, që mund të dëmtojë “sigurinë kombëtare” – një nocion i gjerë – mund të ndalohet.
Edhe para krijimit të Shtetit të Izraelit në vitin 1948, censura u ushtrua në territorin që atëherë ishte nën mandatin britanik.
Me breshëri raketash iraniane që depërtuan me sukses në mbrojtjen e fuqishme anti-ajrore të Izraelit gjatë 12 ditëve të luftës së Izraelit më 13 qershor, kufizimet janë shtrënguar më tej.
Çdo transmetim nga “një zonë luftimi ose ndikimi raketash” kërkon autorizim me shkrim nga censura ushtarake, tregoi zyra e shtypit e qeverisë izraelite (GPO), përgjegjëse për komunikimin zyrtar, por edhe për akreditimin e gazetarëve.
Rregulli zbatohet veçanërisht për sulmet pranë bazave ushtarake, rafinerive të naftës ose objekteve të tjera që konsiderohen strategjike.
“Padyshim që ekziston një dimension shumë real i sigurisë kombëtare: ne nuk duam t’i tregojmë armikut se ku kanë rënë saktësisht bombat e tij, as si të përsosim synimin e bombës tjetër”, thotë Jerome Bourdon, profesor në Universitetin e Tel Aviv-it.
“Por kjo ruan paqartësinë e cenueshmërisë së vendit ndaj kërcënimeve të jashtme: ndoshta nuk do ta dimë kurrë shkallën e dëmit”, tha ai.
Përmbysja e rrëfimit
Qeveria e Izraelit raporton kryesisht për sukseset e saj ushtarake, dhe kryeministri Benjamin Netanyahu shpalli një “fitore historike” ndaj Iranit të martën, pasi hyri në fuqi një armëpushim.
Për Bourdon, sociolog i medias, shtrëngimi i mbulimit mediatik zbulon “një dëshirë shumë të qartë për të përmbysur rrëfimin”, përballë kritikave në rritje ndërkombëtare nga ekzekutivi izraelit për luftën e tij në Rripin e Gazës, e cila la dhjetëra mijëra të vdekur dhe shkaktoi një katastrofë humanitare.
Më 19 qershor, një raketë iraniane goditi një spital në Beersheba, në Izraelin jugor, duke plagosur rreth dyzet persona.
Ministri i Mbrojtjes Israel Katz akuzoi Teheranin për “të shtëna të qëllimshme në spitale dhe ndërtesa banimi”, duke përmendur “krime lufte”. Irani ka mohuar se ka shënjestruar spitalin.
Mbrojtësit e të drejtave të njeriut denoncojnë rregullisht shkatërrimin e sistemit shëndetësor në Gaza, ku ushtria izraelite shënjestron spitalet, duke thënë se ato përdoren si baza nga luftëtarët palestinezë.
Gjatë luftës me Iranin, disa incidente ndërprenë mbulimin mediatik pranë zonave civile të goditura, ku shtypi i huaj u pengua të filmonte pamje shumë të gjera ose të përmendte saktësisht se ku kishin rënë predhat.
Të enjten në Ramat Gan (në qendër), policia ndërpreu transmetimin e drejtpërdrejtë të dy agjencive perëndimore të shtypit që filmonin një ndërtesë të shkatërruar, duke dyshuar se ato i kishin siguruar imazhe kanalit Al-Jazeera, i ndaluar në Izrael që nga maji i vitit 2024, për shkak të mbulimit të konfliktit në Gaza.
Përmbajtje e paligjshme
Policia tregoi në një njoftim për shtyp se donte të ndalonte përhapjen e “përmbajtjes së paligjshme” në përputhje me “politikën” e Ministrit të Sigurisë Kombëtare, Itamar Ben Gvir.
Kjo figurë e ekstremit të djathtë, i njohur për fjalimet e tij nxitëse që synojnë çdo zë kritik, premtoi më 16 qershor se do të përdorë forcën kundër kujtdo që “minon sigurinë e Shtetit”.
“Tolerancë zero ndaj atyre që ndihmojnë armikun”, shtoi Shlomo Karhi, ministër i Komunikimit.
Këta ministra “bëjnë deklarata që shkojnë përtej kuadrit ligjor të kompetencave të tyre”, shpjegon Tehilla Shwartz Altshuler, studiuese në Institutin e Demokracisë së Izraelit (IDI), për AFP-në.
“Ata gjithmonë bëjnë shumë zhurmë” për të “tërhequr vëmendjen e bazës së tyre elektorale” dhe “për të nxjerrë një avantazh politik prej saj”, vazhdon studiuesi.
Përtej llogaritjeve politike, “ekziston armiqësi e vërtetë nga ana e këtyre zyrtarëve, një mosbesim i thellë ndaj medias liberale izraelite në vend dhe veçanërisht medias së huaj”, beson Bourdon.
Në përgjigje të “kërkesave për sqarime”, GPO-ja pohoi të enjten përkushtimin e saj ndaj “lirisë së shtypit (…) si një e drejtë themelore” dhe siguroi se nuk bënte “asnjë dallim midis gazetarëve izraelitë dhe jo-izraelitëve”.
Çensura izraelite e demokracise neonaziste eshte identike ajo shqiptare e E. Hoxhes qe shpertyfiroi shqiptaret ne karakter duke i shenderuar ne servile e hipokrite .