Te fundit
Një udhëtim nëpër Ngushticën e Hormuzit, me anije të bllokuara në sfond: Të paktën sirenat nuk bien këtu!
16 Prill 2026, 20:00Bota
TEMA
Nga Greta Privitera, foto nga Gabriele Micalizzi (Cesura), Corriere della Sera
Në fshatrat e peshkimit të Omanit me pamje nga Ngushtica. Irani është vetëm 30 kilometra larg, por lufta duket larg.
Varka çan valët që përplasen në anë, ndërsa një erë e fortë veriore trazon ujërat e Hormuzit. Varka e vogël me motor rrotullohet rreth shkëmbit me pamje nga deti dhe, papritmas, Kumzari shfaqet në horizont, kufiri i fundit i njerëzimit në anën e Omanit të Ngushticës, vetëm tridhjetë kilometra nga bregu iranian.
Kasollet pluskuese, qielli blu dhe të bardha janë ngjitur pas shkëmbit për shekuj me radhë, dëshmitarë të heshtur të asaj që po ndodh në këtë pjesë të Gjirit Persik, një udhëkryq i ambicieve perandorake që gjithmonë kanë luftuar për kontrollin e tyre. Kumzari nuk duket i vërtetë. Është si një skenë lindjeje arabe që gabimisht ka rënë në rreshtin e parë të një prej rrugëve tregtare më strategjike në botë, përmes së cilës kalon një pjesë e madhe e eksporteve globale të naftës dhe që tani është bërë qendra vendimtare për t'i dhënë fund luftës në Iran.
Ne e ankorojmë varkën me motor në plazhin e vogël që është hyrja e vetme për këtë fshat të arritshme vetëm nga deti, dhe një plak i veshur me një çallmë na mirëpret, i strehuar nga nxehtësia 40 gradë në hijen e një shtëpie të zbehur. Dhitë kullosin midis shkëmbinjve në breg, indiferentë ndaj zhurmës së zbarkimit tonë. "Turist, turist," thotë një djalë me një buzëqeshje të gjerë. Ata nuk kanë parë shumë turistë në këto anë për pesëdhjetë ditë.
Dyqind shtëpi
Në fshatin e vogël me dyqind shtëpi, një shkollë, një restorant dhe një xhami, familjet sigurojnë jetesën nga peshkimi dhe nga udhëtarët francezë, italianë dhe gjermanë të tërhequr nga bukuria ekzotike e Kumzarit. Por që nga fillimi i konfliktit dhe me bllokimin e kësaj pjese të detit, gjithçka ka ndryshuar. Rruga kryesore - e cila në fakt është një kanal i hapur kullues - qëndron e shkretë, një dëshmi e një bote të ndërprerë.
"A e dëgjoni luftën?" pyesim tre burra të ulur përpara dyqanit të vetëm ushqimor të hapur, një dhomë e ngushtë e mbushur me furnizime të të gjitha llojeve, përfshirë disa çokollata italiane. Njëri prej tyre ngrihet dhe largohet. Një tjetër tund kokën: "Pa luftë, pa luftë", përsërit ai në një anglishte të ngadaltë. Në fakt, këtu nuk ka luftë, vetëm 30 kilometra larg, sepse Omani është ndër vendet e Gjirit Persik më pak të prekura nga konflikti.
"Sirenat nuk kanë rënë kurrë këtu përreth, jemi në paqe", shton burri. Djali nga përpara na udhëzon në majë të përroit të thyer që ndan fshatin dhe na tregon se pa vetëm dy raketa të kalonin sipër kokës: "Ishte Iftar, fundi i Ramazanit, dukeshin si fishekzjarre". E megjithatë, pikërisht aty para nesh është Bandar Abbas, porti iranian në provincën e Hormozganit, shtëpia e bazave detare të bombarduara së fundmi të Republikës Islamike.
Në ditët e kthjellëta, skica e Iranit mund të shihet qartë nga plazhi i Kumzarit. "Jemi fqinjë", komenton një burrë tjetër. Ata janë aq afër sa fshatarët nuk flasin arabisht, por Kumzari, një përzierje e arabishtes, persishtes dhe hindishtes, me nuanca anglishteje dhe portugeze, të lëna nga marinarët evropianë që për shekuj lundruan në Ngushticën e Hormuzit, duke u ndalur këtu për t'u furnizuar me karburant dhe për të marrë frymë.
Fqinjët
Janë aq afër saqë në udhëtimin njëorësh nga Khasab - kryeqyteti i provincës Musandam dhe pika jonë e nisjes për të kaluar Ngushticën - në Kumzar, hasim vetëm anije të vogla iraniane që kalojnë me shpejtësi, të ngarkuara me mallra të blera në Oman për t'i marrë në shtëpi. "Ata po marrin rroba, ushqim dhe pajisje elektronike që, për shkak të sanksioneve, nuk mund t'i marrin në vendin e tyre", shpjegojnë ata. Që kur shpërtheu lufta, e ndjekur nga bllokada detare, e cila u dyfishua pas asaj të vendosur nga Donald Trump, tregtarët iranianë nga porti i Khasabit kanë ngarkuar gjithashtu makina për t'i transportuar me traget në Iran.
Askush nuk e përmend Amerikën, Pasdaranin ose Republikën Islamike. Këtu, lufta nuk vjen me fjalime të mëdha diplomatike dhe kërcënime të fuqishme nga të fuqishmit. Askush në Kumzar nuk vuan nga ultimatumet ose se kush do ta hapë në fund Ngushticën e tyre, të ndara me Ajatollahët. Ata bëjnë slalom çdo ditë midis problemeve që konflikti ka shkaktuar në jetën e tyre, pikërisht në këtë tokë, Oman, i cili, si ndërmjetës, ka bërë të pamundurën për të parandaluar armiqtë të hedhin bomba mbi njëri-tjetrin.
Këtu, lufta vjen nën maskën e Një sërë efektesh anësore: i largon turistët, i heq vendet e punës dhe mbush me heshtje. Janë fëmijët, si gjithmonë, ata që i mbushin këto boshllëqe. Dy gra, që qëndrojnë te dera e shtëpive të tyre, na drejtojnë të shkojmë të përshëndetemi me Leylan, e cila mund të jetë maksimumi gjashtë vjeç. Gratë janë të lumtura dhe qeshin butësisht, duke mbuluar gojën me skajin e vellos ndërsa shikojnë vajzën e vogël të pozojë për një foto me ne, vizitorët e vetëm në këtë fshat të bukur, por fantazmë.
Lejla na thotë lamtumirë me një "mirupafshim" pasi na lejon të provojmë byzylykët e saj të artë. Fëmijë të tjerë, të sapodiplomuar, zhyten në ujë dhe luajnë me një kuti plastike që pretendojnë se është varka e tyre. Peshkatarët e paktë që dolën pavarësisht valëve të larta tani po kthehen në breg. Ne largohemi nga Kumzari për t'u kthyer në Khasab, i quajtur me nofkën "Norvegjia e Arabisë" për fjordet e tij spektakolare, dhe i kthejmë shpinën fshatit të vogël, duke pasur frikë se ishte vetëm një mirazh, gati të zhdukej nëse guxojmë të kthehemi.
Flota e Palëvizshme
As Donald Trump, as Benjamin Netanyahu dhe as Pasdarani nuk e njohin Kumzarin, as se si lufta e tyre futet në jetën e atyre që nuk e duan atë. Për udhëtimin e kthimit, ne udhëtojmë në një pjesë tjetër të Ngushticës dhe duket e pamundur që ky vend si parajsë të jetë bërë i famshëm jo për bukurinë e tij, por për naftën që nuk kalon. Nga këto brigje, mund të shohim disa nga mijëra anijet e bllokuara përgjatë anëve të Ngushticës së Hormuzit, një armatë e palëvizshme e ndaluar nga bllokada, duke pritur me durim të jetë në gjendje të lundrojë përsëri.
Më të lexuarat
24 oret e fundit
Javen e fundit
Blog Tema
Lini një Përgjigje