Te fundit
Njihuni me fshatin që dëshiron të jetë... komb i pavarur
28 Mars 2022, 15:46Lifestyle
TEMA
Në majë të një kodre në rivierën italiane ndodhet një fshat i vogël me një ëndërr të madhe: të bëhet një komb i pavarur.
Principata e Seborgës tashmë ka flamurin e saj, himnin kombëtar, pasaportat, vulat, monedhën dhe natyrisht, një monark. Ajo shpreson që një ditë t'i mbështesë ato me njohjen ligjore të sovranitetit të saj, të cilën e ka kërkuar që nga vitet 1960.
Megjithatë, tani për tani, Seborga është thjesht një fshat piktoresk në provincën veriore italiane të Imperia, afër Francës, me pak më shumë se 300 banorë dhe që mbulon rreth pesë milje katrore tokë.
Rruga që të çon në qytet ka një vendkalim kufitar jozyrtar, i kompletuar me një kuti roje të lyer me ngjyrat e flamurit të Seborga-s, i cili me raste drejtohet nga roje të vetëshpallur kufitar.
"Avokatët po punojnë për këtë," thotë lartësia e saj e qetë Princesha Nina e Seborga, "kjo është arsyeja pse unë u zgjodha të bëhem Princeshë."
Në Seborga, ku monarkia nuk është e trashëguar, zgjedhjet zhvillohen çdo shtatë vjet dhe Princesha Nina është gruaja e parë që mban këtë post.
E lindur në Gjermani, Nina Döbler Menegatto jetonte në Monako kur zbuloi Seborgan 15 vjet më parë me ish-bashkëshortin dhe ish-princin e saj, Marcello I, i cili abdikoi në vitin 2019.
“Fillimisht mendova se e gjithë historia ishte mjaft qesharake dhe nuk e mora seriozisht”, thotë ajo për pretendimin e Seborgës për pavarësi, “por më pas e lexova dhe gjithçka është e vërtetë”.
Pretendimi e ka origjinën në fillim të viteve 1960 kur Giorgio Carbone, i cili drejtonte një kooperativë lokale fermerësh lulesh, shikoi historinë e qytetit dhe zbuloi se diçka nuk shkonte.
Seborga iu dhurua murgjve benediktinë në vitin 954, derisa ata e shitën në 1729 në Mbretërinë e Sardenjës, e cila më vonë do të bëhej pjesë e Mbretërisë së Italisë. Por, sipas Carbone, nuk ka asnjë rekord historik të shitjes, që do të thotë se Seborga nuk ka qenë asnjëherë legjitimisht pjesë e Italisë.
"Është e vështirë të mendosh se, pothuajse 300 vjet më vonë, kjo mungesë dokumentacioni është një bazë realiste mbi të cilën mund të ndërtohet një njohje ligjore," thotë Graziano Graziani, një ekspert italian për mikrokombet. "Megjithatë, komuniteti që beson në pavarësinë e Seborgës i mbështet kërkesat e tij pikërisht mbi të."
Si Gjykata Kushtetuese italiane, ashtu edhe Gjykata Evropiane e të Drejtave të Njeriut kanë refuzuar më parë ofertën e Seborga-s, por princesha nuk është e shqetësuar. “Padyshim që nuk është një rast i lehtë”, thotë ajo. “Nuk do të ndodhë sot apo nesër, por asgjë nuk është e pamundur: shikoni Brexit”.
Princesha Nina pranon se historia është e mirë për biznesin. "Është fantastike edhe për turizmin, të mos e mohojmë këtë. Kush nuk do një përrallë, një princeshë dhe një karrocë kuajsh? Pra, po, është një atraksion turistik, por është gjithashtu pjesë e historisë së Seborgës", thotë ajo.
Ajo thekson se nuk ka asgjë të paligjshme në veprimtaritë e Principatës -- pasaportat janë vetëm për argëtim dhe monedha vendase, Luigino, pranohet në dyqanet përreth qytetit, por në thelb është një suvenir.
Megjithatë, Giorgio Carbone, i cili sundoi si princi i parë i Seborga deri në vdekjen e tij në 2009, e shtyu atë pak më tej.
“Në vitet 1960 ai mbyllte kufirin dhe nuk lejonte më askënd, nuk pranoi të paguante taksa në Itali dhe qarkullonte me vetëm një targë Seborgan në makinë”, thotë ajo.
Në një mënyrë apo tjetër, këto marifete e vendosin Seborgën në hartë, duke i shtuar turizmin bujqësisë së luleve dhe ullinjve, elementët kryesorë të ekonomisë lokale. Karboni mbahet mend me mall. “Ajo që bëri ai njeri ishte e pabesueshme, ai meriton një monument”, thotë princesha.
Para se të merrte një goditje nga Covid, qyteti tërhoqi turistë nga Japonia, megjithëse me një atmosferë thelbësisht të ndryshme nga magjepsja e Monakos aty pranë.
"Seborga është e kundërta e Monakos në shumë mënyra - është shumë me këmbë në tokë, i qetë dhe magjik, dhe njerëzit që jetojnë atje janë shumë të orientuar drejt natyrës dhe mikpritës," thotë Kaidi-Katariin Knox, një Seborgan me origjinë nga Estonia. "Kur shkon në bar në shesh, i njeh të gjithë me emër."
E përshtatshme për një monarki, Seborga ka pasur pjesën e saj të dramës. Në vitin 2016, Nicolas Mutte, një shtetas francez, e shpalli veten princi i ri ndërsa çifti mbretëror ishte jashtë vendit, në një ngjarje të përshkruar në shtypin lokal si një grusht shteti.
“Imituesit dhe mashtruesit janë rend i ditës kur bëhet fjalë për mikrokombet që pretendojnë të bëhen shtete reale”, thotë Graziani. "Kjo është ndoshta me qëllim që të pretendohet sovraniteti dhe të drejtat e lidhura me të në rast se, në të ardhmen, ndonjë autoritet vendos të njohë pavarësinë e Seborgës -- ose edhe thjesht për të qenë në gjendje të paraqitet si 'fisnik' nga një shtet i vogël evropian."
Mutte është vetëm një nga disa pretendentë për fronin që janë shfaqur gjatë viteve. Principata publikon një listë si paralajmërim; ai përfshin profilet dhe faqet e internetit të mediave sociale, që shpesh shesin mallra ose valutë, që pretendohet se i përkasin qeverisë legjitime të Seborganit.
Vetë qeveria thotë se nuk i jep askujt tituj fisnikërie dhe përbëhet nga vetëm nëntë ministra, si dhe nga një këshill Seborganësh të lindur dhe të edukuar. Ajo bën ligjet e veta, por tani për tani, ato nuk kanë ndonjë vlerë ligjore dhe pushteti i vërtetë është në duart e një zyrtari të zgjedhur rregullisht. "Seborga ka një kryetar bashkie italian," shpjegon Princesha Nina. "Zyrtarisht, ne duhet të jemi në luftë - por jozyrtarisht, ne jemi miq."/mcn/
2 Komente
Lini një Përgjigje
Më të lexuarat
24 oret e fundit
Javen e fundit
Blog Tema
Edhe ne, në Shqipëri, mund të bëjmë dy principata, shtete më vëhte, LAZARATIN dhe SHKODRËN…… E bukur kjo e principatës italiane….. Don Kishoti në kohë të internetit….
edhe unë do po bëj përpjekje të krijoj në katin tim një komb më vete!!jemi 4 familje dhe banojmë 2 persona,dy të tjerë kanë vdekur!! akoma nuk ja kom mush menjen kojshiut!!sa herë e takoj është tapë fare!!