Entuziazmi i renditjes në vendin e 22-të në botë të kombëtares sonë të futbollit është i ligjshëm. Por me kusht që të mos harrojmë se nuk jemi realisht në atë nivel futbolli për ta fiksuar atë vend. Nuk jemi më të mirë as se Franca, Suedia e shumë ekipe të tjera. Një renditje provizore e gushtit, mund të na bëjë mirë për të rritur moralin e skuadrës dhe ndjenjën e përgjegjësisë, që tek e fundit duhet përkthyer në mbledhje pikësh për kualifikim në Euro 2016. Ky po që do të ishte sukses real. Por ama ka një veçori: Ky sukses qoftë dhe i përkohshëm, u arrit nga ai trajner që u la të punonte (apo që nuk pranoi ndërhyrje), që zgjodhi vetë elementët e rinj dhe që iu dha kohë të kolaudonte ekipin.
Le ta përthyejmë këtë fluturim veror sportiv në jetën tonë të përditshme dhe në politikë. A nuk jemi ne që marrim zjarr me një arritje kalimtare dhe iluzore, por harrojmë se kushti i vetëm i përmirësimit të vetvetes është puna e vazhdueshme?
Shembuj: U gëzuam për liberalizimin e vizave, por vazhdojmë të prodhojmë refugjatë. U gëzuam për anëtarësimin në NATO, por kemi këtë ushtri që kemi. Dhe u entuziazmuam që kryeministri “e bëri për dy pare” homologun e vet në Beograd, por po i lë pa para xhepat e shumicës së shqiptarëve…/ Respublica
S’ka gjë, se shqiptari është mësuar me lugë bosh, sepse “ngopet” me përralla “patriotke…(???!!!)
S’ka gjë, se shqiptari është mësuar me lugë bosh, sepse “ngopet” me përralla “patriotike…(???!!!) Dhe niset refugjat për të mbushur barkun…!
Të shtunën dhe të dielën flitet për futboll