I gjendur zbritur në sheshbetejën e angazhimit patriotik, në një prej strofave të poezisë së shkruajtur pak ditë më parë, lidhur me katandisjen e Shqipërisë deri në këtë farë situate kaotizmi gjithëplanësh, teksa shigjetonte përfaqësues të kastave dekadashe politiko-qeverisëse, poeti i paepur luftarak Arben Duka shkruante:

“Dikur mbase kini qenë,/ dhe njerëz të mirë,/ po paraja dhe kolltuku,/ ju bëri të ndyrë…!” Dhe më tej vazhdonte: “Dikur ndryshe-fare ndryshe,/ ca kanë qenë vërtet’,/ po ua mori politika,/ nder e dinjitet…!”

Nëpërmjet tetëdhjetë vargjeve të qendisura në njëzetë strofa katër rreshtase, poeti Duka i ka stigmatizuar të gjithë e me gjithçka. Kundërshtarët politik, por edhe miqtë që, sikurse shprehet: “Janë ca që i kam dashur,/ për ta vija bast,/ sot te secili prej tyre,/ shoh një pederast..!

Janë tetëdhjetë vargje që të nxisin kujtesën dhe riprodhojnë sekuencat e dhimbëshme të jetës shqiptare në paskomunizëm. Rrënimin e këtij vendi të begatë në pasuri, pozicion gjeografik dhe gjithçka që i ka falur Zoti, por jo klasa politike. Politika barku i të cilës mbars çdo gjë, klasa politike e murtajizuar nga veset rrënuese të një shoqërie dhe kombi, klasa politike: “…nga e cila shumë pak burra nuk u prekën,/ nga gjithë kjo mortajë..!, sikundër shprehet me dhimbje, Arben Duka.

Klasa politike që vijon të mbetet e pandreqëshme në të keqen që po i shkakton këtij vendi e populli të mbetur mëfukarai i kontinentit europian, e që: “Sikur i gjithi të vdesë,/ tek këta derra të ndyrë,/ nuk ka asnjë shpresë…!”

Përse? Cilat janë arsyet që qendrimi ende në këmbë i kësaj klase politike armike e vendit dhe e popullit që përfaqëson nuk sjell dhe nuk duhet të sjellë shpresë dhe optimizëm?

“Janë zhytur në llagëm,/ si sot-asnjëherë,/ po të dalin nga llagëmi, do të qelben erë!/ Këta vetë i kanë shkruar,/ me tekst e muzikë,/ ndaj dhe të ndryshojnë avazin,/ kanë frikë-o sa frikë!?- kumton poeti Duka, i cili me të drejtë, sikurse pjesa dërmuese e shqiptarëve të ndershëm, shfaqet ende i paqartë për rrugën që duhet ndjekur, në mungesë të një klase politike të përgjegjëshme dhe të zhytur në anti-shtet.

Por, si duhet vepruar për të dalë nga kjo situatë, kur palët politike luajnë me njera-tjetrën si “macja me miun”, duke i shtyrë ditët midis debatit shterpë: “do votohet, apo nuk do votohet Reforma në Drejtësi”? Reforma aq e domosdoshme për ti ndryshuar kahun e lëvizjes Shqipërisë, nga kaosi drejt demokratizimit. Sepse bëhet fjalë për një Reformë, miratimi i të cilës jo vetëm do të përmbys “korporatën e drejtësisë”, që vetëm drejtësi nuk jep, por që është edhe një kusht i ditur nga kushdo për ti hapur rrugë futjes së vendit në Bashkimin Europian.

Ndonëse një sondazh i këtyre ditëve të fundit ka treguar se më shumë nga shtatëdhjetë përqind e shqiptarëve i besojnë udhëheqësisë së kësaj reforme nga ndërkombëtarët, fatin e miratimit të saj e kanë në dorë politikanët. Pjesa dërmuese e të cilëve janë pjesë stafesh fajësore,në katandisjen e vendit deri në këtë situatë mjerane. Një Berishë dhe një tog ushtarësh të tij kanë në dorë të vendosin fatin europian të shqiptarëve?!

Vota e tyre “pro” në 21 korrik është e “magjishme” pasi përveç të tjerave ka në dorë edhe të ardhmen europiane të shqiptarëve. Atë të ardhme që e përkthyer në gjuhë popullore do të thotë zgjerim i mëtejshëm i hapërsirës së lëvizjes dhe kohës nëntëdhjetë ditëshe të qëndrimit në vëndet e BE-së.

Zgjidhjen e këtij “rebusi” e kanë në dorë sërish ata që pretendojnë se na përfaqësojnë ne. Ata që rëndom deklarojnë se kartonin parlamentar e kanë për të ligjëruar dëshirat dhe aspiratat tona. Ata që 21 korrikun e kanë ditëprove për të na e vërtetuar këtë.

Mirëpo kush është solucioni që garanton votën maxhorative “pro” reformës së ndryshimeve kushtetues?

“Unë nuk kam ndonjë formulë,/ se si të shpëtojmë, /por as një minutë të vetme,/ më s’mund t’i durojmë!”- përgjigjet me vargje poeti Duka, i cili në mbyllje të vargëzimit ligjeron: “Dhe më tepër do të shtohet,/llumi e katrani,/ nëse në fushë të betejës,/nuk do dalë Sovrani!/ Të ngrihemi si uragan,/ të shpëtojmë vendin,/ në Njëzet e një Korrik,/ të rrethojmë Kuvendin!”

3 komente në “Ca vargje borxh poetit Duka, për 21 korrikun”

Asllani says:

11 Korrik, 2016 20:31 te 8:31 pm

E sakte, pikes i ka rene. Duhet presion nga populli per keta hajdute te korruptuar qe na pine gjakun…

Përgjigjjuni
kris 1 says:

11 Korrik, 2016 20:58 te 8:58 pm

kush ta shpetoje e kush do te rrethoje kuvendin?
Ne kohen e Enverit thoshnim qe po u hap kloni do te ngelen vetem plepat.Kloni esht hapur e ne shqiperi u thane dhe plepat por per cudi u shtuan ata qe u rriten ne hijen e plepave.
Tashti e ka marre ferra uraten.Doktori futi semundjen ,piktori pikturon vdekje.

Përgjigjjuni
Taf stafl says:

12 Korrik, 2016 00:58 te 12:58 am

Ky popull nk sum te rethoj tregun cam jo parlamentin or tej .se po tkish sum sdo kish leju politikn tna vente nji ktu ku jena bo.

Përgjigjjuni