Ardit, të duam të vdekur sepse kështu vlen!

Nga Bledi Mane-Public Enemy

fb.com/bledi.mane

instagram.com/bledimane

Te dielen e 7 gushtit kur qielli i mesnates nxinte nga yje te vobekte, ne argetoheshim si te cmendur atje poshte ne diskotekat e Dhermiut. Muzike, alkool, pjeshka qe sperdridheshin, shtellunga hashashi, cica dhe bythe te rrumbullakosura, pjatanca me viza kokaine, naçu me tatuazhe,flirtime. Nje moment erresiren perverse e çau si rrufete nje klithme femije qe renkoi me shpirt dhe Dj ndaloi muziken. Altoporlantet e diskotekave te Jugut heshten dhe oshetima e nje brenge u rrotullua ci cunam neper tavolina, gota koktejlesh, kercime te cmendura dhe u largua e u tret mes dallgeve te zeza te detit ngjyre blu. Te dehur e te droguar te gjithe nuk pyeten cfare ishte ajo klithme ndihme dhe Dj nuk pertoi. Vazhdoi muziken dhe bashke me muziken vazhdoi edhe argetimi i shthurrur. Mes berllogut te plehrave te Sharres ne Tirane nje fadrome kishte ndaluar siper trupit te nje njomezaku 17 vjecar dhe ia shtypte me radhe kembet, krahet, gjoksin…

Argetimi ne Jug vazhdonte, dhembja ne Sharre shteroi.

Mengjesi i dites tjeter na gjeti buze detit shtrire ne shenzlloget e shtrenjte, mengjesi i dites tjeter e gjeti Arditin shtrire mes plehrave. Ne vazhdonim te argetoheshim me shkuma party ndersa mes plehrave te Sharres se Tiranes degjoheshin vetem lehjet e qenve dhe nje zile e mbytur celulari. Ne poshte ne Jug pozonim e mburreshim me selfie-t e celulareve tane, ndersa nje tjeter celular i ngjeshur mes gjoksit te Arditit tringellonte pa fund. Ne bertisnim nga lumturia, Arditi nuk fliste. Ne klithnim nga shthurrja, Arditi lengonte i mbytur ne gjak. Telefonat tane nuk rreshtin nga fotot dhe mesazhet mburravece, telefoni i Arditit nuk rreshtte nga thirrjet e nenes, babait, vellait, xhaxhait, shokeve.

-Ku jeni?-na pyesnin ne. Ne Dhermi, ne Himare, ne Sarande, ne Korfuz…

-Ku je Ardit?-pyesnin familjaret e ndersa Arditi jepte shpirt degjohej vetem tik-taku i zemres se tij tek u jepte lamtumire familjareve, qytetit, plehrave, botes, ajrit.

Vdiq Arditi o njerez, nje adoleshent qe shkonte ne shkolle dhe punonte per te pastruar plehrat tona.

Arditi?

Maloku tropojan?

Maloku pabuks?

Maloku pleraxhi?

Maloku koketrashe?

Maloku zhuls?

Cfare pune kemi ne me malokun e vogel. Ai nuk e dinte ku binte Blloku, ai nuk ishte gangster i bandave te Stresit apo Noizyt. Ai nuk kishte makina te shtrenjta. Ai nuk kishte lindur e jo me te bente vrasje ne Tropojen e 1997-es. Ai nuk votonte se ishte i vogel. Ai punonte te plehrat e Sharres dhe nuk kishte as leke, as shoqni bobash, as leke, as hashash, nuk kishte cuar kurva dhe droge ne Belgjike. Arditi nuk ishte si ne, ishte qytetar i dores se dyte te nje shoqerie te ndyte.

Dhe keshtu mbaruan pushimet e cmendura te gushtit e ndersa ktheheshim ne Tirane degjuam qe edhe poltika i ishte kthyer avazit te vjeter.

Arditin e vrau partia, e vrau bashkia, e vrau qeveria. Na duhet vdekja e ketij te vobekti se nuk kemi sulm tjeter pervers keto kohe. Harruam qe kazanet e plehrave, rruget e qyteteve, qoshet e lagjeve jane plot e perplot keto 26 vjet me femije jugore e veriore, me femije me ngjyre e pa pigmente, me femije te braktisur dhe brekegrisur. Jo,jo ne na duhet vdekja e Arditit. Na duhet kjo vdekje plot dhimbje per te sulmuar komshiun jo veten tone. Ne duam te lajme mutin me shurre dhe yrrysh ne sulm.

Vdiq Arditi, maloku, pabuksi, pleraxhiu,zhulsi?

Jo,jo. Vdiq Arditi. Engjelli, i pafajshmi, punetori, hallexhiu, sakrifikuesi. Vdiq Arditi dhe o burra mos te sherojme plagen sociale por ta fshehim. E fashojme dhe tek dalin ne siperfaqe njollat e gjaku si gjithmone atakojme kundershatrin. Vdiq Arditi dhe kjo vdekje na duhet mot ne fushaten elektorale te sulmojme partine, bashkine, qeverine. Vdiq Arditi dhe harrojme se fadroma qe ia shtypi gjymtyret, koken, gjoksin, shpirtin, endrrat, jeten nuk kishte vetem nje shofer. Ajo fadrome te kishte dhe ty shofer, me kishte mua, kishte ata, ishte fadrome me shume timonë. Ne nuk kemi nevoje per patente e licence te vozisim fadromat e vdekjes. Ne kemi ligesine perverse brenda vetes qe edhe vdekjen e tjetersojme sipas rrethanave derisa nje dite fadroma do te na shtype me rradhe te gjitheve, te pasur e te varfer, jugore apo veriore, te majte e te djathte, kurva apo hipokrite, legena apo bandite.

Ardit une e di qe shpirti yt shume shpejt do ngjallet e do shetise bashke me ajrin e vjeshtes se Tiranes kudo ne qytetin tone. Por ti mos e bej kete gafe. Rri aty ne parajse ku te çoi Zoti pa hater e pa miqesi. Ne te duam te vdekur sepse keshtu ia vlen. Po u ngjalle dhe te pame rrugeve do fillojme avazin e vjeter: maloku, koketrashi,pleraxhiu. I vdekur ti je nje engjell. I gjalle je nje djall or djal’!

Përse opozita hoqi dorë nga reforma elektorale?

21:21 Editorial

Problemet e brendshme, që prodhojnë  politikë të jashtme

21:12 Editorial

Përse Berisha “gërvish” plagën e Paktit Detar, me SHBA?

21:02 Editorial

Sikur Edi Rama të mos kishte folur për Kosovën?

19:47 Editorial

Mbi deliret dhe paranojat në gazetarinë tonë

18:48 Editorial

Mungon Shkëlzeni!

21:16 Editorial

Sinjal për "qeverinë", jo për Çamërinë!

20:47 Editorial

Butësia ballkanike e Ilir Metës

20:42 Editorial

PD e do SHBA ...“për Lulin”

21:25 Editorial

Gilmani, një portret pa e pyetur!

20:11 Editorial