“Lehjet” nuk janë opozitarizëm por “qenizëm”!

Nga Anri Bala

Si gazetar, nuk është e vështirë të shohësh parlamentin të kthyer në normalitet, sidomos kur je detyruar për katër vite me radhë të ndjekësh disa klloun, që nuk të bënin aspak për të qeshur, por vetëm se të provokonin sekëlldi në stomak! Të duhej një javë e plotë, trajtime intensive për të mbledhur stomakun, ushtrime për trurin dhe trupin, e disa orë seanca te psikologu, deri sa të afrohej “shfaqja” e radhës, që të kthente edhe njëherë aty ku e nise. Kjo vazhdoi për katër vite, çdo javë dhe ndjeheshe i lehtësuar e i qetësuar, vetëm nëse kllounët mungonin në “arenë”.

Katër vite nuk janë pak…! Janë një kalvar i gjatë “vuajtjesh”, të bëra dhuratë-pengu prej “këmboraxhiut” të Presidencës, i cili dikur kryetar Kuvendi, argëtohej me shokët për fatet e vendit dhe nga “dashuria” që ndjente për mikun e krimeve të bëra në “bashkëpunim”, i dha të drejtën në kundërshtim me çdo  ligj e rregull, të fliste sa të donte, pa pushim, duke e kthyer parlamentin në një arenë cirku, ku sigurisht grupi i “kllounëve” mbulonte pjesën më të madhe të shfaqjes. E gjithë kjo, ishte një strategji, që do të përmbushte një qëllim, me anë të zhurmës, përbaltjes, ulurimave dhe fërshkëllimave: Ky vend të mos kishte normalitet!

Fjalimet pa fund të Berishës, nuk ishin gjë tjetër, veçse një “dhuratë” e fundit nga Meta, i cili siç ka deklaruar disa herë , si burrë “besali”, donte t’i kthente nderin “pikës së tij të dobët”, duke sajuar një formë debati të shëmtuar dhe djallëzore… për ta ndihmuar. Ish-kryeministrit të rrëzuar përgjithmonë dhe kontigjent i drejtësisë, i’u dha mundësia që përmes fjalimeve pa asnjë kufi dhe moral, të pastronte sa të mundte… figurën e tij!

E detyrueshme për Metën, pasi për nderin e madh që i kishte bërë  ai, ishte më e pakta që mund të bënte për “engjëllin” e tij mbrojtës, pasi i shpëtoi “kokën” në Janarin e ftohtë, ku mbetën të vrarë katër qytetarë në bulevard, në ngjarjen më të trishtë që kaluan shqiptarët, që pas vitit 1997.

Në fakt, tmerroheshe kur shihje Berishën të mbante fjalime mbi histori e bëma, si një tentativë e deshpëruar për të na bindur, se ai ishte aty edhe më i fuqishëm, megjithëse quhej “ish”. Për këtë, i kishin dhënë kohë të shante e të hante, e sigurisht edhe të shkëmbente batuta pafund, që shoqëroheshin me të qeshura e duartrokitje nga publiku i partisë. Njëkohësisht, përcilleshin me urrejtje nga njerëzit me arsye, nga ata njerëz që e quanin fyerje deri në palcë, lejimin e “ish-it” të fliste si hero dhe që krimet e tij, t’i quante trimërira dhe vlera!

Fatkeqësi për ata që e përkrahnin, që nuk donin ta kuptonin, ose bënin sikur nuk e kuptonin, se Marshalli po degradonte, e po kthehej çdo ditë e më shumë në vendin e krimit, sepse halucinacionet e bënin t’i dukeshin viktimat fajtorë.

Nga zotëria i “frikës dhe i vuajtjeve”, Marshalli po tentonte të “makijazhonte” figurën e tij duke u bërë karizmatike, me më të mirën e një gjyshi për të ardhur keq, e një plaku të urtë e të butë, që digjej për fatet e vendit… që i vuri flakën vetë!

Çfarë bëri në realitet “bamirësi”, kryetari i parlamentit dhe beniamini i tij?! A u pastruan duke fërkuar njëri-tjetrin, apo u sterrosën edhe më shumë, e sot nuk ka furçë teli që i pastron?!

Natyrisht që diçka bënë:

1- Kthyen parlamentin në një vend, ku ato që dëgjoje dhe shikoje nga të zgjedhurit e “partisë popull” në “sallënstallë”, do t’i linin gojëhapur edhe horrat e rrugëve.

2- Lan në sallë një sëmundje të keqe, atë të karrigehumbësit, që opozitarizmin e bëjnë me “lehje” duke e kthyer në qenizëm.

3- Nisën aksionin për të djegur përsëri vendin. Por, po presin me drithërimë dhe tmerr, të shikojnë se sa e madhe do të jetë flaka e zjarrit, që do përfshijë vilat e sarajet e tyre.

Gjyshi për të ardhur keq, vazhdon ende t’i tundë këmborët rrugëve i vetmuar e pa përkrahje. I frikësuar, ka marrë në dorë “flamurin e bardhë” , duke arritur të dorëzohet edhe para  Bashës, njeriut që e rriti dhe e promovoi, duke e bërë bashkëpuntorë në krimet shtetërore të ndodhura në këtë vend, gjatë kohës së uzurpimit të pushtetit nga ana e tyre.

Ndërsa “bamirësi” dhe njerëzit e tij, kanë marrë “flamurin e zi të piratëve”, duke kercënuar me opozitarizëm “të tmerrshëm”! Si një forcë regresive e këtij vendi dhe humbësja kryesore e të “mirave” të pushtetit në kurriz të shqiptarëve, partia “forcë e fundit”, nuk mundi ta duroj dot dhimbjen dhe rrjedhimisht ka dalë jashtë realitetit, kohës dhe vendit nga vjen.

Është vërtet i pabesueshëm ky mutacion, që u ndodh vetëm politikanëve shqiptarë!

Sikur Azemi të dëgjonte Bashën?!

19:40 Blog

Luli ka mbetur vetëm

17:54 Blog

Blendi Fevziu: Ja cilat qenë mesazhet e Sali Berishës, pas shpërthimit të djeshëm

17:33 Blog

Hijet e qeverisë hije të Lulzim Bashës: Portret për 14 të zgjedhurit që do të drejtojnë opozitën në Kuvend

10:22 Blog

Piskama e kotë e Sali Berishës

09:22 Blog

Ça ke me Vlorën, o "kryetar" ?

17:28 Blog

Komunisti më i vjetër këtu është Sali Berisha

13:54 Blog

Nuk ka më kohë dhe amnisti për Lulzim Bashën

17:45 Blog

Kush tha se 17 maji ka dështuar?!

17:35 Blog

“Bandat që terrorizojnë” Elbasanin, “qytetari dixhital” i Berishës dhe mediat qesharake

16:24 Blog