Mendja e instrumentalizueme kriminale nuk e projekton mâ vrasjen e tjetrit/tjetres, për arsye diversiteti, feje a ideologjie tjetër por nga frika e njejtësimit me tjetrin/tjetren, shkrimjes dhe humbjes së tipareve identitare të para-ardhësve…

Personazhi i Tajib Salih nga romani “Koha e shpërnguljes në veri” (në botim të Koha, 2010, shqipnue prej Qemajl Morinës që kaloi në amshim, para pak kohësh) kërkon ndihmë për me u zgjue nga ankthi i historisë – e me marrë anën e jetës kundër vdekjes- dashunisë – mes Jugut e Veriut, Lindjes e Perëndimit.

“Jemi të njejtë!”-klithë Mustafa, por në Lindje e Perëndim hasë supremacistët që i dalin përballë: ‘Jo, jemi të ndryshëm, aq të ndryshëm sa ferri me parajsën’, bërtasin dhe nxjerrin thikat…

Vrasja e tjetrit/tjerëve vetëm pse e/i perceptojmë të ndryshëm nga vetja ishte projeksion i elitave kulturore e politike të shoqnisë moderne, “mendjes së instrumentalizueme” që rrëshqet në destruksion, rrënim e krim, sidomos në dy luftërat botërore.

Njeriu postmodern vret jo më për qëllimin tonë të fundmë iluminist as për më shumë hapsinë e pasuni, por për ta mbajtur gjallë frikën joracionale ndaj të ardhmes sonë globalizuese.

Vrasja frymëzohet nga manifeste raciste/nacionaluste dhe merr fuqinë ikonike të interesit ma të naltë, përmes medializimit në epokën e teknologjisë së avancueme, pra shfaqjes në kohë reale të krimit në Facebook.

Ne e vrasim tjetrin nga frika se mund të bëhemi si ai/ata, të ndryshmit e deridjeshëm!?

Radovan Karadjić ishte një malazez me origjinë, i pari fshatar i anës së tij i shkolluem. Pra, i pajisun me dije ‘humane’. Dhe në Srebrenica ia ngriti përmendoren e turpit iluzionit europian iluminist.

Fabrikën e zëvendëson kampi. Racionalizmi dhe tekonologjia e naltë e zëvendësuen Zotin. Profesori ushtarin. Politikën e zëvendësoi Biopolitika…

Spastrimi etnik i hapsinës/habitatit prej atyne që perceptoheshin të ndryshëm dhe inferiorë, âsht shndërru në “ideal të ri” të supremacistëve postmodernë, që mos me leju “tanët” me u bâ si ata!?

Kaja belanë, fshatari Radovan dhe vrasja e myslimanëve si dhe miti serb për “Boj na Kosovu”/Beteja e Kosovës, po marrin dimensione të reja, duke u shndërru në kauza ‘të shenjta’ të antiglobalistëve, pa marrë parasyshë racën, etninë ose ideologjinë.

Mosndëshkimi i krimit të Karadjić & Co âsht shndërru në nomos të ri për “njeriun e fundit të historisë” dhe për betejat e tij të përgjakshme, jo mâ kundër diversitetit etnik, fetar e kulturor (komunizmi e luftonte diversitetin ideologjik/politik) por kundër njejtësimit ose frikës së humbjes së identitetit – ‘Identiteteve vrastare’ (Amin Malouff);

Që nga 11 shtatori 2001, vrasja âsht legjitimue si akt dhe ‘art i terrorizmit’ dhe njeriu po prek kulmin e arritjes së tij, sofistikimin e armës (lehtësimin e vrasjeve në masë, madje jo vetëm medializimin e vrasjes pir edhe estetizimin e saj) e cila si një shembull ekstrem i ‘skizofrenisë kulturore’ postmoderne, siç e cilësonte arkitekti Minuro Yamasaki rrënimin e kompleksit Pruitt-Igoe më 15 korrik 1972, që merret si fund i modernes dhe “arti i terrorizmit” (sulmi mbi Kullat binjake në New York) e përshpejtoi rikthimin në post-post, pra në ciklin e gjendjes natyrore.

Francis Fukuyama paralajmëronte se ‘njerëzit e mbramë’ të historisë munden ‘me u zmbrapsë në revolucion’, jo prej nevojës, po prej pakënaqësisë me përparimin.

Ky âsht fundi i tregimit.

Zelanda e Re ishte parajsë e të ndryshmëve të ngjshëm në liri, barazi e vllazni, deri të premten e 15 marsit, 2019 kur u shfaq homo natyralis’ i konceptit voltairéan, i pakënaqun me përparimin. Ai vret ata që i kishte pandehë për anmiq i frijësuem përgjatë rritjes dhe edukimit të tij se ka ne u gâ!?

Qytetnimi po e përjeton fundin e kulturës – bashkëjetesen në diversitet- nga frika e njejtësimit dhe humbjes së cilësive supremaciste dhe identitare përballë dhe ndaj kulturave tjera, nadje edhe ndsj universalismave.

U tha se njâna nga viktimat në xhaminë ‘Al Nur’ të Christchurch në Zelandën e Re sapo e kishte vërejtun terroristin Brenton Tarrant, i kishte dhânë “selam”: ‘Hello brother!’, e sikur donte me ia dhânë mesazhin e Tajib Salih, “jemi të njâjtë” pra, vllazën!?

Mirëpo urrejtja, kjo bijë e frikës, ajo shpërthen…

Ta-ta-ta. Live në “fshatin global”, shkrepun nga nji antiglobalist që ka shumë frikë, i edukuem në frymën e veçimit e supremacisë së qytetnimit Perëndimor.

Nga frika se ka me u bâ si ata!?

Mirëseerdhët në gjendjen natyrore por me armë të shkatërrimit në masë në duar!?

3 komente në ““Dita e errët” e Zelandës së Re”

Baliu says:

16 Mars, 2019 21:56 te 9:56 pm

Halil Matoshi nje “luftetar” i kombit koqevar, dhe nje “luftetar” kunder shqipes standarde. Gjoja duke “filozofuar” per krime ne fund te botes, ai mundohet ta “promovoj” gjoja gegenishten e tije te Gollakut. Ne vend te fjales perurim, thot perhajrim. Me keso “luftera” e siguron buken i gjori.

Përgjigjjuni
Bekim Peja says:

17 Mars, 2019 13:35 te 1:35 pm

Feja është opium për njeriun apo si tha ai ustaj.

Përgjigjjuni
Korabi says:

17 Mars, 2019 15:34 te 3:34 pm

O Bali , te dhjefsha shqipen, standarte ; qe na e prune halet komuniste ,per interesat e tyre . Shqiptja e paster dhe standarte e vertet eshe ajo qe burrat e dheut dhe ajka e kombit e vendosi me 1908 ne kongresin e drejtshkrimit , qe si gjuhe zyrtare dhe letrare te jet dialekti qytetar Elbasanas por kopilat e Rusis bolshevike e dryshune . Prandaj lexo dhe kupto…..

Përgjigjjuni