Te fundit
Botimi i UET Press: Isuf Kalo, Si e nxitën Enverin të hiqte qafe Kadri Hazbiun
13 Korrik 2019, 14:27Dossier
TEMA
Isuf Kalo tregon në librin “Blloku”, botim i UET PRESS, historinë që çoi në eliminimin e Kadri Hazbiut. Raportet e ndërlikuara me Mehmet Shehun dhe Ramiz Alinë….
Pas arrestimeve, internimeve dhe pushkatimeve të një numri të madh zyrtarësh të lartë, anëtarë të Byrosë Politike, ministra, gjeneralë, drejtues institucionesh kombëtare do të ndodhte e pabesueshmja. Radha do t’i vinte Kadri Hazbiut. Ai që pa iu dridhur qerpiku kishte burgosur, torturuar dhe eliminuar armiq të panumërt realë dhe imagjinarë të Enverit, do të shpallej një ditë edhe vetë si ata “agjent i të huajve dhe tradhtar”.
Kadriu pat kujtuar se Enveri nuk mund të gjente person më besnik, më të devotshëm, më të vetësakrifikuar në shpirt dhe në moral sesa ai. Ai i kishte krijuar dhe i pat dhënë Enverit, në përballje me kundërshtarët, gjithçka që i ishte dashur pa asnjë hezitim, sajesa, fakte fiktive, shpifje, intriga dhe varre. Në pozitat e ministrit të Brendshëm Kadriu i kishte acaruar marrëdhëniet edhe me Mehmetin, që e kishte epror si kryeministër për t’i dhënë Enverit të kuptojë që ai ishte në shërbim personal vetëm të atij.
Gabimisht, ndonjë gazetar, apo shërbime të fshehta të huaja e patën konsideruar Kadriun, si kushëri apo i afërt familjarisht me Mehmetin dhe si i tillë, edhe dishepull i tij. Ngatërresa lidhej me faktin që gruaja e Kadriut kishte në vajzëri mbiemrin Shehu, por ajo ishte me origjinë nga Tepelena, pa asnjë lidhje gjaku apo familjare me Mehmetin. Në këtë ngatërresë pat rënë edhe radioja jugosllave që lajmëroi, se Mehmeti me “kushëririn e tij, Kadri Hazbiu, kishin tentuar të vrisnin në mbledhjen e Byrosë Politike të 17 dhjetorit 1981 Enverin”. Pas eliminimit të Mehmetit, në të cilin Kadriu luajti rol agresiv kryesor, familjarët e tij prisnin dhe përhapën lajmin se Kadriu do të promovohej, së paku si kryeministër. Kjo u besua gjerësisht, sepse Kadriu falë mënyrës së përzemërt, pa pompozitet dhe modestisë në sjelljen dhe komunikimin e tij me njerëzit, në disa kontingjente sidomos në Vlorë ishte mjaft popullor. Ai nuk linte rast pa bërë qokat e duhura ndaj kujtdo që kishte pasur miqësi apo njohje me të.
Por të gjithë u gabuan në parashikimet e promovimit të tij në post më lart. Ndodhi e kundërta. Pakkush e pati kuptuar që Kadriu duke u bërë më i famshëm dhe më i adhuruar, ishte shndërruar në person të dëmshëm dhe të rrezikshëm, sepse kontrastonte me sjelljen e ftohtë, të përmbajtur pa karizmë të atij që Enveri pati projektuar të ishte i pari i vendit pas largimit të tij nga jeta. Ai ishte Ramiz Alia. Në rrethanat e reja, popullariteti i Kadriut, u bë i padëshiruar, prandaj Enveri do t’i vinte atij me nervozizëm nofkën “masoviku i zi”.
Në fakt gjatë procesit të eliminimit të Mehmetit dhe çrrënjosjes së të gjithë klanit të tij, ndihma e Kadriut ndaj Enverit pat qenë e pazëvendësueshme. Ajo shërbeu njëkohësisht për t’i hapur rrugën drejt majës së pushtetit Ramiz Alisë. Kadriu shërbeu me besnikëri dhe me më tepër ndershmëri ndaj Enverit sesa Fusheja ndaj Napoleon Bonopartit. Por rruga për pasardhësin, pasi ishte hapur, duhej edhe pastruar. Kadriu ishte shkëmb i madh për t’u kapërcyer nga Ramizi, i cili nuk kishte as kult, as energji, as admirues personalë të tij.
Problemi ishte se te ky shkëmb ishte e vështirë që të vendosej dinamit për ta hedhur në erë, sepse ndryshe nga rastet e kolegëve të tij apo edhe të Mehmetit, nuk dukej as njihej ndonjë e çarë. Kadriu nuk kishte faje të njohura, si p.sh. Mehmeti me fejesën e të birit ose Beqiri me strategjinë e fshehtë.
Një tentativë për ta lidhur Kadriun me grupin e Xhevdet Mustafës të ardhur për të vrarë Enverin, nuk ngjiti në publik. Enveri u propozoi së pari Ramizit dhe Hekuran Isait për Kadriun dënim shkallë-shkallë, duke e çuar në detyra më të ulëta, por dy beniaminët e rinj të Enverit e nxitën për ta hequr qafe Kadriun pa vonesë.
Ishin Ramizi dhe Hekuran Isai në detyrën tashmë të ministrit të Brendshëm që e shtynë dhe e ndihmuan Enverin ta arrestonte Kadriun sipas parimit paraveprues. Arsyeja, faktet dhe shkaku i arrestimit do të gërmoheshin dhe do të gjendeshin më vonë. Mjafton ky rol koleg-vrasës që ta nxijë pacifizmin dhe mospërzierjen në dhunën e pushtetit të pretenduar nga Ramizi.
Ditën e Plenumit të Partisë, i cili u bë i famshëm për nervozizmin dhe një agresivitet jo të zakontë nga ana e Enverit ndaj Kadriut, ndodhi që ta shikoja atë duke ngjitur me vështirësi shkallët e ndërtesës së Komitetit Qendror të Partisë për të qenë i pranishëm në atë plenum, ku do të bëhej gjyqi partiak ndaj tij. Ai ishte ende i padënuar, pra ende anëtar i Byrosë Politike dhe, si i tillë, i takonte të hynte në atë ndërtesë me ashensor si zakonisht nga porta kryesore në bulevardin “Dëshmorët e Kombit” bashkë me anëtarët e tjerë të Byrosë Politike.
Kurse ai po ngjiste shkallët në këmbë nga hyrja e pasme e kopshtit, së bashku me anëtarët dhe kandidatët e Plenumit të Komitetit Qendror. Ende i padënuar ai ishte praktikisht i përjashtuar. Ishte i zbehtë, i dobësuar më shumë se zakonisht dhe nga ngadalësia me të cilën i ngjiste shkallët dukej tejet i rraskapitur.
Unë mbajta hapat i ndrojtur për të mos u ballafaquar me të. Kur hyri në sallë, ai zuri vend në radhët e pasme, ndonëse sipas postit ende i takonte të ulej bashkë me kolegët e tjerë të Byrosë Politike në podium. Gjyqi partiak kundër tij besoj se ishte më i vështiri në kuptimin e mungesës së argumenteve të dukshëm dhe të besueshëm për fajësinë e tij.
Kjo dhe temperamenti kurajoz i tij bënin që të pranishmit në sallë të dukshin të ndrojtur dhe të kontraktuar. Them se asnjëri prej tyre nuk besonte në mundësinë e tradhtisë së Kadriut ndaj Enverit. As unë. Kurrsesi. Ndërkohë ata nuk kishin të qartë se cili ishte faji real dhe as deri ku duhet të shkonte dënimi i tij. Prandaj të pranishmit në atë plenum rrinin si të tulatur.
Sulmi ndaj Kadriut nisi nga kuadro të Komitetit të Partisë së Tiranës duke e bërë përgjegjës si ministër i Brendshëm për sjelljet moralisht të papërshtatshme dhe fejesën politikisht të dënueshme të Skënderit, djalit të Mehmet Shehut. Kadriu reagoi duke argumentuar se edukimi moralo-politik i të rinjve dhe i komunistëve ishte detyrë e Komitetit të Partisë dhe jo e Ministrisë së Brendshme. Një ish-koleg i tij, kuadro i lartë në Ministrinë Brendshme, i bëri disa pyetje provokuese, por Kadriu iu përgjigj qartë dhe me gjakftohtësi.
Të pranishmit në sallë ishin si të përhumbur. Ndoshta jo pak prej tyre kishin pasur marrëdhënie të përzemërta e miqësore me te. Nuk kishte atmosferë armiqësore ndaj të akuzuarit. Titullarët e drejtësisë dhe të ligjit, kryeprokurori, kryehetuesi, ministri i ri i Brendshëm, Hekuran Isai, ishin të pranishëm, por rrinin të heshtur gjithashtu në pritje të fjalës dhe dënimit që do t’i jepte të akuzuarit partia. Enveri e kuptoi që duhet të ndërhynte vetë, që të jepte orientimin dhe tonin e dënimit të tij.
3 komente në “Botimi i UET Press: Isuf Kalo, Si e nxitën Enverin të hiqte qafe Kadri Hazbiun”
Lini një Përgjigje
Lini një Përgjigje
Më të lexuarat
24 oret e fundit
Javen e fundit
Blog Tema
Senati italian: Vitet 1970, Kadri Hazbiu në KGB
Kadri Hazbiu punonte për llogari të shërbimeve sekrete sovjetike, duke pasur ndërlidhës italianë, konfirmojnë parlamentarët e Romës. Në vitet 2002-2006, një komision i posaçëm parlamentar italian ka hetuar për implikim të mundshëm të disa politikanëve të majtë për spiunazh në favor të Kremlinit, saqë një e përjavshme ruse e titullonte shkrimin e saj: “Moska, kryeqytet i Italisë”. Në skedat e KGB-së kanë dalë dhe emrat e ish-ministrit të Brendshëm shqiptar, Kadri Hazbiu (1922-1983) dhe kreut të Sigurimit të Shtetit, Zoi Themeli, që mbanin lidhje me Moskën, nëpërmjet shtetasve italianë të rekrutuar nga sovjetikët. Pas viteve 1962-1963 kontaktet realizoheshin jashtë shtetit, në forume ndërkombëtare, mbledhje, simpoziume, OKB, UNESCO etj. Ndërkaq “Bondët” rusë depërtonin dhe në Shqipëri.
Ja dokumenti nga arkivi “Mitrohin
1.“Aliu”, ndërlidhësi italian i Sigurimit me Lubjankën
TOP SECRET RU
Burim konfidencial
Raporti “Impedian” numër 178
Data e lëshimit: 7 shkurt 1997
Lënda: Libero Rovaglio – Pseudonimet “Aliu” dhe “Dedov”
Data e informacionit: fund i vitit 1984.
Burimi: ish-agjent i KBB-së me besueshmëri të provuar, me akses të drejtpërdrejtë por të pjesshëm.
Data e informacionit: përditësuar në vitin 1984.
VINI RE: Burim konfidencial. Përmbajtja e raportit do të ruhet dhe do të shihet vetëm nga personeli me akses në dokumentet sekrete.
Nuk duhet ndërmarrë asnjë veprim si pasojë e asaj që është shkruar në këtë raport; asnjë diskutim ose përhapje e përmbajtjes jashtë shërbimit tuaj, pa pëlqimin paraprak të autorit të dokumentit.
Komente: –
Libero Rovaglio – me pseudonimet “Aliu” dhe “Dedov”
1. Libero ROVAGLIO, me kombësi italiane, lindur në 1912, ishte funksionar i Zyrës së Protokollit në Ministrinë e Punëve të Jashtme italiane. Në korrik të vitit 1957 ai u rekrutua nga Sigurimi shqiptar në Romë me ndihmën e KGB-së dhe iu dha pseudonimi “Aliu”.
2. Në vitin 1960, Rovaglio u dërgua në Buenos Aires si shifrant. Duke qenë se Shqipëria nuk kishte ambasadë në Argjentinë, ai sugjeroi të kontaktonte me KGB-në. Por Ministri i Brendshëm shqiptar, Kadri Hazbiu, refuzoi të nënshkruajë memorandumin për Rovaglio-n, [memorandum] që iu paraqit, me kërkesë të KGB-së, nga Zoi Themeli, drejtor i Sigurimit të Shtetit. Ky memorandum përfshinte kushtet e kontaktit për Argjentinën. Në vend të “transferimit” të agjentit, shqiptarët vendosën të mbajnë lidhjet me Rovaglion përmes agjentit shqiptar me pseudonimin “Florenco”.
3. KGB-ja i dha Rovaglio-s pseudonimin “Dedov” dhe mundi t’ia gjente gjurmët në Lusaka. Rovaglio-ja u rekrutua në vitin 1968 dhe demonstroi përpjekje për bashkëpunim. Ka siguruar kode dhe shifra të Ambasadës italiane, kopje dokumentesh, qarkoresh dhe instruksionesh sekrete të Ministrisë së Mbrojtjes dhe të Punëve të Jashtme, si dhe një pasaportë italiane. Në vitin 1972, Rovaglio-ja u kthye në Romë dhe kontakti me të humbi.
4. Rovaglio-s iu gjetën sërish gjurmët në Aden. Në rezidenturë u dërgua një agjent i kualifikuar i KGB-së për të rivendosur kontaktin me të, gjë që u arrit në tetor të vitit 1975.
Rovaglio-ja dorëzoi materiale sekrete të Ministrisë së Jashtme dhe Konsullatës italiane, si dhe lista të personave, të cilëve u ishte refuzuar hyrja në Itali.
5. Në vitin 1977 Rovaglio-ja u kthye në Romë dhe doli në pension.
Në vitin 1978 në Romë u akreditua një agjent i KGB-së me objektivin për të rivendosur kontaktin, por Rovaglio-ja demonsrtroi se nuk donte të bashkëpunonte për kultivim personash të konsideruar interesantë për rezidenturën.
U shfajësua se ata thonë që janë tepër pleq.
6. Më parë, G.P. Antonov ia arriti të rivendoste konkatin me Rovaglio-n në Aden dhe në Romë.
Sipas gazetës “Shekulli”, 14 shkurt, 2011, f. 20 – 21.
Llap, llap, llap llapaqen. Asgje te re. Asnje informacion apo emer konkret qe nuk dihet. Shkrime koti qe as qente nuk do t’i pshurrnin.
Ky Cufi cullufi a ka qene doktor apo ka qene edhe ky anetar i Byrose dhe ne te tjeret s’kemi ditur gje.
Ky i pershkruan ngjarjet sikur te ishte nje nga ata. E pashe thote duke ngjitur me veshtiresi shkallet e KQ.
Po ne shtepi a shkonte ky njeri sepse duket sikur edhe diten edhe naten eshte sjelle verdalle bllokut. Po tani çfare do qe te na e paraqise vehten si te persekutuar te regjimit. Ky ishte mjeku personal i Enverit. Dhe Enveri ma merr mendja si te gjithe diktatoret e ka pas marre me te mire mjekun e tij personal. Librat faktikë shkruhen ne baze te situatave ku edhe vete je i perfshire. Po ky e ka ngritur librin vetem me pergjime dhe deduktime llogjike qe edhe ne jashte bllokut i dinim. Dihet qe Enveri i perdori ish shoket e luftes per ti likuiduar njeri pas tjetrit.