Pas rënies së regjimit të Gaddafit, ish-koloneli i tij, Khalifa Haftar, u kthye në Libi pas dy dekadash mërgimi në Shtetet e Bashkuara. Pas mbërritjes ai formoi një formacion paramilitar të quajtur Ushtria e Rregullt.
Në anarkinë pasuese, Hafter u emërua Shef i Shtabit të Ushtrisë Libiane nga Qeveria Kalimtare.
Por në vitin 2014, ai ndërmorri një grusht shteti të dështuar ushtarak, megjithëse pati mbështetjen e një pjese të aktorëve politikë dhe anëtarëve të parlamentit shpërbërja e të cilëve u urdhërua nga gjykata kushtetuese.
Hafter dhe parlamentarët që e mbështetën gjetën mbështetje në Libinë lindore dhe formuan institucione paralele në Tubruk. Tre muaj pas grushtit të pasuksesshëm, Hafter filloi operacionin al-Karam, duke e paraqitur atë si një luftë kundër terroristëve. Në operacion, ai ishte në gjendje të kontrollonte pjesën më të madhe të territorit libian
Hafter ndërtoi fuqinë e tij politike me ndihmën e një numri të fuqive fisnore rajonale, arabe dhe vendase. Hafteri, megjithëse një sekularist i ngurtë, bëri një aleancë me besnikë të Arabisë Saudite, dhe pasuesit e grupit formuan një njësi ushtarake që e ndihmuan atë të konsolidonte kontrollin mbi pjesët lindore dhe jugore të vendit.
Udhëheqësi shpirtëror, Sheiku saudit Sheikh Rebi al-Medhali, i njohur për ndalimin kategorik të çdo revolucioni dhe proteste kundër qeverive arabe, lëshoi një fetva duke thënë se bashkimi në radhët ushtarake të forcave të Hafterit ishte i domosdoshëm, duke e shpallur Hafterin si sundimtar legjitim të Libisë i cili nuk u lejua për të kundërshtuar.
Por Hafter nuk ishte i kënaqur me mbështetjen e aleatëve rajonalë dhe lokalë. Ai e ndau Evropën pasi pushtoi fushat e naftës në Libi dhe shprehu gatishmërinë e tij për të bashkëpunuar në luftën kundër migracionit të paligjshëm dhe trafikimit të armëve. Në këmbim të sigurimit të interesave të vendeve të Evropës Perëndimore, Hafter mori mbështetjen e tyre, e cila iu mohua qeverisë së Tripolit, e cila është zyrtarisht qeveria e vetme e Libisë e njohur ndërkombëtarisht.
Deri më tani, Hafter dhe kryeministri në Tripoli, Serraj, janë takuar në mënyrë të përsëritur për të negociuar një zgjidhje politike përfundimtare, por çdo bisedim ka dështuar.
C’do bisedim ndermjet Haftarit dhe kryeministrit Turkmen Seraj kane deshtuar, vetem e vetem sepse Seraj si Turkmen zbaton axhenten Turke te Erdoganit, psh …
1. baza ushtarake Turke ne Libi,
2. nje percaktim anormal te kufirit detar sic i leverdis Turqis dhe aspak libis dhe rajonit.
3. Armiqesi me SHBA, Arabi Saudite, Israel, Greqi, Itali dhe aleanc me Turqin dhe Rusin (terthorazi).
Haftari si nje udheheqes mbarpopullor anti Otomanist i theksuar, kontrollon 4/5 e Libis, ushtria dhe parlamenti jane ne mbeshtetje te tije. Akoma edhe sot parlamenti i Libis nuk e ka ratifikuar marveshjwn ushtarake dhe detare ndermjet kryeministrit Serai me Turqin e Erdoganit.
po ty motren libia ta qin qe di kaq shum gjera,po une qe te am qire ropt e shpise si shqiptar qe jam pse nuk di kaq shum gjera per vendin tend,apo per shqiperine flet shum motra jote o te qifsha ropt qe merr vesh edhe nga politika e jashme qe flet sikur je ndonje shef i FBI,vazhdo me shkrime te tilla o te qifsha gruan e ter ropt e shpise kur beni si te zgjuar,tani merru edhe me politiken e kines qe te qifte ropt edhe kina,kalofsh mire o moter qire.
Botojini komentet.