Kur Putini dërgoi trupa në Siri pesë vjet më parë, ai i kapi SHBA duke dremitur. Por Lindja e Mesme po ndryshon shpejt, ajo që dukej si strategji suksesi mund të rezultojë dështim, shkruan Konstantin Eggert.

Në fund të shtatorit 2015, Trupat e Gardës Revolucionare Iraniane dhe aleatët e saj, luftëtarët libanezë të Hizbollahut, po bënin përpjekjet e fundit për të mbështetur regjimin e Asadit dhe forcat e tij, të cilët po luftonin një betejë gjithnjë e më të humbur kundër islamikëve të të gjitha ngjyrave, mbështetur nga lojtarë të ndryshëm rajonalë – nga Turqia, Arabia Saudite, Katari – plus formacionet e kurdëve sirianë. Kremlini i dha Asadit dhe Iranit atë që u mungonte më shumë – mbulimin masiv nga ajri. Pilotët rusë u pasuan shumë shpejt nga marinsat, këshilltarët ushtarakë dhe mercenarët e së ashtuquajturës kompani private ushtarake Wagner.

Sot, nuk duket se mund ta zhvendosë njeri Asadin. Vladimir Putini ka zgjeruar dhe modernizuar stacionet detare ruse të epokës sovjetike në qytetet mesdhetare Latakia dhe Tartus, duke i kthyer ato në baza. Megjithatë për Rusinë, e cila nuk ishte, nuk është dhe nuk do të jetë fuqi detare globale, ky ndoshta nuk është përfitimi më e rëndësishëm. Nuk është plotësisht e qartë se çfarë përfitimesh pati regjimi rus nga shfrytëzimi i burimeve natyrore të Sirisë, por mbrojtja e grupit Wagner thuhet se shtrihet në burimet natyrore dhe rafineritë e naftës, gjë që flet shumë.

Politika e jashtme anti-SHBA e Putinit

Sidoqoftë, arsyeja kryesore për ndërhyrjen e Kremlinit në Siri ka qenë e njëjtë si gjithmonë – për të vazhduar një nxitje globale kundër Shteteve të Bashkuara që Putini e nisi me fjalimin e tij luftarak në 2007 në Konferencën e Sigurisë së Mynihut. Makthi i rishfaqur i elitës ruse janë SHBA, me zellin e saj misionar për të demokratizuar botën (disi i dobësuar nga politikat e mosangazhimit, së pari të Barack Obamës dhe më vonë të Donald Trumpit), kjo shihet ende si kërcënimi kryesor nga Kremlini. Mbajtja e SHBA në distancë nga hapësira postsovjetike dhe mbështetja e regjimeve anti-perëndimore në të gjithë globin janë bazat e asaj që vlen për politikën e jashtme dhe sigurinë ruse nën Putinin.

Në këtë drejtim Siria në vitin 2015 është vazhdimi i Gjeorgjisë së vitit 2008, Ukrainës së vitit 2014, Malit të Zi në vitin 2016 (ku Moska u përpoq të organizonte një grusht shteti për të parandaluar anëtarësimin e vendit në NATO) dhe Venezuelës në vitin 2019 (ku Kremlini po mbështet me vendosmëri Nicolas Maduron). Bjellorusia e vitit 2020, ku Kremlini po mbështet Presidentin Alexander Lukashenko kundër popullit të tij tani është në të njëjtën kategori. Putini e merr shumë seriozisht rolin e tij si mbrojtës i diktaturave në të gjithë botën. Sipas mendimit të tij, kjo i bën SHBA të respektojnë, nëse jo të kenë frikë prej tij.

Çfarë ka fituar Rusia?

Por për interesat kombëtare afatgjata të Rusisë, sigurimi i pushtetit të Asadit është një përfitim i dyshimtë, nëse është fare përfitim. Moska tani është e lidhur fort me fatin e regjimit sirian dhe, në mënyrë më të vështirë- të padronëve iranianë të Asadit. Kjo po ndodh në një epokë të ndryshimeve dramatike në rajon. Normalizimi i marrëdhënieve të Izraelit me Emiratet e Bashkuara Arabe dhe Bahreinin, i kryer me ndërmjetësimin e Uashingtonit, shënon një ndryshim historik në politikën rajonale. Kjo është një surprizë jashtëzakonisht e pakëndshme jo vetëm për mullahët në Teheran, por edhe për Kremlinin. Besimi i parakohshëm në rënien e ndikimit amerikan në Lindjen e Mesme dhe në pashmangshmërinë e hegjemonisë iraniane ka dalë një mashtrim i keq për të dy.

Nëse Sudani, Omani dhe përfundimisht Arabia Saudite ndjekin shembullin e Emirateve të Bashkuara Arabe dhe Bahreinit, regjimi iranian do të përballet me periudha të vështira – madje edhe shembja e tij mund të diskutohet së shpejti. Pa mbështetjen nga Teherani, Asadi do të jetë shumë i plagosshëm. Për më tepër, në rrethana të tilla dëshira e tij për të arritur Uashingtonin dhe Riad mund të dalë të jetë e papërmbajtshme. Rusia nuk mund ta parandalojë këtë në asnjë mënyrë dhe prania e saj ushtarake në Siri mund të kthehet lehtësisht në kartë për pazar në lojërat politike të Asadit.

Dritëshkurtësia strategjike e Putinit është manifestuar gjithashtu në marrëdhëniet me një lojtar tjetër rajonal – Turqinë. Kuptimi jozyrtar për Sirinë që ai arriti në vitet 2015-2016 me Presidentin Rexhep Tajip Erdogan është dëmtuar rëndë. Pesë vjet më parë, Kremlini mendoi se po “cifloste” krahun jugor të NATO-s duke bërë për vete Ankaranë. Sot, megjithatë, Erdogani financon një pjesë të forcave anti-Asad në Siri, është bashkuar me luftën kundër klientit të Kremlinit, Feldmarshalllit Khalifa Haftar në Libi dhe tani po mbështet edhe Azerbajxhanin në operacionet e tij ushtarake kundër Armenisë – njërës nga aleatet më të besueshme dhe më të ngushta të Moskës.

Pesë vjet që kur MiG-ët e parë të Rusisë u shfaqën në qiellin e Sirisë, përgjigja për pyetjen “Çfarë u dha lufta e Putinit rusëve?” është e thjeshtë – “Asgjë”. Populli e ndjen këtë edhe gjithnjë e më shumë dëshiron që Kremlini të tërhiqet. Prestigji personal i Putinit ka rezultuar i ndryshëm nga interesat kombëtare të Rusisë. Ata që vijnë pas tij do të duhet t’i ripërcaktojnë ato.

2 komente në “A është llogari e gabuar lufta e Putinit në Siri kundër SHBA?”

Tironci says:

30 Shtator, 2020 17:24 te 5:24 pm

Tani nje pyetje edhe per kete analist koti.
Cfare i dhane lufterat ne Siri, Afganistan, Libi, popullit amerikan pergjigjja dihet. Karin ne bythe. E varferuan sa e cuan ne krize ekonomike.
Tani cfare i dha lufta ne siri popullit rus, po ta them une. Ato bazat ne mesdhe, qe i mungonin, per ti treguar dhembet gjithkujt qe kercenon rusine. Per cfare i duhet turqia rusise? po ta them une o analist leshi, i duhet per ate Bosporusin, qe te dali nga deti i zi ne mesdhe per nje kohe shume me te shkurter se sa te detyrohet te dali nga poli i veriut qe i duhen jave te tera. Dhe e treta, per cfare i duhet Irani dhe Hisbollahu, ti kete si arme njerezore, per te luajtur lojerat e saj. Amerika po ben te gjitha ish shtetet e kampit socialst , anetare te natos, qe ti afrohet ushtarakisht ne kufi. Putini po merr masa qe kjo te mos i ndodhe, duke ndihmuar Iranin, Turqine etj. Keto zoti analist koqja, quhen levizje politike per qellime strategjike.

Përgjigjjuni
loni says:

30 Shtator, 2020 17:30 te 5:30 pm

rusia e beri kete veprim me teper per ti treguar botes qe ai miqte e tij nuk i le ne balte ne kohera te veshtira,siria ishte nje shembull per kete besushmeri,sigurisht qe ne kete mes jane edhe interesat ekonomike dhe ushtarake,sa per turqine duam ap nuk duam eshte superfuqi rajonale,nuk jam fans i turqise por turqia eshte nje shtet afro 100 milion keshtu qe nuk mund te vleresohet kollaj,eshte nje shtet i fuqishem ushtarakisht,eshte shume e veshtire qe turqia te sulmohet nga fuqite boterore sic eshte amerika apo rusia,ose kina,se te tjeret i rruajne lesht ashtu sic eshte armatosur turqia,pak dite me pare disa trapa benin llogarine se franca mund te futet ne lufte me turqine,duke bere krahasime me koken e katunarit qe kan ne krye,turqia ka rreth 800 mij ushtare ne gadishmeri dhe brenda 24 oreve numri shkon nga 3 deri ne 5 milion ushtare aktive,kurse franca nuk do vij dote me 10 milion ushtare se i duhen miliona dollare ne dite per rapavijen,sa per aeroplanet turqia per te mbrojtur vendin e saj do perdori te gjithe arsenalin ushtarak duke vene ne levizje deri ne 1400 aeroplane,kurse franca ka afersisht 600 nuk mund ti hedhi te gjitha ne lufte se ngel lakuriq pastaj,keto dy fakte jane thjesht per ti mbushur menjen ca katunareve kok shtremburash qe i eshte shtermuar koka kur mbani dru ne fshat,ketu nuk flitet per armet ballistike te frances se ato nuk mund te perdoren kur dikush nuk ti perdor,duhet te vecohet kjo,kurse rusia eshte nje shtet qe kushdo qe ka kerkuar ta nenshtroje ka thyer turinjte,keshtu qe rusia e putinit eshte nje shtet i pathyeshem,dmth turqia nuk mund te krahasohet me kete shtet 150 milion banore qe eshte rusia,nuk krahasohet,por kjo nuk e ben turqine ne rajon te dobet,veprimet e turqise tregojne se eshte nje fuqi rajonale.doni apo nuk doni ju plerat e shekullit te kaluar,katnare te qelbet.

Përgjigjjuni