A është e mundur që Winston Churchill do të kishte miratuar që kryeministri izraelit Benjamin Netanyahu të armatoste milici kriminale apo klane të lidhura me krimin, të cilat janë kundër Hamasit në Gaza?

Në fund të fundit, armiku i armikut tim është miku im.

Në prag të pushtimit të Bashkimit Sovjetik nga Gjermania Naziste, udhëheqësi legjendar britanik i kohës së luftës, thuhet se i kishte thënë një ndihmësi se ishte gati të bënte aleancë me armikun e përjetshëm bolshevik, Josif Stalin.

“Po të pushtonte Hitleri Ferrin, të paktën do t’i bëja një referencë pozitive Djallit në Parlament,” ishte batuta e tij e famshme. Në mënyrë të ngjashme, është e qartë se nuk ka asnjë dashuri mes Hamasit, grupit paramilitar përgjegjës për sulmet barbare të 7 tetorit ndaj Izraelit, dhe luftëtarëve të Yasser Abu Shabab, vendas nga Rafah.

Megjithatë, kjo qasje mund të ketë pasoja të rënda, siç ka treguar historia e fundit: partneriteti i SHBA-së me figura si Osama Bin Laden nuk përfundoi mirë, edhe pse shërbeu për ta gjunjëzuar Bashkimin Sovjetik në Afganistan.

Mangësitë e kësaj taktike, e përdorur shpesh nga Egjipti në Gaza para vitit 1967 dhe më pas nga Izraeli, janë parë edhe në aleancat e përkohshme taktike me nacionalistë palestinezë laikë, Vëllazërinë Myslimane, kryengritës fedainë dhe fraksione të tjera të ndryshme, të cilat përfundimisht përfundonin në kolaps.

Pas datës 7 tetor, kur Hamasi shkaktoi masakra në jug të Izraelit, duke vrarë 1,195 persona dhe rrëmbyer 240 pengje, Netanyahu u përball me kritika të ashpra nga politikanë dhe qytetarë. Para këtyre sulmeve barbare, ai kishte qenë një mbështetës i hapur i forcimit të Hamasit në Gaza, si pjesë e një loje të rrezikshme “përça e sundo”, duke e vënë Hamasin e Yahya Sinwar përballë Organizatës për Çlirimin e Palestinës dhe Autoritetit Palestinez në Bregun Perëndimor.

Për këtë qëllim, nga fundi i viteve 2010 deri në fillim të viteve 2020, ai inkurajoi Katarin që të kanalizonte qindra miliona dollarë drejt Hamasit, duke deklaruar në një konferencë me ligjvënës të Likudit në vitin 2019 se “kushdo që dëshiron të parandalojë krijimin e një shteti palestinez, duhet të mbështesë forcimin e Hamasit.”

Për hir të së vërtetës, Netanyahu nuk ishte i vetmi që mendonte se Hamasi mund të shfrytëzohej si aset strategjik i dobishëm, dhe se me kalimin e kohës grupi do të zbutet dhe do të fokusohet më shumë në qeverisjen e mini-shtetit të tij sesa në kryengritje. Kështu, me palestinezët të ndarë thellë mes Hamasit dhe OÇP-së, Izraeli mund të justifikohej duke thënë se nuk ka partner serioz për negociata, ndërkohë që zgjeronte vendbanimet në Bregun Perëndimor dhe shmangte çdo përparim drejt zgjidhjes me dy shtete.

Edhe të tjerë në skenën politike dhe të sigurisë izraelite ishin të bindur në këtë taktikë. “Politikanë të nivelit të lartë nga të gjitha spektrat politikë, përfshirë Naftali Bennett, Benny Gantz dhe Yair Lapid, e përqafuan këtë ide, e po ashtu edhe Forcat e Mbrojtjes së Izraelit (IDF),” tha Michael Milshtein, akademik në Universitetin e Tel Avivit dhe ish-shef i sektorit palestinez në inteligjencën ushtarake izraelite, për mediat vitin e kaluar. Edhe ministri ultra i djathtë i Financave, Bezalel Smotrich, kishte deklaruar në 2015: “Autoriteti Palestinez është një barrë, ndërsa Hamasi është një aset.”

Por “suksesi” i dukshëm i kësaj taktike e çoi Netanyahun dhe aparatin e sigurisë izraelite drejt një gabimi të madh në vlerësim, para 7 tetorit, duke rezultuar në një dështim katastrofik të inteligjencës. Paralajmërimet e dhëna nga tatzpitaniyot (vëzhguese kufitare, kryesisht gra) u injoruan. Raportet e tyre për lëvizje të çuditshme dhe prova të simuluara për sulme u hodhën poshtë, pasi nuk përputheshin me narrativën e mbizotëruese: se Hamasi nuk përbënte rrezik.

Tani, pavarësisht se forcimi i Hamasit çoi në këtë katastrofë, Netanyahu është detyruar të pranojë se ka “aktivizuar” disa klane palestineze anti-Hamas në Gaza, shumë prej të cilave janë të njohura për trafik droge dhe krime të tjera, me arsyetimin se mund të ndërmarrin misione që do të shpëtonin jetë të ushtarëve izraelitë.

Ky pranim i detyruar erdhi pasi një kritik politik i Netanyahut, deputeti i djathtë dhe ish-zëvendëskryeministri Avigdor Lieberman, e zbuloi për mediat se inteligjenca izraelite kishte armatosur disa fraksione palestineze në Gaza. Lieberman paralajmëroi se kjo taktikë mund të kthehet kundër vetë Izraelit, se armët e lehta dhe pushkët automatike që u janë dhënë këtyre grupeve klanore mund të përdoren më pas kundër izraelitëve, njësoj si paratë e Katarit që ndihmuan në financimin e sulmeve të 7 tetorit.

Thuhet se një nga këto grupe është “Forcat Popullore” të Abu Shabab, të cilat pretendojnë se po ndihmojnë në ruajtjen e qendrave të reja të shpërndarjes së ndihmave, të financuara nga Izraeli dhe të menaxhuara nga Fondacioni Humanitar i Gazës, një kontraktor privat amerikan që Izraeli e ka zgjedhur për të zëvendësuar OKB-në. Në një deklaratë për media, grupi tha se po ndihmon “për të siguruar që ushqimi dhe ilaçet të arrijnë tek përfituesit” dhe për të ruajtur zonat përreth. Sipas vetë Abu Shabab-it, i cili pretendon se vepron “nën legjitimitetin palestinez,” milicia ka për qëllim të mbrojë civilët nga “hajdutët e ndihmave” si dhe nga “terrori i qeverisë de facto të Hamasit.”

Ndërkohë, zyrtarë të OKB-së si Jonathan Whittall nga Zyra për Koordinimin e Çështjeve Humanitare akuzojnë luftëtarët e Abu Shabab-it për përfshirje në plaçkitjen e ndihmave të OKB-së në zonat nën kontrollin e ushtrisë izraelite. Ai është i zemëruar që ky grup po quhet “mbrojtës i ndihmave që shpërndahen përmes qendrave të reja të militarizuara të Izraelit.”

Por çfarë mund të shkojë keq kur fut një dhelpër në stallën e pulave?

Sipas Lieberman-it, shumë gjëra. Ai pretendon se disa nga “kriminelët dhe të dënuarit” që po armatosen nga IDF janë “të lidhur me Shtetin Islamik”, megjithëse nuk ka paraqitur prova për këtë akuzë të zjarrtë. Sidoqoftë, individët tek të cilët po mbështetet Netanyahu nuk janë aspak figura të besueshme. Vetë Abu Shabab ishte burgosur nga Hamasi për trafik droge, dhe nuk është e qartë nëse është liruar pas nisjes së ofensivës izraelite pas 7 tetorit apo ka ikur nga burgu.

Zyrtarë të lartë të sigurisë izraelite i thanë mediave kombëtare se grupi i Abu Shabab është vetëm më i dukshmi nga disa fraksione të armatosura që marrin mbështetje izraelite, në kuadër të një strategjie që synon të ulë humbjet në IDF dhe të dobësojë Hamasin përmes krijimit të “modeleve alternative të qeverisjes.” Por çfarë modeli i mirë qeverisës mund të dalë nga bashkëpunimi me klane kriminale?

Në vend që të mbështeten palestinezët seriozë dhe të përkushtuar ndaj reformës, dhe ka mjaft të tillë, mbështetja për banditë vetëm sa do të shtojë kaosin në Gaza. Në këtë mënyrë, partnerët e ekstremit të djathtë të Netanyahut, si Smotrich dhe Itamar Ben-Gvir, të cilët u sanksionuan nga Mbretëria e Bashkuar këtë javë, do të kenë më shumë terren për të promovuar idenë e vendbanimeve hebreje në Gaza, një lëvizje që padyshim do ta shtynte më tej çdo shpresë për negociata serioze për një zgjidhje me dy shtete.

Në fund, e gjithë kjo përpjekje duket si një përsëritje e modelit të konsumuar të 70 viteve të fundit: të përdorësh një dhelpër për të shmangur mendimin serioz mbi mënyrën se si konflikti izraelito-palestinez mund të zgjidhet në mënyrë paqësore.

Politico