
Chiara Ferragni ka vijuar dhe ka sjellë sërish një mesazh të rëndësishëm me veshjen e saj në qendëqr të së cilës është të qenit grua.
Ajo ka zgjedhur të jetë si “Rozafa e Shkodrës”, me një fustan ngjyrë floriri që ka lënë njërin gjoks jashtë, për të treguar se një grua nuk duhet të shihet thjesht si një nënë, por është shumë më kaq.
Edhe ngjyrë, verdhë dhe blu nuk kanë qenë rastësore, por janë si flamuri ukrainas, që sot është në luftë.
Edhe në natën e parë, me 4 fustanet e saj solli mesazhe të forta për një grua që të mendojë e lirë, pa i marrë parasysh paragjykimet që vijnë nga një botë maskiliste.
Jo Rozafa, po Rozafat, e ky i fundit ka qene nje vendbanim ne lindjen e afert, ku thuhet se ka lindur nje shenjetor.
Pirdh pirdh, jo po si gjyshja jote. Ajo pati dy fustane mbreme blu-ar apo blu-verdhe, ngjyrat e Ukraines, duke qene se do percillej dhe mesazhi i presidentit Zhelenskij ne te njejten nate. Rozafa jone nuk eshte vecse ilustrimi me i mire i mentalitetit shpellar te mesjetes ku gruaja konsiderohej lehtesisht e sakrifukueshme. Edhe pse ishte bashkeshorte e nene. Nuk ka asnje mesazh bashkekohor qe mund te percjelle nje legjende e cila bazohet tek tradita makabre e flijimit njerezor. Ne vendet e qyteteruara kjo gje do nxiste nje vale protestash, por ca miope qe njohin vetem baçen e vet nuk arrijne ta kuptojne. Nga ana tjeter, nja njemije vjet para se te qarkullonte legjenda e Rozafes, statujat e lashta egjiptiane, greke apo romake tregojne figura femerore me nje sise jashte. Jo vetem per funksion femeror amtar, por dhe per erotike apo ideal estetik. Po kush nuk ka informacion mbi art a histori, nuk viziton muze apo nuk lexon libra e njeh vetem thashethemet ne internet nuk i di keto gjera. Mjaftonte te mendonte statujen e Teutes mbi banken e Durresit, po nuk e besoj se e njeh as ate.
Motra mblidh burrin se u puth me burre leri mesazhet me UK....