Nëse sheh fotot e mëposhtme të duket sikur je në ndonjë nga përrallat e Vëllezërve Grim. Në fakt është një vend i vërtetë dhe ndodhet në verilindje të Çekisë. Aty zhvillohet edhe një nga garat më të forta të qenve në botë. Rreth pesëqind qen dhe 100 slita nga tetë vende të ndryshme janë në garë.Rreth 180 kilometra duhet të garojnë slitat, dhe konkurrentët duhet të kalojnë së paku një natë duke fjetur në dëborë.
Jo vetem natyra, por edhe dimri i mban me hater!
Jo mor jo! Por se dine te punojne dhe ta ruajne raportin natyre-njeri! Tek ne e ngrene murrin rrethues me larte se niveli i catise, keshtu qe s’ke cfare te shofesh edhe sikur te duash!
ua ,sa bukur….
LOla,
ke qef te ta blej nje shtepi te tille ???? Thuaj po se nuk e kam me gjithe mend…..hahahahaha
Sa kot i fryjne ca gjera …
Epo nje vend malor me debore, me nje kolibe druri ne mes si perralle do duket, dhe ne cdo lloj relievi ku bie bore mund te arrihet …
Jam dakort qe fotot dhe pamjet jane te bukura, po jo e pazakonte dhe e papare per syrin tone ..
Mbush faqet kot thuaj .. me tituj bombe kot me kot!
Pamje Romantike ,te cilat jane jo te rralla te cilat i ndesh ne gjith Europen qendrore e pothuaj gjithe ate Perendimore ,vende te tilla ku dora e njeriut nderton edhe ne mes te Wildnis .
Edhe ujqrit dine si te perqafohen, ndersa njerzit kane harruar, vec hane njeri-tjetrin! Te gjitha jane te bukura fotot, po ajo qe i lepin hunden dhe ajo qe kane dale ne foto ato dy ujqerit te perqafuar jane me domethenese.
Unë jetoj në një vend skandinav dhe banoj në një shtëpi druri shumë të ngjashme me foton, por sigurisht shumë më të re. Njeriu përjeton një relaks të jashtëzakonshëm , vecanërisht në fundjavë, kur jashtë bie borë pa pushim ndërsa brënda ambjenteve të shtëpisë i ulur para TV-se shijon gotën e verës dhe kënaqësinë e ngrohtësisë familjare. Stina e verës së shkurtër , me ngjyrën e gjelbërt të barit, dhe të pyllit me pisha i cili rrethon shtëpinë të jep një ndjenjë cliruese shpirtërore prej qetësisë ekstreme, në vendin ku duket se nuk jeton asnjë njeri.
Me gjithë këtë pasuri përrallore të natyrës, shpirti ynë është i varfër , sepse na mungojnë njerëzit tanë, na mungon kultura jonë gazmore për të cilën ne presim, që fqinji më i afërt të përshëndesë një herë në gjashtë muaj. Sa herë që vizitoj Shqipërinë, dhe jam i ulur në klubet e lagjes mbushur plot me tym duhani, gjatë një ore bisedoj dhe qesh me të njohurit e mij aq shumë , sa që këtë ndjenjë nuk e përjetoj gjithë vitin në vendin ku jam i shpërngulur.
qka kish desht me kan e mi po qata qe po i interesant qyky njeriu u ba si qen