Donald Trump premtoi se do ta detyrojë Kongresin për të shfuqizuar Obamacare, miratuar reformën e taksave, të kalojë një plan infrastrukture prej 1 trilion dollarësh, të vendosë tarifa kompanive outsource, të subvencionojë kujdesin e fëmijëve dhe të financojë një mur të kufirit me Meksikën – të gjitha në 100 ditët e para të presidencës së tij. Jo çuditërisht, asnjë nga këto gjëra nuk ndodhën. Ajo çka është e habitshme është se një pjesë shumë e vogël nga kjo agjendë është paraqitur nga presidenti në Kongres: asnjë faturë tatimore, asnjë projekt-ligj për infrastrukturën, asnjë projekt-ligj anti-outsourcing, asnjë ligj për kujdesin e fëmijëve dhe asnjë legjislacion për ndërtimin e murit. Pse?

Shpjegimi shkon përtej faktorëve të zakonshëm që ndërlikojnë punën e ndonjë president të ri – që tejkalon premtimet në optikën e realitetit, përgatitjen për sfidat e zyrës, probleme në ngritjen e personelit. Këto luajnë një rol në fillimin e ngadalshëm të Trump. Por dështimi i Trump për të çuar përpara pikat kryesore të rendit të ditës, kjo reflekton probleme edhe më themelore në procesin e bërjes së politikave – probleme që do të vazhdojnë edhe pasi kjo administratë të jetë me staf të plotë.

Së pari, hartimi i politikave në Shtëpinë e Bardhë është punë e vështirë dhe e lodhshme që përfshin digjitalizimin e fletëve në letër, arritjen e marrëveshjeve të vështira dhe orë të shumta me takime. Ka shumë pak prova që Trump ka ndonjë interes në këtë lloj përpjekjeje. Anekdota e fushatës që Guvernatorit të Ohio John Kasich (R) iu ofrua posti i zëvendës presidentit me kontroll mbi politikën e brendshme dhe të jashtme, në një Shtëpi të Bardhë ku Trump do të ishte përgjegjës vetëm për të bërë “Amerikën përsëri të madhe”, tregon shumë. Edhe një president që zotëron “artin e marrëveshjeve” nuk mund të bëjë politikë nëse ai nuk është i vetëdijshëm për pjesët kyçe të propozimeve të tij, siç doli në pahë në pyetjen rreth kushteve ekzistuese për reformën e kujdesit shëndetësor ose nëse ai kishte miratuar tubacionin Keystone XL pa një kërkesë që ajo të ndërtohet duke përdorur çelikun e SHBA-ve. Në një Shtëpi të Bardhë që rrjedh informacione vazhdimisht, është zbuluar se nuk ka pasur akte konkrete të Trump-it, të themi, për të gjetur një zgjedhje të vështirë për reformën e taksave pas një seance të gjatë shqyrtimi. Komenti më i paharrueshëm i Trump për politikën ishte konfirmuese: “Askush nuk e dinte se kujdesi shëndetësor mund të ishte kaq i komplikuar”.

Së dyti, karriera e Trump pasqyron një mospërputhje dhe përshtatshmëri rreth ideve që tregojnë se ai kurrë nuk do të marrë seriozisht politikëbërjen. Po, të gjithë udhëheqësit politikë i ndyshojnë pikëpamjet e tyre me kalimin e kohës, disa në mënyrë dramatike. Por asnjë figurë e madhe në asnjë prej partive kurrë nuk ka qenë aq e ashpër si Trump. Ai ka përqafuar kujdesin universal të kujdesit shëndetësor të financuar nga qeveria, ka mbështetur abortet afatgjata dhe ka propozuar rritjen më të madhe të taksave në histori – dhe pikërisht të kundërtën e të gjitha këtyre gjërave – për të arritur objektivat e tij politike në një moment të caktuar. Ndërsa kandidonte për president, Trump tha se paga minimale ishte “shumë e lartë”, që nuk duhet të ndryshojë dhe se “duhet të rritet”. Në një ditë të vetme të fushatës 2016, ai transmetoi tre qëndrime në çështjen kryesore të fushatës së tij – politika e emigracionit. Unë e them këtë jo për të përsëritur një akuzë nga fushata e Trump dhe ndryshimin e tij pastaj, por më tepër për të sugjeruar, që në mungesë të një drejtimi të veçantë nga presidenti në çdo moment të procesit, ekipi i tij ndoshta është i shtyrë të hyjë në praktikën e politikës Trump për çdo pyetje, përtej përshtatshmërisë politike. Kjo pa dyshim e zgjat procesin pasi disa qasje të mundshme janë në lojë. Politikëbërja është e vështirë nëse nuk mund të merrët në konsideratë presidenti fjalë për fjalë; por edhe e pamundur nëse idetë e tij nuk mund të merren seriozisht.

Përfundimisht, procesi i politikës i Trump duhet patjetër të mbyllet sepse – deri në masën që ka ndonjë tregues se çfarë është Trumpizmi si një filozofi politike – kjo është një grumbull i sloganeve populiste dhe koncesioneve korporatiste plotësisht në luftë me vetveten. Plani i Trump përfshin një premtim për të rritur taksat mbi korporatat outsource dhe një premtim për të ulur taksat mbi këto korporata në nivele rekord. Trump ka përqafuar një plan të Demokratëve për të rivendosur kufijtë në Wall Street që u hoqën 20 vjet më parë – duke avancuar një plan republikan për të hequr kufijtë e imponuar pas krizës financiare të vitit 2008. Ai ka bërë thirrje për 1 trilion $ për shpenzime të infrastrukturës, por nuk ka propozuar asnjë buxhet të shpenzimeve neto të reja ose huamarrjes. Ai u premtoi votuesve se do të merrnin një mbulim më të mirë shëndetësor, pastaj zhvilloi një parti në Shtëpinë e Bardhë në Rose Garden për një projektligj të Shtëpisë që do t’u lejonte kompanive të sigurimit të zvogëlonin përfitimet – një projektligj që ai e karakterizonte si “të keq” muajin tjetër. Çdo axhendë e fushatës përmban disa pika të dyshimta, por platforma Trump e dizajnuar për t’i bërë apel punëtorëve të pakënaqur të industrisë, të cilët janë të hidhëruar ndaj globalizimit, dhe globalistëve të pakënaqur, të cilët nuk e pëlqejnë taksimin dhe rregullimet, është veçanërisht problematik në zbatim.

Kur Trump shënoi 100-ditëshin e tij pa arritje të mëdha legjislative, aleatët e tij i thanë botës t’i jepnin kohë. Por koha nuk është telashi i Trump: Mungesa e interesit në hartimin e politikave dhe një agjendë jokoherente janë pengesat. Kongresi nuk mund të disponojë plane kur presidenti nuk mund të finalizojë një akt për të propozuar./The Washington Post – Lexo.al/

1 komente në “Pse Trump kurrë nuk do të bëjë asgjë konkrete”

emigranti says:

24 Qershor, 2017 15:12 te 3:12 pm

ah more mos shikoni usa po shikoni shqiperine, dhe persa i perket ketyreve zotimeve hilleri i tha trumpit mos harro ke nje kongres nga pas qe duhet te bashkepunosh.

Përgjigjjuni