Sali Berisha, dhunuesi i gazetarëve, i përfshirë nga organizatat ndërkombëtare të mbrojtjes së të drejtave të njeriut dhe gazetarëve si një ndër 10 armiqtë më të mëdhenj të shtypit, ka bërë një kërkesë në mbledhjen e grupit të PD-së, që u mbajt sot me dyer të mbyllura.
Ai ka kërkuar një rezolutë në mbrojtje të gazetarëve.
Berisha theksoi se rezoluta duhet të bëhet për të mbrojtur gazetarët nga fyerjet e kryeministrit Edi Rama.
Sipas tij, kryeministri i vendit Edi Rama, nuk kursen edhe ironitë në drejtim të mediave, duke i cilësuar shpesh si ‘media kazani’.
Berisha këmbëngul se pasardhësi i tij pak kohë më parë sulmoi mediat gjatë një bashkëbisedimi me ta para sallës së Kuvendit, ndërsa nuk ngurroi që t’i korrigjonte edhe për pyetjet e bëra ndaj tij.
Por sa të sinqerta janë deklaratat dhe propozimet e ish- presidentit, ish- kryeministrit dhe njeriut që ka qënë në “top listën” ndërkombëtare të armiqve të shtypit për shumë vite me radhë?!
Berisha nuk i fyente mediat, as gazetarët, ai i rrihte dhe i dërgonte për vdekur të Malin me Gropa dhe në Sauk.
Dy nga këta janë Zamir Dule i “Koha Jonë” dhe Bardhok Lala i “Dita Informacion”.
Pa llogaritur Edi Ramën si publicist që e lanë për të vdekur apo Frrok Çupin që iku në ekzil dhe gazetarë të tjerë që u masakruan gjatë asa periudhe.
Frrok Çupi është tashmë në krahun e Berishës, pasi me sa duket, sindromi i “Stokholmit”, ka përfshirë dhe gazetarinë.
Dhuna ndaj gazetarëve kapi dhe Alfred Pezën, që u rrah dhe u la për i vdekur duke shkuar për në Vlorë.
Në vitin 1997 Zamir Dule, punonte gazetar në gazetën “Koha Jonë”, ku mbulonte kronikën e zezë.
Më 3 mars 1997, natën kur gazeta “Koha Jonë” digjet, Zamiri ndodhej në gazetë.
Ai po flinte aty dhe ishte dëshmitari i asaj çfarë ndodhi.
Atë e rrahën barbarisht atë natë.
SHIK i Gazidedes me urdhër të Berishës e rrahu derisa e la pa ndjenja dhe e dërgoi në Malin me Gropa që të vdiste.
Mbijetoi fizikisht, për të mos qënë më mes kolegëve të tij mendërisht.
Askush, askurrë nuk mori përgjegjësi për ngjarjen.
Pas kësaj, nuk rikthehet në gazetë, por në vendlindje, në fshatin Miras të Korçës.
Qeveria “Nano” i akordoi një pension të veçantë.
Shumë gazetarë shkruan opinione për Zamir Dulen, por askush nuk realizoi intervistë me të, pasi ai kurrë nuk pranoi te flasë.
Ai qëndronte me sytë nga dera se mos e përgjonte SHIK, nuk dëgjonte më lajme, dhe sa herë ndodhej rastësisht në edicionin e lajmeve kur dilte Berisha kruspullohej dhe humbte vetëdijen, largohej dhe futej në skutën më të errët të shtëpisë së tij për të mos dalë më andej për disa ditë.
Nuk e ka kaluar pragun e shtëpisë që nga viti 1997.
Gazetari tjetër është Bardhok Lala, mbulonte kronikën e zezë te gazeta “Dita Informacion”.
Më 28 maj 1996, kur opozita protestonte për vjedhjen e votave më 26 maj 1996, ai u kap në afërsi të Bankës së Shqipërisë nga SHIK-u i Gazidedes dhe kamikazët e Berishës dhe u rrah barbarisht e u la për i vdekur në Sauk në Liqenin Artificial.
Shpëtoi falë mirësisë së një banori dibran që lajmëroi dhe e dorëzoi tek miqtë e tij gazetarë.
U kurua brenda dhe jashtë vendit, por pa sukses për të qënë më gazetar.
Ushtron profesionin e ndihmësmjekut, por gjithnjë është nën traumë.
Vjen rrallë në Tiranë, dhe qëndron me sytë nga dera gjithnjë, se mos hyjnë njerëzit e Berishës.
Nuk po permendim me detaje Erjon Braçen gazetarin e Zerit te Popullit qe garonte per deputet asokohe dhe qe u masakrua dhe gati u vra, deri te rrahja e gazetarit spanjoll te cilin vetem nderhyrja e shoqeruesit te Servet Pellumbit e shpetoi.
Tani Berisha flet për mbrojtjen e gazetarëve, një fyerje për këtë komunitet.
Gazetarët e rinj dhe nëse nuk e kanë jetuar atë kohë, duhet të paktën të shfrytëzojnë motorin e kërkimit “google” dhe të shohin çfarë ka bërë Berisha ndaj kolegëve të tyre që hapën rrugën e vështirë të gazetarisë në Shqipëri.
Berisha nuk ka asgjë për të thënë për mbrojtjen e gazetarëve, ka vetëm hipokrizi.(TemA)
Berisha nje GOMAR qe nuk ka shok
Berisha nje GOMAR qe nuk ka shok
Ku mbulohen te ligat qe ka bere ky perbindesh
O Kujtim te jesh gomar nuk eshte keq se te pakten ben nje pune por Berisha eshte KRIMINEL me bindje te plote dhe kjo eshte e faktuar qe kur shkaterroi,dogji,vodhi, masakroi dhe vrau me dhjetra e dhjetra vete kundershtare te tij. Ky KRIMINEL ME DAMKE duhet te marre denimin e merituar.
ROBERTA une jam dakort me Ty
Drejtesia do I veri noten qe I takon atij BANDITI
NUK DI CFAR te shkruash PER te
Edhe drejtesia e KA te veshtir PER ate NUK DIN nga tja filloin
PERBINDESH
ROBERTA une jam dakort me Ty
Drejtesia do I veri noten qe I takon atij BANDITI
NUK DI CFAR te shkruash PER te
Edhe drejtesia e KA te veshtir PER ate NUK DIN nga tja filloin
PERBINDESH
Ky eshte paradoksi me i madh i vendit tone: Hajduti therret “Kapeni hajdutin!” dhe krimineli thëret “Denojeni kriminelin!”
Po keta gazetare te persekutuar nga Berisha,nu kmoren guximin e t’i kepusnin nje plumb ballit? Ja pra sa krime te renda ka bere Berisha,dhe lihet sot i gjall,bene akoma hije mbi toke.Por edhe ata qe e mbeshtesin Berishen,jane me shume kriminela.Poshtersia nuk ka fund.
SALES DO TI FUSIN HURIN NE BYTH ,KA PER TE VAJTUR NE TE SEMES ,MOS TE MERZITET SE KESHTU E KAN KETO PUNE ,AVASH – AVASH ME LEZET QE TA BLUAJN NGA BRENDA !
Po c’fare gazetari eshte Bradhok lala vetem nje spijun i sigurimit te shtetit me psudonimin “minegja”
Shume gjema i ka bere Berisha ketij vendi. Drejtesia nuk do ta fal per krimet e bera. Te denohet dhe mos i veje mendja asnje politikani tjeter te beje si Berisha.
Sali qeni eshte krimineli me i madh i popullit shqiptar. Vrases, kriminel, hajduti me i madh i ketij vendi ka paturpesine te beje moral.Kur do qerrohet kjo monster we te bjere rehat ky vend.
PERSA I PERKET GAZETARIT SPANJOLL, NUK ISHTE GAZETAR, POR GAZETARE, ISHTE VAJZE. UNE KAM QENE ME TE DHE ME PROF. SERVET PELLUMBIN NE SHESHIN SKENDERBEJ. BEHET FJALE PER DITEN E ZEZE TE 26 MAJIT 1996. ISHTE NJE GAZETARE E RE, QE KISHTE ARDHUR NE SHQIPERI ME MENDIMIN SE, SI NE GJITHE BOTEN GAZETARET NUK PREKEN.
EDHE NE ME BESE E TRADITE E KEMI QE LAJMESI NUK PREKET. POR PER FATIN TONE, NE PATEM NJE NJERI QE NUK NJIHTE AS BESE, AS TRADITE. KISHIM NJE MONSTER QE NGA KRIMI QE I BERI SHQIPTAREVE, SHQIPERISE DHE KOMBIT TONE ISHTE EDHE ME I ZI SE VETE MORTJA.
ME PAS, NE VITIN 1997, KOMITETI I MBROJTJES SE GAZETAREVE, E RENDIT SALI BERISHEN NE 10 KRIMINELET ME TE EGER TE SHTYPIT NE BOTE……
SHIKOJINI MONSTRAT E SHTYPIT, BARBARET E FJALES SE LIRE
Enemies of the Press 1997
The 10 Worst Offenders of 1997
Algeria’s Antar Zouabri
Zouabri, head of the militant Armed Islamic Group (GIA), ensures that Algeria remains the most dangerous place in the world for journalists. Under his leadership and that of his predecessor, Abu Abdul Rahman Amin, who was killed last year, the GIA has waged an unpredecented campaign of assassination that has claimed the lives of 59 journalists since the brutal civil conflict began in 1992. “Those who fight with the pen shall die by the sword,” warns the GIA, creating total fear in a press corps trying to continue to work under impossible conditions.
China’s President Jiang Zemin
Jiang wages a continuing battle against all independent reporting, threatening to close down one-third of all publications as part of a crackdown on press that fail to toe the Communist Party line–a harsh reminder that the media’s only role is to be the party’s mouthpiece. Jiang has already made it clear that press freedom in Hong Kong will be greatly constrained when China takes over July 1. Cuba’s President Fidel Castro
Castro continues his relentless harassment of independent journalists, using tactics such as organized mob rallies outside journalists’ homes. Castro’s security police routinely detain journalists and steal their effects and money, while threats of reprisals instill fear in their families, neighbors, and colleagues. Under Castro’s rule Cuba is the only country in the Western Hemisphere that tolerates no free or independent domestic journalism.
Nigeria’s General Sani Abacha
Abacha escalated his vicious tactics to decimate the country’s once-thriving independent press and drive scores of journalists into exile. He ended 1996 with a rash of detentions of journalists for their critical coverage of government and the establishment of a press court solely for the prosecution of journalists. The assassination in broad daylight of the wife of Concord publisher and Nigerian president-elect Moshood Abiola and the attempted assassination of Guardian publisher Alex Ibru were clear examples of the length to which Abacha will go to silence the media.
Turkey’s Prime Minister Necmettin Erbakan
Erbakan keeps up Turkey’s repression of independent journalists. The press remains under threat from the sweeping provisions of the anti-terror law and the penal code, which permit the arrest and prosecution of journalists for critical reporting on the government’s ongoing conflict with Kurdish insurgents. Broadening his assault, he increasingly subjects journalists to arbitrary detention and trial for expression of unfavorable political opinions. Under Erbakan’s regime, 78 journalists were in jail at the beginning of 1997–more than in any other country.
Belarus’s President Alexander Lukashenko
Lukashenko bullies the press with Soviet-era tactics, tightening his stranglehold by shutting down independent media and publicly denouncing journalists. He expelled Russia’s best-known independent television bureau chief for “distorted coverage.” In March, before signing an integration agreement with Russia, he instituted prior censorship and blocked the dissemination of information “deemed harmful to the interests of Belarus.”
Ethiopia’s Prime Minister Meles Zenawi
Meles wages a deliberate campaign to restrict press freedom, inflicting harassment, censorship, arrest, and months-long detention on journalists, as the total of 104 documented imprisonments in Ethiopia in the last four years attest. At the end of January, for the fourth consecutive year more journalists were in prison in Ethiopia than in any other African country.
Indonesia’s President Suharto
Suharto continues to stifle any independent press, banning and censoring both foreign and local publications at will and permitting the severe beatings of journalists covering demonstrations against his suppression of political opposition. He ignored international appeals for the release of imprisoned leader of the independent journalists union Ahmed Taufik and his colleague Eko Maryadi, instead further isolating them by frequent moves to increasingly remote prisons.
Burma’s Senior General Than Shwe
Chairman of the State Law and Order Restoration Council (SLORC), Than Shwe keeps the media under tight control with a barrage of laws restricting the flow of information. Writing or saying anything to “disrupt and deteriorate the stability of the state” brings a 20-year prison sentence; owning or using a fax machine or modem, 15 years. Jamming of BBC and Voice of America Burmese-language broadcasts effectively denies Burmese citizens access to any independent, reliable information on developments in their country.
Albania’s President Sali Berisha
Berisha, until recently the West’s favorite East European anti-Communist, reverted to his predecessors’ methods by muzzling the press in the state of emergency declared in March to quash mass public protests over failed financial pyramid schemes. Berisha’s dreaded secret police raided and then torched the newsroom of the main opposition daily, Koha Jone. Journalists, beaten and intimidated, were forced to flee the country or seek refuge in foreign embassies in Tirana. Ongoing attacks on journalists and seizure of critical publications belie his claim to have lifted censorship.