Historia ime me fjalimet e kandidatëve

Nga Namir Lapardhaja

Në vitin e largët 2008, pasi kisha mbaruar studimet e larta në Tiranë, u riktheva në Berat, ashtu siç kthehet çdo i ri me ëndrra në qytetin e lindjes. Si i djathtë në origjinë, pavarësisht se më parë nuk kisha pasur ndonjë angazhim të zyrtarizuar politikë, kjo për shkak të moshës dhe rrethanave, kandidova për forumin rinor të PD-së, ku mbajta një fjalim, pas së cilit të gjithë erdhën, më uruan dhe përqafuan. – “Fitova!” – mendova me vete. Rezultati? Humbje e sigurt, madje i fundit në renditje, pavarësisht se një ndër ata që kishte dalë në krye, gjatë fjalës së tij, mes të tjerash, tha: “Harrova çdo thosha…!”

Mirëpo, si shkak i atij fjalimi, kryetari i PD-së në atë kohë, prej asaj dite nuk më zbriti më nga makina për një periudhë të gjatë. Në mëngjes tek shtëpia, në darkë tek porta. Ishte vit elektoral. Fillova t’i bëj fjalimet. Unë shkruaj, ai lexo. Si kaluan disa kohë, pasi kishte lexuar, pothuajse, gjithçka që i kisha shkruar, në fund, pasi mbaruan zgjedhjet, më tha se ti je i mirë, por vetëm për të më bërë mua fjalimet, kështu që na u desh të ndaheshim. Ai në rrugën e tij, duke mos lënë moment pa hedhur helm dhe baltë, edhe përpos tisit që e ndau nga përtej bota, dhe unë në të timen.

Njëkohësisht në ato zgjedhje, një tjetër kandidat për deputet. Ky nuk erdhi vetë, por solli dikë tjetër. – “Të paguan filani, – më tha, – bëji një fjalim të mirë se do të flasë në një takim me të rinjtë.” Ishte mësuar të arrinte gjithçka me lekë kandidati. Ia shkrova. Takova porositësin dhe ia dhashë. – “Porosite ta lexojë disa herë më parë!” u kujdesa t’i thosha. Mora pjesë edhe vetë në atë takim. Ishte beter. Më keq nuk mund të më kishte lexuar. Kuptohet që asnjë lekë nuk mora, duke qenë se unë gjithë kohën kam pasur një raport jo fort të këndshëm me atë të uruar lekë. Koha kaloi, pushteti u fitua, kandidati nuk fitoi, por u shpërblye.

Jo vetëm kaq. Si pasojë e ndërhyrjes së një ministri, atë kohë deputet në Berat, kandidati për deputet u bë shefi im në punën e re. Unë fjalime e raporte, ai lexime. Unë shkrime në gazetë, ai foto dhe emrin. Ai shok i ngushtë me shoferin e institucionit, unë armik. Koha dhe rrethanat na ndanë. Ai në rrugën e tij, të harxhimit të lekëve për të qenë “në piacë”, duke mos lënë vend pa thënë se më hapi sytë e më bëri njeri, kurse unë në timen. Sigurisht që sytë m’i hapte sa herë që dehej e më patakste me transformimin që i ndodhë çdo të dehuri, sidomos atyre me pushtet, të cilët braktisin fytyrën e tyre dhe, në vend të saj, vënë një fytyrë të ngjashme me atë të shefit. Në ato çaste e gjithë brendia e tyre del në sipërfaqe dhe botohet boshi i lemerishëm.

Fushatë e zgjedhjeve lokale 2011. Kandidat i PD-së dikush, që kurrë nuk të shihte në sy dhe gjithmonë duke kruajtur çaçkën e kokës. Ky gjest mua më linte një shije të keqe, më dukej sikur kruante diçka shumë më poshtë se koka e tij, edhe ashtu pa u kruajtur mjaft qesharake. Më thirri në kafe ato ditë e më kërkoi ndihmë. – “Si mund të të ndihmoj?!” – “Dua fjalimet gjatë fushatës!” U tha, u bë. Fillova unë. Tre fjalime, tre problematika, tre takime të ndryshme në ditë. Jo vetëm që nuk dinte t’i riprodhonte, qoftë edhe gjysmake, por edhe kur i lexonte i transfrmonte në mënyrë të llahtarshme. Stërmundohej aq shumë në leximin dhe riprodhimin e atyre që i kisha shkruar sa fytyra i skuqej si penis i erektuar. Iku dhe ky. Humbi. Madje, ato ditë u tha publikisht se kishte qenë kontigjent i botës së nëndheshme. E tmerrshme. I kisha shkruar fjalimet dhe kisha besuar tek një njeri që “kishte shkelur betimin e Hipokratit dhe kishte helmuar njerëz” .

Pas tij ishte radha e këshillit të qarkut, ku PD-ja kishte një kandidat të përbashkët me LSI-në. Shkrime PS-ja kundër kandidatit në gazetat lokale, shkrime unë kundër atyre për të mbrojtur kandidatin tonë të përbashkët. Kërkesa për intervista gazetat kombëtare, përgjigju unë me emrin e tij. Mbaruan zgjedhjet. Fitoi si fitoi, por fitoi. S’kishte me kë të ikte ditën e parë të prezantimit në zyrën e re. Më mori në telefon. – “Dua të vish me mua se s’kam me kë të iki!” Shkova. U ndamë. S’kaluan shumë kohë, fletëthirrje tek porta e shtëpisë: “Akuzoheni nga Këshilli i Qarkut Berat për shpifje në gazetën…” Histori e njohur. Përfundimi i ditur.

Ato ditë, një kandidat nga PS-ja, mik imi: “Namir, të lutem, më bëj një fjalim se do kandidoj për kryetar i PS-së së rrethit!” Ia bëra. Humbi. Me pak vota. E çoi në komision apelimi, por Gramozi vendosi ndryshe. Punë për ta. As prisja prej tij, as priste prej meje. Ngelëm miq si më parë. Përshëndetemi dhe takohemi sa herë na jepet mundësia, tani si kolegë.

Zgjedhjet e 2013. Sërish fjalime e postime. Këtë herë për të parin e qarkut. Pavarësisht se kjo punë ndaj tij vazhdonte në mënyra të ndryshme prej 5 vjetësh. Kuptohet se në këtë rast ishte shumë më e lehtë dhe dinjitoze. Humbëm.

Shtator-tetor. PS-ja trumbeton periudhë konkursesh për drejtor. Pavarësisht të përcaktuar që më parë, gara formale duhej bërë. Duhej një platformë dhe një fjalim. Një ish-kolegu im në gjimnazin “Kristaq Capo” kandidat për drejtor. “Dua një platformë dhe fjalim. Tekstin ma bëj ti se në power point do ma hedhë A.P. Bëje siç di ti…!” U tha, u bë. Konkursi në Pallatin e Kulturës. – “Mbajti fjalë të mirë drejtori i ri!” – më tha një mik që ishte prezent. – “E di, – i thashë, – e marrë me mend!”

Pas pak kohe zgjedhjet për kryetar dege. Në fund të fjalës, përgëzime nga të gjithë. Në përfundim të rezultatit, si gjithmonë, i humbur.

Zgjedhjet lokale 2015. Kandidat shumë i mirë. E njëjta skemë. Në prezantimin e kandidatëve në Pallat të Kongreseve një zonjë nga prapa: “Ju jeni Namir Lapardhaja…?! E dëgjova fjalimin e kandidatit tuaj, shumë mirë ia kishe bërë!” Po kjo nga e kuptoi!

2017-ta trokiti në derë. Me zor bela të mëdha. I pari i qarkut. “Aman, ç’a të bëj e ç’t’ju them këtyre!” U ndamë. Takimi të nesërmen. “Sa shpejt që e shkrove, e lexova që dje në e-mail.”

Sot u mbushën fiks nëntë vjet. Unë fjalime, ata kandidime. Këtë herë e kam ndarë mendjen, fjalimet do t’i bëjë vetëm për veten time. Ose për veten, ose… s’bëj më për botën.

Kam nëntë vjet që them të njëjtën gjë! Në rregull, o fjalime për veten, ose letrat për në Gjermani.

Ishte shaka… Nuk iki pa lexuar fjalimin e kandidimit tim më parë.

Fragment i shkëputur nga “Kronikë e një qyteti të (n)gurtë”, fq. 101.

Studentët bllokojnë rrugët, Rama: Kështu ju mëson Doktorresha dhe Artisti. Po ç’borxh ju kanë qytetarët?

15:14 Politika

VIDEO/ Militantët e PD tentojnë të rrahin policin, ndërhyjnë studentët: Jo politikë, largohuni

15:11 Politika

Salianji: Të djegim mandatet, të jemi në krye të protestave. Veç Edi Ramës armik kemi paqartësinë, njerëzit nuk po na kuptojnë

13:08 Politika

VIDEO/ Aktivistët e LSI kyçin brenda pedagogët e Universitetit të Tiranës, përplasje me rojet teksa lidhnin dyert me zinxhir

13:20 Politika

Rama: Doktoresh Mona e Lul artisti zyrtarizuan sot pengmarrjen e protestës

12:47 Politika

Pastrimi i parave dhe financimi i terrorizmit, Rama: Dolëm nga lista e vendeve problematike

12:40 Politika

Protesta, Basha: PD e mbështet dhe është me shpirt dhe mendje me studentët, media të bëj detyrën e saj

12:28 Politika

Dekreti i Metës për buxhetin, flet Erjon Braçe: Vendimi ishte politik, s'ka asnjë argument kushtetues

12:15 Politika

Detaje nga mbledhja e grupit të PS, Rama vërejtje ministrave: Shkoni në komisione si Mona në dasmë

11:54 Politika

Gjejini një mësues për gjuhën shqipe, Dash Alikos!

11:33 Politika