Te fundit
Të gjitha sekretet: Vdekjet që tronditën Bllokun, Mercedes-at e zinj, e deri tek banorët e “mistershëm” dhe si u ngjit befasisht në majat e karrierës Ramiz Alia
20 Nëntor 2019, 10:04Politika
TEMA
Banorët e Bllokut nuk e kalonin jetën aq paq, pa telashe. Nuk mungonin as aty zhgënjimet, intrigat, veset dhe as shqetësimet njerëzore si ato që përjetonin qytetarët që jetonin jashtë tij. Kishte edhe në Bllok zili, ambicie mes banorëve, lajkat, servilizëm e hipokrizi. E sidomos kishte kontroll e komente të jetës së njëri – tjetrit.
Në Bllok si kudo tjetër kishte edhe ditë zije, sepse në privilegjet që gëzonin banorët e tij nuk përfshihej pavdekësia. Vdekja që tronditi së tepërmi Bllokun ishte ajo e Gogo Nushit, ish – antar i Byros Politike, shok i ngushtë lufte i Enver Hoxhës. Ai vdiq në moshën 57 vjeçare në 9 prill 1970, dhe u varros me një ceremoni shtetërore.
“Hija e vdekjes e Gogos i tkurri vërtetë udhëheqësit. Vdekje së cilës i shpëtuan në malë, luftë, mund ti vinte nga një armik tjetër që këta nuk e kishin llogaritur dhe nga i cili nuk mbroheshin dot me ushtarë dhe automatikë”, tregon Prof. Dr Isuf Kalo, autor i Librit “Blloku”.
Vdekja më e bujshme e banorëve të Bllokut, e shëndrruar në ngjarje madhore kombëtare, ishte ajo e Hysni Kapos në vitin 1979.
Ai ishte numri tre në hierarkinë më të lartë të udhëheqjes. Kapo vdiq nga një sëmundje e pashërueshme në Paris dhe u varros me një ceremoni tepër madhështore.
Kurse vdekje pa asnjë ceremoni varrimi, e mbështjellë nga një atmosferë e ngrirë misteri, ishte ajo e Mehmet Shehut në dhjetor të vitit 1981. Në vend të dhimbjes ajo krijoji hutim, dyshim, pështjellim dhe zemërim te Enver Hoxha.
“Asnjëra nga “vdekjet e personazheve madhore” të treshes më të lartë udhëheqëse nuk shpëtoi pa u mitizuar. Këta udhëheqës nuk mund të vdisnin kurrsesi nga shkaqe natyrore, apo mjekësore, ose duhet të ishin vrarë ose helmuar nga armiqtë”, tregon Prof. Dr Isuf Kalo, autor i Librit “Blloku”.
Liljana, gruaja e djalit të vogël të Enverit, nën atmosferën paranojake të Bllokut u “zgjua” 16 vjet pas vdekjes së vjehrrit duke shpërfillur diagnozën dhe shkaqet e dokumentuar të vdekjes, dhe shpalli publikisht se Enveri ishte helmuar.
Sipas saj, ai ishte helmuar nga një komplot i përbashkët i Nexhmijes dhe Ramizit, në të cilin ishin përfshirë edhe Sulo Gradecit, kryeroja i tij si dhe mjeku personal Isuf Kalo.
Diçka e ngjashme ndodhi edhe në rastin e Hysni Kapos. Edhe pse ajo ishte e paevitueshme për shkak të sëmundjes së tij, disa familjarë nuk deshën ta pranojnë. Ata deri tani vonë vijojnë të ngrenë pikëpyetje me aludime për vdekjen “gjoja” të pashpjegueshme, enigmatike, jo natyrale të tij.
Nuk u besua nga simpatizantët, familjarët dhe nga njerëz të afërt, as vetëvrasja e Mehmet Shehut. Ndonëse logjika të çonte tek dyshimet, pas akuzave dhe sulmeve personale ndaj dinjitetit, meritave e lavdisë së tij që i bënë ish shokët e Byrosë. Këto ishin dëshmuar qartazi edhe në letrën që Mehmeti la pas të shkruar me dorën e tij.
Sipas kësaj mendësie, vdekja natyrale nga mplakja apo nga sëmundjet ndodh vetëm te njerëzit e zakonshëm. Liderët e mëdhenj nuk vdesin prej tyre. Kjo i shndërron ata në viktima, në martirë apo heronj të “rënë në krye të detyrës” të glorifikuar përjetësisht në histori. Bashkë me këtë vazhdon kredibiliteti, favoret dhe privilegjet për familjarët e tyre të mbetur gjallë.
Si ishte zona e Bllokut dikur, nga Mercedes-at e zinj, e deri tek banorët e “mistershëm”!
Blloku ishte një territor mitik në qendër të Tiranës. I mbështjellë së jashtmi me mister. I ruajtur nga të gjitha anët me roje, ushtarë me automatik në krah, ku hynin e dilnin mercedes të zinj.
“Koha e ndërtimit, është periudha e Italisë, periudha e pushtimit mbas ’39, kohë në të cilën u bënë dhe planet e mira rregulluese nga arkitektët italian, ishin vilat e nëpunësve, qytetarëve italian, ishin të tregtarëve, pra të njerëzve me një status ekonomik të mirë. Në momentin që u ndërtuan dhe përfaqësonin këtë status, këto personalitete morën këto status për të pasur një shkallë drejtuese”, tha arkitektja Loreta Çapeli
Aty jetonin udhëheqësit më të lartë të diktaturës së bashku me familjet e tyre. Blloku nuk ishte thjesht territor. Ai ishte mendësi, simbol i autoritetit shtetëror.
“Blloku nënkuptonte një grusht të bashkuar, simbolizonte unitetin udhëheqës me popullin. Një interpretim tjetër, Blloku, Postëbllok do të thotë që të ndalon të dalësh jashtë, të ndalon dhe të hysh brenda”, tregon Prof. Dr Isuf Kalo, autor i Librit “Blloku”.
Blloku ishte territor i super mbrojtur, por i zymtë pa zhurma jetësore. Aty banorët kishin favore, por jo hare. Mbi çdo çati rëndonte si mjegull një re e zezë, ndjenja e frikës dhe e pasigurisë së përhershme. Secila vilë ruante në kujtesën e mureve të saj ankthin dhe gjurmët e tragjedisë së banorëve paraardhës, të rënë njëri pas tjetrit viktima fatkeqe prej damkës “deviator ose tradhtar”.
Ishte një mendësi Blloku, nuk ishte një territor, e cila përfaqësonte një dëshirë për të demonstruar super realitetin apo avantazhet e një elite udhëheqësish”, tregon Prof. Dr Isuf Kalo, autor i Librit “Blloku”.
Familjet më të vjetra e më të fuqishme në Bllok u vunë në një lloj gare të pashpallur për veshje, banesa e mobilim dhe stil modernist që shfaqte aristokracinë e re. Të gjitha të paguara e financuara nga shtetit.
Ndërkohë që populli i thjeshtë rrinte në radhë të stërzgjatura për ushqim.
“Bënin jetë borxheze, i kishin kushtet, natyrisht jo të vetat por të shteti, se kur ra shteti ikën ato me valixhe, por bënin jetë borxheze”, tha Spartak Ngjela, avokat, kundërshtar i regjimit.
“Kur ishin të sëmurë bllokmenët ose gratë e tyre, ose fëmijët e tyre, nëse nuk kishin shërim këtu në spitalet tona, me teknikën që kishim në atë kohë, dërgoheshin jashtë. Kur dërgoheshin jashtë edhe vinin, ato sillinin disa plaçka por jo më shumë se 30 mijë lekë vlera e tyre. Kjo ishte privilegji i tyre, por disa nga fëmijët e këtyre bllokmenëve e prishën këtë rregull e bastarduan na nxorën bojën. Sepse blinin bluxhinsa, ose këpucë e ua shisnin shokëve në Universitet. Ata filluan ti ekspozonin”, tregon Muho Asllani, Ish – anëtar i Byros Politike.
Blloku së jashtmi ngjallte zili.
“Është njëlloj si pallati i Mbretit. Disa e urrejnë dhe disa e adhurojnë. Kështu ka qenë”, thotë Spartak Ngjela, avokat.
Ai kishte aureolën e një oazi luksoz, me vila të formave e modeleve të ndryshme, me ballkone, veranda, oborre me lule, kopshte me pemë e me gjelbërim.
“Ishte një enigmë, Blloku madje duhet të ketë patur si synim të mbetej enigmë për qytetarët. Askush nuk dinte çfarë bëhej në Bllok, si ishte jetesa , çfarë bënin, si vepronin familjet e bllokut njëra me tjetrën”, tregon Prof. Dr Fatos Tarifa, ish – diplomat.
Vilat, mobiliet dhe pajisjet brenda tyre ishin pronë shtetërore. Udhëheqësit që banonin në to paguanin qira mujore në shuma të reduktuara. Ata paguanin faturat e ujit dhe të energjisë elektrike. Por nuk paguanin faturat e ngrohjes, të mirëmbajtjes dhe të meremetimeve ose rikonstruksioneve të banesave.
“Në Bllok ne paguanim 2000 lekë qiranë për shtëpinë”, tregon Muho Asllani, ish- anëtar i Byros Politike.
Udhëheqësit që banonin në Bllok, kush jetonte tek vilat luksoze
Blloku nuk kishte hierarki të shpallur brenda tij. Ajo mund të hamendësohej së jashtmi thjeshtë duke parë e krahasuar përmasat e vilave.
“Këto interiere ishin prap të përshtatura më këtë dëshirë, që të përfaqësonin një status social, dhe kuptohet të rejat teknologjike që mund të vinin nga kontaktet e mira që kishim me italinë, ktheheshin në të reja teknologjike që përshtateshin me vilat, apo me materialet e reja të ndërtimit, por dhe arkitektura ishte shumë e rëndësishme ”, tregon Loreta Çapeli, arkitekte.
Përreth vilës së Enver Hoxhës, banonin me gjithë familjet katër udhëheqësit kryesor. Thuajse ngjitur me vilën e Enverit banonte më besniku i tij, Hysni Kapo. Pak më larg banonte Mehmet Shehu, po aq larg sa ai banonte Ramiz Alia dhe pak më tutje Beqir Balluku.
Në Bllok nuk kishte bibliotekë, as sallë leximi e as vallëzimi. Por disa që banoni aty prej disa vitesh kishin në shtëpi biblioteka të pasura me libra, shumica në gjuhë të huaj. Enver Hoxha kishte bibliotekën më të pasur me rreth 25 mijë libra.
“Udhëheqësit, kishin me vete, jo vetëm ato si çift, por edhe fëmijë, edhe prindërti, motrat, pra ishte koncepti i një familje të madhe, ndoshta e bënin që të përfitonin nga privilegjet që kishin atje”, tregon Prof. Dr Isuf Kalo, autor i Librit “Blloku”.
E moshuara më e çuditshme dhe më misterioze brenda Bllokut, ishte një grua e huaj vetmitare, beqare, me origjinë nga Çekia e me shtetësi polake. Ajo jetoi rreth 50 vite brenda Bllokut dhe vdiq po aty në moshën 85 vjeçare. Ajo ishte Maria Saas, e cila do të hynte në familjen e Mehmet Shehut me detyrën e dados së tre djemve të tij.
“Ka mbetur enigmë hyrja e saj, një grua e çuditshme atje që nuk kishte asnjë lidhje familjare, nuk i gjindej asnjë adresë, nuk e dihej nga vinte, e thënë në kontekstin që hyrja në bllok kontrolloheshin dhe zogjt që hynin”, tregon Prof. Dr Isuf Kalo, autor i Librit “Blloku”.
Mehemet Shehu ishte prej 4 vitesh kryeministër, kur Maria hyri në Bllok dhe në shtëpinë e tij si dado. Duke qenë e pastrehë e pa familje, ajo u mirëprit si njeri i brendshëm i familjes Shehu. Fakti që ajo vinte nga një zonë që ndodhej nën influencën sovjetike, pa asnjë dokument me vete, mund të kishte mjaftuar që, për arsye sigurie, ajo të mos lejohej të hynte në Bllok e paverifikuar. Biografia e saj nuk njihej fare dhe as që u bë e mundur të njihej më pas.
“E kam njohur personalisht, Maria e kishte emrin, ishte Çeke, dado ka qenë edhe para se ta gjente Shehu. Edukonte fëmijët e shtresave të larta. Fillimisht u krijuan mite se ajo po lidhej me perëndimin, i bënë lidhjet përmes saj, vetëm lidhje përmes saj nuk mund të bëheshin sepse ajo ishte një grua pa nivel intelektual”, tregon Spartak Ngjela, avokat
Ajo bisedonte plot afeksion me zogjtë e saj në kafaz, sikur ua dinte gjuhën. Maria i ushqente zogjtë në disa kafaz në korridorin para dhomës së saj.
“Atë e donte shumë, e respektonte shumë, këtë e di shumë mirë. Respekti vjen nga një feeling, ajo nuk ishte një grua e bukur, të kuptohemi, nuk kishte lidhje me atë, por i rriti fëmijët, kjo nuk ishte pak. Pastaj Shehu ka pas peripeci politike, dhe ajo i qëndroi prane, nuk ishte pak”, tregon Spartak Ngjela, avokat
Cilat ishin privilegjet ekskluzive për banorët e Bllokut?!
Në privilegjet ekskluzive për banorët e Bllokut përfshihej edhe furnizimi pa tollona me produkte ushqimore sipas kërkesave të secilës familje. Kështu veprohej edhe për kërkesat për veshjet, pajisjet, mobiliet dhe aparatet elketroshtëpiake.
Këto mungonin ose gjendeshin më vështirësi nga qytetarët e zakonshëm. Pajisjet silleshin posaçërisht me porosi, me cilësi shumë të mire dhe me çmime modeste.
Një privilegj tjetër i lakmuar nga banorët jashtë Bllokut ishte edhe mundësia për të ndjekur programet televizive italiane e jugosllave.
“Nëse në familjet e Bllokut shihej televizioni Italian lirisht, qytetarëve të thjeshtë kjo ju privohej. Natyrisht një dëshirë e madhe ishte se njerëzit nëpërmjet atij ekrani shihnin botën përtej Adriatikut”, tregon Prof. Dr Fatos Tarifa, ish – diplomat.
Si u ngjit në majat e karrierës Ramiz Alia, falë lidhjeve të tij në Bllok
Ramiz Alia ishte a gjashti në listën për të zëvendësuar Enverin pas vdekjes. Por për të punoi fati duke i eleminuar të gjithë personat që ishin më të zotë për të trashëguar pushtetin.
“Krijoi një lidhje familjare sepse djali i madh u martua me Teutën, që ishte një vajzë e re”, tregon Prof. Dr Isuf Kalo, autor i Librit “Blloku”.
Në rrethanat e reja të krushqisë, Ramizi dukej si zgjedhja më e sigurt për të ardhmen. Në duet “Ramiz-Nexhmija” do të mbështetnin dhe plotësonin njëri-tjetrin.
Por le të kthehemi pas në histori për të parë se si ishte rrugëtimi i Ramiz Alisë në Bllok, që nga fillimi deri sa u ngjit në majë të pushtetit.
Fati u tregua bujar me të, duke i dhënë mundësi që ua dhuron vetëm individëve të zgjedhur prej tij. Kthesa ndodhi në moshën 17 vjeçare ku së bashku me shokun e tij Manush Alimanin, Ramizi u aktivizua në Lëvizjen Rinore Antifashiste. Pas një viti në moshën 18 vjeçare ai u takua me Enver Hoxhën. Ky i fundit e simpatizoi atë djalosh me pamjen e brishtë e thuajse fëmijërore..
“Ramiz Alia në të vërtetë në imazh ishte ndryshe nga anëtarët e tjerë, ishte më i ri, ishte i qytetëruar, i brisht me një zë jo autoritar, me një zë të hollë, dukej që i shmangte konfliktet”, tregon Prof. Dr Isuf Kalo, autor i Librit “Blloku”.
Megjithatë të gjitha këto nuk do të qenë të mjaftueshme nëse ai nuk do të njihej me Nexhmije Xhuglinin. Ramizi do të aktivizohej fillimisht me rininë dhe pas kësaj, ai do të futej në rrethin e bllokmenëve.
“Ramizi mbeti në Bllok por nuk kishte as bukurinë, as autoritetin e as nderet që kishte Enveri për atë kohë”, tregon Muharrem Xhafa, ish – shef i Sektorit të Edukimit.
Propaganda dhe zbukurimi i realitetit do të ishte puna parësore e Ramiz Alisë.
“Propaganda kishte pushtuar 60 % të popullsisë, që e adhuronin pa e ditur pse. Por unë e di pse” forca e pushtetit”, tregon Spartak Ngjela, avokat.
Situata ekonomike në vend sa vinte dhe rëndohej. Njerëzit e varfër kërkonin ushqim ndërsa të diturit kërkonin liri. Por kjo nu ndjehej në bllokun e Ramizit dhe Enverit.
“Të internuarit, të burgosurit nuk ishin pjesa më e madhe e shtypur e shoqërisë , kanë qenë koperativistët. Tmerr si mund të punosh për 30 lekë? Të prodhosh grurë dhe të hash bukë misri. Pse i pranonin, ishin burgjet, katër fshatar fuste ai në burg dhe 4 000 të tjerë ulnin kokën. Ky ishte regjimi. Ajo ishte një tragjedi një ëndërr e ligë në historinë e Shqipërisë”, tregon Spartak Ngjela, avokat.
Ramiz Alia mundohej që të mos linte gjurmë për ato që thoshte në mënyrë që të mos mbante përgjegjësi. Ai fliste me nënkuptime dhe më shpesh preferonte të bënte naivin se sa të merrte vetë një vendim. “Ramizi pranoi të ishte i pari por nuk pranonte se ishte ai kryesori”, tregon Prof. Dr Isuf Kalo, autor i Librit “Blloku”.
Ramiz Alia shpëtoi tek festivali 11, Enver Hoxha dënoi Todi Lubonjën
Një episod ku ai shpëtoi mirë është momenti i festivalit të 11 të Radio Televizionit Shqiptar në 1972. Ramizit i pëlqenin këngët dhe muzika e perëndimit. Ai nuk guxoi vetë që të hidhte hapa promovues të artit dhe muzikës modern, por tentoi një herë në jetë që tju linte atyre derën hapur.
“Muzika jonë në atë kohë ishin Led Zepelin, Beatlles, Deep Purple, Tom Jones. Kjo qe muzika që dëgjonim dhe e jepte Radio Tirana. Festivali i 11 i dha fund gjithçkaje, me atë filluan jo vetëm spastrimet në fushën e ideologjisë por edhe mbyllja e Shqipërisë në fushën e ekonomisë, fushën ushtarake. Vete izolimi i Shqipërisë filloi pikërisht pas atij festivali”, tregon Prof. Dr. Fatos Tarifa.
Enverit nuk i pëlqeu festivali, sepse sipas tij ishte shfaqje e liberalizimit në artin shqiptarë Kështu pasojat i mbajti drejtori i TV ku u transmetua festivali që ishte Todi Lubonja, mik i ngushtë i Ramiz Alisë.
“Ramiz Alia ishte shumë i zgjuar, finok, aktor aty për aty e ndryshonte. Hynim me mendjen tonë e dilnim me mendjen e Ramiz Alisë. Në festivalin e 11 ai ka qenë dakord. Enver Hoxha e thirri Ramiz Alinë, ky edhe e pranoi edhe se pranonte. Nuk jam fut shumë shoku Enver, nuk jam fut këtu, nuk jam fut atje”, tregon Muho Asllani, Ish – anëtar i Byros Politike
Ramizi më lehtë dhe më me sukses përdori gjuhën e Ezopit. Tejet i kujdesshëm në fraza, i pa shkoqitur në kuptime dhe po aq hezitues në veprime. Ai nuk shqetësohej e nuk tregonte dhimbje apo angazhim direkt për problemet e njerëzve, qoftë dhe të atyre që punonte.
“Ramiz Alia ka qenë një figurë gjithmonë oportuniste, ku gjithmonë ka dashur të shpëtojë veten. Ndoshta asnjëherë nuk u mësua se cilat kanë qenë pikëpamjet e vërteta të tij”, tregon Prof. Dr. Fatos Tarifa.(Top Story)
16 komente në “Të gjitha sekretet: Vdekjet që tronditën Bllokun, Mercedes-at e zinj, e deri tek banorët e “mistershëm” dhe si u ngjit befasisht në majat e karrierës Ramiz Alia”
Lini një Përgjigje
Lini një Përgjigje
Më të lexuarat
24 oret e fundit
Javen e fundit
Blog Tema
Nuk u kuptue gje se si Ramizi rriti karriren e tije politike!
I brishte,zanin e holl,takim ne moshen 18 vjec.
Me muhabete koti,asht sikur te bi lotaria dhe jo aftesia ne rritje karrire.
Ne momentin qe ky spiun i sigurimit nje komunist mjek i mbuluar me ofiqe genjen kur tregon per djalin e Ramiz Alise aty cdo lexues kete liber me brockulla dhe inat personal ndaj Ramizit duhet te hedhi ne plehra. Ky eshte llum ashtu sic ishte cdo njeri qe u punesua ne blllok ate kohe, po ky me i ndyri
Bllokmenet njerez te cmendur dhe gjakesore. Qe udhehiqnin nje popull frikacak.
Edhe thone se ne bllok nuk ka patur padrejtesi. Po si more ne asnje foto nuk jepet Lulushi si nje pinjoll I familje se diktatorit? Te kete qene sido por Atij i takonte nje vend se eshte e drejte biologjike.
“Të internuarit, të burgosurit nuk ishin pjesa më e madhe e shtypur e shoqërisë , kanë qenë koperativistët. Tmerr si mund të punosh për 30 lekë? Të prodhosh grurë dhe të hash bukë misri. Pse i pranonin, ishin burgjet, katër fshatar fuste ai në burg dhe 4 000 të tjerë ulnin kokën. Ky ishte regjimi. Ajo ishte një tragjedi një ëndërr e ligë në historinë e Shqipërisë”, tregon Spartak Ngjela, avokat.
Më në fund e tha dikush një fjalë të ëmbël dhe për mua. Që më janar 1991 kur bisedoja me shokët në godinën 28 të Qytetit Studenti u thosha “po ne që kemi vuajtur 45 vjet në ato vende dhe vazhdojmë të vuajmë, kafshë jemi?” Ata përgjigjeshin “po të persekutuarit kanë pasur pasuri e katandi.” Godina 28 ka qene zemra e lëvizjes studentore dhe e mendonin kështu.
Dhe ne kemi pasur pasuri e katandi dhe na i mori pusht-eti popullor. S’kemi qenë super të pasur, gjendja jonë u rëndua dramatikisht. Kushëriri im i varfër është mburrur gjithmonë se gjyshi im i falte një qingj për pashkë se ai ishte dembel të punonte vetë. Atë e bënë përgjegjës sektori, ai bërtiste gjithmonë “jemi prapa me pllanin!” Ai na katandisi të gjithëve. Kur bujqit punonin shumë, ai ngrinte normën dhe thoshte “po marrin bujqit më shumë se ne.” Punë skllevërish. U myk misri në Toshkëz në fillim të viteve 80 për dy vjet. Për dy vjet fshatarët (dmth unë) hëngrën bukë misri të mykur, derrat grurë të mirë. Kuadrot e thoshin hapur “derrit i hamë mishin, po njeriut ça i hamë, mutin?” Ose “po u sëmur njeriu, flet dhe i bëjmë gjilpërën. Po derrit ça dërmëni t’i bëjmë që s’flet?”
E mbaj mend shumë mirë që kushërinjtë tanë qytetarë (veçanërisht kushërinjtë e mi Qytet Stalinsa) talleshin me ne dhe na nëpërkëmbnin sa të mundnin. Tani që kam bërë njëfarë emri në USA, më kontaktojnë me mall e dashuri. Unë u tregoj vendin.
Shokët e shoqet tona të klasës na trajtonin me përçmim ne fshatarëve budallenj. Kur u mor vesh që u mbyt gjemija me federalë, dhe shoqet e mia në fakultet (konkretisht fizikë), nga qyteti i Lushnjës më buzëqeshnin fort. Deri atëherë na trajtonin si kafshë, që aty mund edhe të martoheshin me ne kafshët. Pastaj s’ua varja unë, thjesht për të ruajtur dinjitetin që na kishin nëpërkëmbur.
Një ditë do flas për këto gjëra.
Harrova të them që ne katunarët s’ishim të lejuar të jetonim në qytet. Kjo gjë s’ka egzistuar në historinë e Shqipërisë më parë. Egzistonte në historinë e Rusisë si propiska, dhe në historinë e Kinës si hukou. Kina dhe Rusia ishin perandori të pafundme dhe ndoshta e kishin dhe ndonjë nevojë praktike për ndonjë kontroll. Shqipëria ishte qytet-shtet.
Prej atyre e kopjoi xhaxhi Enver me dashurinë e madhe për popullin shqiptar. Ishim të ndarë praktikisht në tre klasa. Tiranasit, qytetarët e tjerë, fshatarët. Qëllimi ishte të mbante mirë tiranasit se i kishte shumë afër dhe e shpëlanin nga pusht-eti në më pak se 10 sekonda. Pastaj të mbante mirë qytetarët se ata ishin grupime të mëdha popullsie dhe pakënaqësia përhapej shpejt. Pastaj ne fshatarësia e lumtur kooperativiste ishim mushkat që punonin për të gjithë dhe talleshin nga të gjithë.
Burri im i hallës nga Qyteti Stalin ishte naftëtar, komunist dhe delegat në çdo kongres partie. Ai kurrë s’thoshte “bujqit”, gjithmonë thoshte “ujqit.” Këtë mund të tregojmë, se nëpërkëmbjet e tjera janë shumë personale dhe s’tregohen dot, por megjithatë shumë të poshtëra.
qenke nje kar ti Ilia qe se bo nona ..katunari po katunar ngelet jo ne usa po ne hene ta cosh
Po mirë o mirë. Shyqyr që s’jam nën hyqmin tënd. Këtu më trajtojnë si ujët e pakët. Doktorat në matematikë nga Pisa, Itali, doktorat në kimi nga UCF, Florida, USA dhe diploma të tjera. Post-doc në universitetin e dytë më të mirë në Francë, dhe s’m’u bë e mira mua, katunarit. Shko njëherë ti si garip që je se ty të marrin sa t’u thuash që je tironc puro që jeton në NYC.
Ti s’e harron dot kohën kur haje akullore vetëm ti, por kanë kaluar 29 vjet që nga ajo ditë. Për gjithshka tjetër unë jam më i mirë se ti që lan pjata në NYC. Me çfarë tjetër mund të më mburresh ti mua? Jo se po bëj garë me ty. Thjesht po bëhem aq i mirë sa të mundem.
Po mundohem të shkoj dhe në Hënë, dhe në Mars. Sinqerisht kam dhe dizenjo të vitit 2019 se si mund të shkohet në Alpha Centauri shumë lirë. Jo ajo videoja e 2015 që është vjetëruar, gjëra shumë më të mira. Dhe në Alpha Centauri të shkoj unë, do mburrem që jam shok me ty se të jetë për një katunar si unë s’më kanë fare në refene. Këtë e di dhe vetë unë.
O SALE zbukuroja jeten ktyne komentusve si ja ke zbukuru kto 30 vjet amon se ky popull shkerdhat nuk meriton me shum , ato mercedezet e asaj kohe ishin makina pune dhe ishin te parkut te delegacioneve te ter , kta pushtetar qe ju diskutoni dolen mas 50 vjetesh nga drejtimi shtetit me duar ne xhepa o kokrrat e debilave o komentus pa tru dhe e dini pse , se deshen me bo shqipnin pra , dhe iken si legena pa brek ne byth , sot te ka lezet shpirti , i kan vilat politikanet nga 5 milion euro lahen ne vaska te lame me flori dhe kan nga 12 banjo , ato mercedeza qe ju i permendni atyre qe shkuan o katundaret e vendit tim , ktyne politikanve sot sja kapin me dor dashnoret o debila injorant , se kerkojn makina nga 200 mij euro te blindume , dhe mir ja u bojn ju plerave , se ju kur ju qi nonen te therrisni bab , mos u ankoni sot si kurvat se lumtur jeni , luni noj x- 2sh dhe hani noj kupac me gjiz dhe shani ata qe smoren asgje me vete se dhe vilat ishin te shpis pritjes ishin thjesht qeraxhi , popull rrote kari.jepi SALI ILIR LUL ED qijani nonat ktyne se keshtu ju dun me fort ky popull legen , komentus pa tru . Shkruni noj koment dhe dilni ne depresion pastaj dhe vrisni veten siç e keni zakon , ne at koh vertet te varfer ishim , por nuk nigjum kurr per 50 vjet qe te vriste njeri veten nga fukaralliku si sot zhulca.
O SALE amon zbukuroja jeten ktyne komentusve si ja ke zbukuru kto 30 vjet ashtu si di ti , amon se ky popull shkerdhat nuk meriton me shum , ato mercedezet e asaj kohe ishin makina pune dhe ishin te parkut te delegacioneve te ter , kta pushtetar qe ju diskutoni dolen mas 50 vjetesh nga drejtimi shtetit me duar ne xhepa o kokrrat e debilave o komentus pa tru dhe e dini pse , se deshen me bo shqipnin pra , dhe iken si legena pa brek ne byth , sot te ka lezet shpirti , i kan vilat politikanet nga 5 milion euro lahen ne vaska te lame me flori dhe kan nga 12 banjo , ato mercedeza qe ju i permendni atyre qe shkuan o katundaret e vendit tim , ktyne politikanve sot sja kapin me dor dashnoret o debila injorant , se kerkojn makina nga 200 mij euro te blindume , dhe mir ja u bojn ju plerave , se ju kur ju qi nonen te therrisni bab , mos u ankoni sot si kurvat se lumtur jeni , luni noj x- 2sh dhe hani noj kupac me gjiz dhe shani ata qe smoren asgje me vete se dhe vilat ishin te shpis pritjes ishin thjesht qeraxhi , popull rrote kari.jepi SALI ILIR LUL ED qijani nonat ktyne se keshtu ju dun me fort ky popull legen , komentus pa tru . Shkruni noj koment dhe dilni ne depresion pastaj dhe vrisni veten siç e keni zakon , ne at koh vertet te varfer ishim , por nuk nigjum kurr per 50 vjet qe te vriste njeri veten nga fukaralliku si sot zhulca.
Pse është ‘katunar’ ai se s’të pëlqen ty?e ka thënë realitetin ashtu sikurse ishte duhet të jetë shumë njeri i rregullt, respekte. .
Ilia më pëlqeu ajo që the për fshatarët është një e vërtetë e hidhur e përshkruajte me shumë realizëm, ma do mëndja që edhe në fshatin tënd kishte familje të internuara. .kanë vuajtur shumë të internuarit jam i sigurte që edhe ti e di shumë mirë, këta kanë vuajtur si pasojë e dënimeve nga qeverria e diktatorit nuk po i hyj me faj apo pa faj se të gjithë e dini por fshati çfarë kusur pati që vuajti kaq shumë? Unë as i internuar kam qënë e as nga fshati nuk isha mirëpo kisha njëfarë kontakti me të internuarit dhe e dija gjendjen e tyre të mjerimit pastaj nuk ka familje shqiptare që nuk ka prejardhje nga fshati kështu e njihnim shumë mirë edhe gjendjen e jetesës në fshat, këta një “klik”ishin para të internuarëve. ..më vjen keq që shqiptarët nuk i izolojnë disa zëra që mundohen ta paraqesin periudhën e diktaturës si një periudhë të ‘artë ‘ apo të begatë. .nuk e kuptoj arsyen ku e gjejnë kurajon këta persona që mundohen të shtrëmbërojnë realitetin? ne i kemi jetuar vetë dhe ju po na detyroni të pranojmë gjëra që nuk qëndrojnë po brezat e ardhshëm mos duhet të besojnë përrallat e nostalgjikëve të diktaturës?këta duhen izoluar sepse janë shumë të rrezikshëm
Hajde komandand hajde,
Krruan koqet me doren e nuses,dhenderri kercet dhembet.
Nuk e dinim qe ishe kurvar.
Te mbaj mend o Ilia tek 28 ne 91 kur shikonim Tano karridin me Tosin e Martinin rreshtat per all por paske ikur per lesh me duket.
Pijme ndonje kafe ketej nga Manhattan’s
Jetoj në Florida. Megjithatë të falemnderit për ikjen për lesh. Meqë kemi qenë shokë e marr si kompliment ose si këshillë. S’po jep shumë të njohur dhe s’mundem ta gjej se kush je. Për komandantin që kruan koqet me dorën e së resë mirë e ke gjetur. Por plak, dhe ka rrjedhur. Përshëndetje.
Ilia toli katunar i lushnjes,
Pasi jetove ne tokat e gjyshit Tim ne LU, pasi U sherua Fisi nga malarja e nga sifilitik e nga tbc, pasi bere shkollen per fizike Si dhe une, tani hedh vicjla e hedh pordhe. Tamam kalova lumin te dhjefsha kalin.
Po pse mor Ilia me cfare lekesh vajte ti ne shkolle, Pi ja pra ne rrogat e prinderve kooperativiste apo Bürde te shtetit “egersire komunist”
Po gjyshi apo stergjyshi apo babai jot kishin vajt me perpara ne kohen e turkut zogut Italise gjermanise apo te papuse popist ne shkolle.
Apo vajten vetem ne ” regjimin skllaveror diktatorial antishqiptar e antipopullor” te Enver Hoxhes?
A sju ha mortja aty ku jeni.
Katunar me 7 lekure qytetar sbehesh kurre:-(
Ti ke rrjedhur komplet, si ai postieri i Allkajt që thoshte se d’i vinin paret e gjyshit nga Turqia prej 90 vitesh të shkuara. Ti e di se e ke pasur ti Myzeqenë të gjithë. S’po harxhoj më frymë me ty. Vrion i vërtetë, mbron Enverin. Atyre si ti mirë ua bëri, po ne të tjerët ç’kusur kishim? Sa për shkollën, me shkollë kisha dhe gjyshin, në Berat e bëri, në kohën e “revolucionit” “demokratiko-borgjez” të Fan Nolit. Ai ishte kryellogaritar dhe dinte më shumë se llogaritarët e Enverit me universitetin e Enverit. Dhe gjyshi nga trasta jote hëngri?
Të njëjtën gjë që thotë greku për ty, ti e thua për mua. Grek s’bëhesh kurrë. Shyqyr që jam larg nga ju barbarët e pacivilizueshëm dhe të dashuruar me çmendurinë tuaj.