Gjenocidi i padukshëm

Nga Mona Chollet, L'Orient Le Jour

“Ke qenë shumë e heshtur më 7 tetor”.

Disa javë pas sulmit të Hamasit kundër ushtarëve dhe civilëve izraelitë, një vit më parë, një e njohura ime tha se në Facebook kishte marrë këtë mesazh nga një mik.

Nuk i shpëtova as këtij manipulimi të shprehjes së simpatisë për viktimat izraelite, e imja u gjykua shumë e vonshme.

Unë isha e tmerruar; por isha edhe e paralizuar dhe e dëshpëruar.

E paralizuar, sepse pashë se si tronditja e shkaktuar nga masakra e Hamasit u shfrytëzua menjëherë, duke përfshirë një përshkallëzim të akuzave të rreme – “foshnjave të cilëve iu është

prerë koka”, “grave shtatzënë që u janë hapur zorrët”, “fëmijë të futur në furrë”, – në mënyrë që të ndizej akoma më shumë etja për hakmarrje.

Ajo u përdor për të justifikuar bombardimet në Gaza, të cilat filluan më 7 tetor, pa vonuar që shumë shpejt të bëhej gjenocidi i popullit palestinez.

Izraeli e ka “transformuar traumën në një armë lufte”, e përshkruan Naomi Klein atë në një artikull mahnitës.

Dhe e dëshpëruar, sepse papritmas kuptova një gjë: drejtësia për palestinezët, që vazhdonte të pritej – pa dyshim në mënyrë naive – nga të gjithë njerëzit që, si unë, kanë ndjekur me kujdes situatën në Izrael-Palestinë për 30 vjet e më shumë, kjo drejtësi nuk do të vinte kurrë.

Bombardimet e Gazës dhe shkatërrimi i familjeve të tëra, veçanërisht në vitet 2008-2009 dhe 2014; shtypja e Marshit të Madh të Kthimit në 2018, gjatë të cilit snajperët izraelitë, përveç vrasjes së 223 demonstruesve, kthyen në pluhur sa mundën, vrasja e Ahmad Erekat, në vitin 2020, dhe shumë ekzekutime të tjera në masë; vrasja e gazetares Shireen Abu-Akleh në maj 2022, më pas sulmi ndaj karvanit gjatë funeralit nga policia izraelite, e cila për pak sa nuk e përmbysi arkivolin e saj (Abu-Akleh ishte i krishterë); Nora Sub Laban që u dëbua nga shtëpia e saj e  familjes në Jerusalem, në korrik 2023, pas vitesh beteje ligjore dhe me pas shpërnguljes së saj të menjëhershme kolonët që hodhën mobiljet në rrugë dhe varën flamujt izraelitë në dritare: asnjë nga këto – për të përmendur vetëm disa fakte të dukshme – nuk e kishin prekur opinionin publik apo klasën politike.

I munguar gjatë viteve të mëparshme, emocioni i publikut të gjerë u rrit si një valë më 7 tetor, pastaj u zbeh menjëherë, pasi filloi zbritja përfundimtare në ferr e palestinezëve.

Balanca e pushtetit mes mjegullës

Që njerëzimi dhe shenjtëria e jetës i jepen vetëm, në të njëjtin territor, një pjese të popullsisë, është një skandal që nuk ndal brengosjen time.

Ndarja në detaje me të cilën mediat perëndimore dhe udhëheqësit dallojnë viktimat e denja për t’u vajtuar nga ata që nuk meritojnë një sekondë vëmendje, më bën të kujtoj ato foto të vjetra nga BRSS-së, te të cilat censura fshiu me kujdes imazhet e personaliteteve që ranë në fatkeqësi.

Është edhe më revoltuese pasi mjegullon plotësisht realitetin e balancës së pushtetit.

Kemi përshtypjen se nuk janë palestinezët ata që kanë qenë në nënshtrimin e madh, të shtypur, të shpronësuar, të dëbuar dhe të vrarë për dekada, por izraelitët.

Një shoqe që studionte në Gjermani më tha se një studente tjetër i kishte thënë një ditë shumë seriozisht: “Ndërkohë, palestinezët kanë pushtuar Izraelin”.

Prandaj, edhe krahasimet e gabuara midis Izraelit dhe Ukrainës – ndërkohë që Izraeli është në rolin e Rusisë (me ndryshimin që Palestina, një territor i pushtuar dhe i fragmentuar, nuk është një shtet sovran si Ukraina).

Prej një viti ata që vazhdojnë të ndjekin situatën në Palestinë, kryesisht përmes gazetarëve palestinezë në rrjetet sociale, shohin çdo ditë imazhe që u lëndojnë shpirtin.

Çdo ditë, çdo ditë, çdo ditë: ndërtesa të kthyera në pluhur; fëmijët e plagosur të shtrirë në dyshemenë e spitalit; trupa të gjallë ose të vdekur të bllokuar nën rrënoja; të plagosuri të cilëve u varen krahët ose këmbët, pothuajse të shkëputura nga pjesa tjetër e trupit; kufomat e rreshtuara me qefina, të afërmit të dërrmuar nga dhimbja; grumbullime të gjymtyrëve; gëzimi i ndyrë i ushtarëve izraelitë që plaçkitnin dhe plaçkisnin ambientet e brendshme të familjeve të zhvendosura ose të vrarë; fëmijët që vdesin, ose të dobët si skeleta për shkak të bllokadës së ushqimit dhe ujit shpallur nga ministri izraelit i mbrojtjes Yoav Gallant nga 9 tetori 2023.

Gjithashtu mbetem e përhumbur nga imazhet, të para dy herë, të fëmijëve që duken të paprekur, por me që nga shpërthimet kanë pothuaj plotësisht të boshatisur kafkën e tyre.

Dhe së fundi, më 14 tetor, pamjet e tmerrshme të palestinezëve të bllokuar në flakë pas bombardimeve të tendave të improvizuara, të ngritura në oborrin e spitalit Al-Aksa.

Në tetor, gazetari Wael Al-Dahdouh mësoi drejtpërdrejt, ndërsa ishte duke punuar, për vdekjen e gruas dhe dy fëmijëve të tij (në dhjetor, ai pa kameramanin e tij, Samer Abu Daqqa, të vdiste përkrah tij, më pas, në janar ai humbi një djalë tjetër, Hamza Al-Dahdouh, gjithashtu gazetar).

Në nëntor, aty ishte një plakë e vrarë nga një snajper teksa mbante për dore nipin e saj, të vogël Taim Abd Al-Aati, i cili valëvitte një flamur të bardhë.

Po atë muaj, kufomat e dekompozuara të foshnjave lindur parakohe në Spitalin Al-Nasr, stafi i të cilit u detyrua të braktiste inkubatorët e tyre nga sulmet e ushtrisë izraelite.

Në janar, vrasja e gjashtëvjeçares Hind Rajab, e cila pa familjen e saj të vdiste rreth saj kur makina e tyre u vu në shënjestër nga një tank, dhe e cila iu tezes saj lut për ndihmë, që të vinte dhe ta shpëtonte, u vra, si dhe dy ndihmës mjekë që u përpoqën ta shpëtonin. (Në prill, studentët e Universitetit Columbia në Nju Jork, të cilët pushtuan kampusin e tyre, e quajtën Hamilton Hall “Hind’s Hall” për nder të saj; ky është edhe titulli që reperi amerikan Macklemore i dha këngës së tij në mbështetje të lëvizjes studentore për Palestinën).

Në shkurt, trupi i Sidra Hassouna-s, një vajzë shtatëvjeçare, ishte varur në murin mbi të cilin ishte hedhur nga shpërthimi.

“Masakra e miellit” ishte kur ushtria izraelite hapi zjarr ndaj palestinezëve të uritur nga bllokada që grumbulloheshin rreth një autokolone me ndihma ushqimore, duke vrarë të paktën 118 prej tyre.

Në Spitalin Nasser, një i burgosur, Jamal Abu Al-Ola, i dërguar nga ushtarët me duar të lidhura për t’u thënë pacientëve dhe stafit që të evakuoheshin, më pas u qëllua për vdekje para nënës së tij.

Në mars, Razan Muneer Arafat, 11 vjeç, në një karrige me rrota, qante me dënesë mbi këmbët e tij të humbura.

Në maj, kufoma pa kokë e 18 muajshit Ahmad Al-Najar, i dekapituar kur ushtria izraelite bombardoi çadrat e njerëzve të zhvendosur në Rafah, duke lënë 45 viktima, shumica e të cilëve u dogjën të gjallë.

Në qershor, masakra e Nuseiratit, kur ushtarët izraelitë vranë më shumë se 270 civilë palestinezë për të liruar katër pengje – një operacion që u festua si një “sukses i madh” në kancelaritë dhe mediat perëndimore.

Në korrik, Muhammed Bhar, një i ri me sindromën Down, i copëtuar nga një qen ushtarak; ushtarët e lanë të vdiste, duke mos lejuar që të dashurit e tij ta ndihmonin.

Në gusht, gazetari Ismail Al-Ghoul, në makinën e tij të shënjestruar nga droni, i veshur me jelek “shtypi”, kokën e copëtuar – u vra me kameramanin e tij Rami Al-Rifi, i cili çoi numrin e viktimave në 165 gazetarë të vrarë në Gaza në më pak se një vit.

Në shtator, një fetus i gjakosur u tërhoq nga rrënojat e një ndërtese.

Një baba që puth këmbën e shqyer të vajzës së tij të vogël – gjithçka që kishte mbetur nga trupi i saj.

Një ushtar i qeshur duke pirë një cigare ndërsa një xhami digjet pas shpinës së tij.

Një numër i madh tronditës i krimeve të luftës, të cilat Al-Jazeera është përpjekur t’i katalogojë në një dokumentar së fundmi.

Gjatë vitit të kaluar, sipas llogaritjeve të Joseph Confavreux në një artikull të Mediapart, Izraeli ka kryer çdo javë një masakër të barabartë me atë të 7 tetorit në Gaza.

E megjithatë… Asgjë nga këto nuk duket se është ngulitur në mendjet e njerëzve përreth nesh – po ashtu si çdo gjë që ka ndodhur më parë atje.

Për të gjithë ekziston vetëm masakra e 7 tetorit në Izrael.

Normalizimi i fjalimeve gjakatare

Kjo pandjeshmëri shpjegon vrazhdësinë e këtyre intervistuesve perëndimorë që presin palestinezë të pikëlluar, pasi kanë humbur disa anëtarë të familjes së tyre (nganjëherë dhjetëra) dhe që u thonë atyre me një frymë: “Të gjitha ngushëllimet e mia, a e dënoni vrasjen e civilëve nga Hamasi? ».

Një kulm i turpësisë u arrit më 7 tetor me intervistën në BFMTV të gazetarit Rami Abou Jamous, i cili dëshmon çdo javë në Orientin XXI për ferrin që është bërë në Gaza. Ai u pyet vetëm për Hamasin dhe 7 tetorin.

Bëhet fjalë për një burrë të rraskapitur dhe të traumatizuar, kunata e të cilit – për të përmendur vetëm një shembull – u plagos rëndë nga një kuadrat (një dron i vogël) i cili e ndoqi në çadrën e saj ndërsa ishte zhvendosur.

Me kalimin e muajve, ne ishim tashmë në gjendje të masnim shtrirjen e “standardeve të dyfishta”.

Masakrat, përdhunimet: duke pasur parasysh indinjatën e përgjithshme të ngritur me të drejtë kur izraelitët ishin viktima, ne mund të konkludojmë, në mënyrë naive, se këto krime ishin në vetvete të dënueshme.

Por indiferenca, madje edhe miratimi, që haset kur palestinezët janë viktima, nga ana tjetër na detyron të nxjerrim përfundimin se ajo që është vërtet e tmerrshme nuk është të përdhunohet, të prihet koka, të masakrohet: është të qenit e tyre nga arabët.

Të njëjtët njerëz që u ishin të mbushur me indinjatë nga fakti se Hamasi kishte sulmuar civilët, e përqafuan pa rrahur asnjë qepallë retorikën raciste të “mburojave njerëzore” ose “viktimave kolaterale” në lidhje me vdekjet palestineze.

Raportet e përdhunimit duke përdorur shufra metalike të nxehta dhe objekte të tjera po dalin nga burgu Sde Teiman i Izraelit – informacion i varrosur në fund të një artikulli të New York Times.

Megjithatë, kur, në fund të korrikut, dhjetë ushtarë u arrestuan për përdhunimin në grup të një të burgosuri – i cili ishte shtruar në spital – një përdhunim i të cilit u publikua në video, demonstruesit e ekstremit të djathtë, përfshirë ministra, hynë në burg për t’i liruar.

Ministri Itamar Ben-Gvir shpalli se çdo gjë ishte e lejuar, madje edhe përdhunimi, përballë armikut palestinez.

Kolegu i tij Bezalel Smotrich kërkoi një hetim, jo ​​për vetë përdhunimin, por për rrjedhjen e videos.

Ushtarët u liruan përfundimisht dhe njëri prej tyre u ftua në televizorë për t’u mbrojtur.

Ideja sipas së cilës krimet e 7 tetorit justifikojnë hakmarrjen e verbër, mizore, të pakufishme ndaj një popullate të tërë (pikërisht ajo që ishte e dënueshme në vetë sulmin e 7 tetorit), ka normalizuar fjalimet gjakatare, madje edhe gjenocidale.

Faqja e parë ngazëlluese e New York Post pas sulmit në Liban, kur ky sulm shkaktoi mijëra viktima civile, të cilëve iu nxorën duart dhe sytë, deri në atë pikë sa spitalet libaneze u pushtuan nga fluksi i të plagosurve, e ilustron këtë më mirë se shumë të tjera.

Ashtu si thirrjet e papenguara për vrasje në televizionet franceze. “Le të vdesin të gjithë. Izraeli po bën punën për të mirë ë njerëzimit këtu”, guxoi të deklaronte Louis Sarkozy, për shembull, në LCI më 26 shtator.

“Ne palestinezët nuk kemi të drejtë të hapim gojën pa na kërkuar dikush të denoncojmë dhunën dhe të dënojmë Hamasin. Më pas ne urdhërohemi të mbyllim gojën dhe të heshtim, ndërsa të njëjtët njerëz që na nxitën të mohonim dhunën, pështyjnë mbi vdekjet tona dhe festojnë vrasjen në një shkallë të paimagjinueshme”, shkruan gazetari palestinezo-amerikan Arwa Mahdawi.

Një analizë e shtypit amerikan të publikuar nga media e pavarur The Intercept janarin e kaluar tregoi se termat e ngarkuar emocionalisht, si “masakër” ose “e tmerrshme”, ishin të rezervuara për viktimat izraelite.

Ne vërejmë të njëjtin fenomen në shtypin francez, për shembull me këtë titull nga Le Monde: “7 tetor 2023: një ditë mizore, një vit tragjik” (5 tetor 2024; theksimi im).

Mizori janë krimet e Hamasit, dhe vetëm ato; ajo që pasoi ishte thjesht “tragjike” – me fjalë të tjera: në të vërtetë nuk ishte faji i askujt.

Analiza e The Intercept theksoi gjithashtu mënyrën në të cilën gazetat amerikane shumëfishojnë shtrembërimet për të shmangur emërtimin e autorit izraelit, i cili prodhon tituj në formën e haikus-ve të çuditshëm, duke u dukur të patejkalueshëm dhe enigmatik “Lives ended in Gaza” – “Jetë përfunduan në Gaza” – në New York Times.

Ish-kreu i zyrës së gazetës në Jerusalem, Jodi Rudoren supozon këtë zgjedhje leksikore: “Ka një masakër më 7 tetor. U kryen mizori. Ata ishin barbarë. Përgjigja ishte… intensive (sic), përfshinte shumë vdekje, shkatërrim dhe shpërngulje, por nuk jam i sigurt se ‘masakër’, ‘mizori’ dhe ‘barbar’ janë terma të përshtatshëm, të paktën jo për luftën në tërësi (…). Ju po flisni për dy gjëra shumë të ndryshme, të cilat kërkojnë mbiemra të ndryshëm.

Këto fjalë dhe rastësia me të cilën thuhen, më bëjnë të ulëras.

Postimi i karikaturistit libanez Mazen Kerbaj pasqyron, besoj, gjendjen shpirtërore të shumë njerëzve.

Në një artikull brilant, Lina Mounzer përshkroi në mënyrë të përsosur dëshpërimin që mund të ndihet para këtyre syve që asnjë vuajtje palestineze apo libaneze nuk duket aq e madhe sa për ta zhbërë.

“Lagjet tona nuk janë vende ku ne luajtëm, u rritëm, rritëm fëmijë dhe vizituam miq: ato janë “kala”, shkruan ajo. “Trupat e burrave tanë nuk janë kraharori i dashur mbi të cilët mbështetemi, as duart që mbajtëm ose me të cilat na mbanin, as krahët e fortë që na mbanin, as buzët e buta që na puthnin për të na uruar një natë të mirë. Ata janë “të dyshuar”, “militantë”, “terroristë” dhe vdekja e tyre është gjithmonë e justifikueshme sepse ata janë burra dhe njerëzit tanë janë të këqij, dhe kështu ka qenë gjithmonë, kështu kemi qenë gjithmonë për t”.

Ajo vëren: “Perëndimi kërkon të ruajë imazhin e njerëzimit të vet duke fshirë plotësisht tonin. Si mund të jenë fajtorë për vrasje nëse ata që vrasin janë vetëm “terroristë” ose “kafshë njerëzore”? Në fakt, jo vetëm që nuk janë fajtorë për vrasje, por janë heronj që pastrojnë botën.

Nuk e di se çfarë gjuhe mund të përdoret me njerëz që nuk do t’ju shohin kurrë si qenie njerëzore. Kush do të dëgjojë gjithmonë një kafshë që bërtet kur ju flisni”.

“Progresistë, me përjashtim të Palestinës”

Mbështetja masive për Izraelin në një peizazh politik dhe mediatik francez, i cili po anon gjithnjë e më qartë drejt ekstremit të djathtë – një zhvillim shumë larg të qenit i kufizuar në median Bolloré – nuk është aspak befasuese.

Ne përgjithësisht e kemi lënë normalitetin (sado relativ të ketë qenë): duhet mbajtur mend se prej disa muajsh nuk jetojmë më në demokraci.

Kjo përfshin ekspozimin ndaj shumë problemesh kur keni idenë e gabuar të dëshirës për të mbrojtur kauzën e palestinezëve. Rasti i fundit: ai i Janis Arabit, doktorant në histori dhe autor i disa veprave për Palestinën, i arrestuar dhe kontrolluar nga xhandarmëria më 8 tetor për “apologji tëterrorizmit”.

Nga ana ime, jam shpërfillëse ndaj saj. Ajo që njerëzit që mbrojnë gjenocidin mund të mendojnë për mua është krejtësisht indiferente ndaj meje.

Shqetësimi im i vetëm tani është të mos i zhgënjej apo tradhtoj ata – të krishterë, hebrenj, myslimanë, ateistë apo besimtarë – ndjeshmërinë e të cilëve ndaj kësaj teme e bashkëndaj.

Siç shkruan Lina Mounzer, niveli i dhunës së zbatuar nga Izraeli nga tetori 2023 ishte “aq tronditës sa e ndau botën menjëherë në dysh: midis atyre që dinin se çfarë po ndodhte dhe atyre që e mohuan atë”.

Megjithatë, ajo që është me të vërtetë e dhimbshme është të përballemi me të njëjtat paragjykime, të njëjtin hermetizëm, mes gazetarëve dhe personaliteteve të majtë, me të cilët ndihemi të afërt politikisht, të cilët i vlerësojmë, me të cilët përndryshe jemi dakord pothuajse për gjithçka.

Anglisht folësit kanë një akronim për këtë: PEP, ose “progresiv përveç Palestinës”.

Kështu, në një intervistë për Télérama në prill, me rastin e botimit të librit të tij për tronditjen e 7 tetorit, avokati Arié Alimi e trajtoi pyetjen e veprimeve të ushtrisë izraelite në Gaza në katër rreshta: “Të jemi të qartë, Jam i revoltuar edhe nga një formë e pandjeshmërisë ndaj asaj që po ndodh në Gaza; me faktin se sot ekziston një rrezik i besueshëm për gjenocid – dhe gjithnjë e më shumë ka gjurmë që sugjerojnë se një ditë ky kualifikim do të jetë i saktë”.

Është për të ardhur keq, por nëse sinqerisht mendojmë se një gjenocid rrezikon të ndodhë, a nuk do të justifikonte kjo për ta bërë atë temën tonë kryesore?

Po kështu, kohët e fundit, në rishikimin e saj të librit të mrekullueshëm të Didier Fassin, “Një disfatë e çuditshme”, të cilin ajo e hedh poshtë si “Bof”, Valérie Lehoux kritikon autorin për përdorimin e metodave të pandershme për të “më mirë të pohohet se drama e Gazës është një gjenocid – është tërësisht e mundur që sistemi i drejtësisë një ditë ta njohë atë si të tillë – gjë që është e turpshme të mos ndalet”.

Prandaj edhe ajo pranon hipotezën e një gjenocidi… por, përsëri, me vizë, pa nxjerrë asnjë përfundim prej saj.

Pra, a është gjenocidi më pak i rëndë se një masakër?

Një shembull tjetër, që më duket zbulues i hezitimeve të një të matjeje pa të meta për kaq shumë tema.

Në artikullin e sipërpërmendur të Joseph Confavreux, i cili përndryshe është i shkëlqyer, disa rreshta më befasojnë: “Sigurisht, nga pikëpamja antropologjike, teatri i mizorisë i shfaqur nga Hamasi gjatë masakrave të tetorit të kaluar nuk është i ngjashëm, term për term, me aktet e kryera nga ushtria izraelite gjatë vitit të kaluar”.

I fërkoj sytë. Nëse gjymtohen mesatarisht dhjetë fëmijë në ditë, prindërit vriten para fëmijëve të tyre dhe anasjelltas, agonia që zgjat orë apo ditë nën rrënojat e një ndërtese (mijëra kufoma janë varrosur aty), fëmijët e shënjestruar në

kokë nga snajperët, civilët e paarmatosur të ndjekur dhe të kthyer në pluhur nga zjarri i dronëve, privimi i një popullsie të tërë nga uji dhe ushqimi (por edhe nga produktet higjienike, në mënyrë që të përhapen sëmundjet e lëkurës), transmetimi i krimeve të tij të luftës në TikTok me muzikë tërheqëse, nuk bien gjithashtu nën një “teatri i mizorisë”, dhe këtë herë në përmasat e një populli të tërë, do të doja shumë të dija se si duhet të kualifikohen.

Disa ditë pas publikimit të artikullit, ky pasazh u modifikua.

Tani lexojmë: “Mënyrat e vrasjeve, projektet më të gjera të cilat kanë pjesë vrasjet, qëllimi i vrasjes së civilëve, dëshira për të frikësuar dhe/ose eliminuar një popullsi duhet të merren parasysh. Jo gjithçka mund të matet me numërimin makabër të trupave”.

E pranoj se në këtë pikë po humbas latinishten.

A duhet të konkludojmë nga kjo se ushtria izraelite nuk ka një “projekt më të gjerë”?

Se ajo nuk ka dëshirë të “vrasë civilë” apo “të frikësojë dhe/ose të eliminojë një popullsi”? Se të gjitha këto krime janë çështje keqadresimi prekës?

Është e vështirë të mos zbulosh këtu bindjen e thellë se është më pak serioze të sulmosh të kolonizuarit sesa kolonët.

Kjo më kujton atë që më tha një nga miket e mia, e cila është algjeriane dhe jep mësim në një universitet amerikan, disa muaj më parë.

Ndërsa fliste për rastin e një koloni të rrahur dhunshëm gjatë një revolte në Algjerinë e shekullit të 19-të, studentët e saj filluan të lëshonin pasthirrma të tmerrshme. E acaruar, ajo u tha atyre: “Por gjithsesi, unë sapo fola me ju për djegie dhe mizori të tjera, dhe ju nuk u zmbrapsët!”.

Kënaqësia joreale e treguar ndaj ushtrisë izraelite, besoj, buron gjithashtu nga një ngurrim i vazhdueshëm për të hequr dorë nga imazhi i Izraelit si një shtet i virtytshëm, i populluar nga njerëz të kulturuar, përparimtarë, demokratë, humanistë, duke refuzuar të shohin se këta izraelitë, nëse ata me të vërtetë ekzistojnë, janë sot një pakicë shumë e vogël, në një vend që dekada të racizmit të institucionalizuar dhe mosndëshkimit ndërkombëtar çuan në fanatizëm, përpara se 7 tetori ta radikalizonte edhe më tej.

Pra, shumë njerëz duan të besojnë se protestat ndonjëherë masive kundër qeverisë së Netanyahut që po zhvillohen në Izrael këto ditë kanë të bëjnë gjithashtu me krimet e kryera në Gaza, kur nuk është kështu.

“Netanyahu mund të përbuzet nga gjysma e popullsisë, por lufta e tij kundër Gazës nuk është dhe, sipas sondazheve të fundit, një shumicë e konsiderueshme e izraelitëve mendojnë se përgjigja e tij është e përshtatshme, edhe pse jo e padëshirueshme”, Adam Shatz shkroi në qershor.

Kudo shprehet ky “obsesion me simetrinë” që Joss Dray dhe Denis Sieffert kanë vënë në dukje tashmë më shumë se 20 vjet më parë.

Nëse themi gjëra pak keq për izraelitët, atëherë nxitojmë të themi disa gjëra të këqija edhe për palestinezët për t’u dukur të ekuilibruar; nëse themi pak mirë për palestinezët, atëherë nxitojmë të themi diçka edhe për izraelitët.

Nuk mungojmë të theksojmë se humbja është gjithmonë një tragjedi, se një jetë ia vlen një jetë, se çdo jetë është e çmuar, se “shifrat nuk tregojnë gjithçka”, duke iu referuar gjoja vogëlsisë së tyre ata që vënë në dukje disproporcionin e çmendur në numrin e viktimave ndërmjet kampit të të pushtuarve dhe atij të pushtuesit.

Po, sigurisht, në një nivel intim dhe privat, është e vërtetë: vdekja është gjithmonë një tragjedi.

Por ne nuk duhet ta përdorim këtë të vërtetë për të errësuar një realitet politik.

Ky realitet nuk është ai i “dy popujve që kanë copëtuar njëri-tjetrin për një kohë shumë të gjatë mbi të njëjtën tokë pa shumë mirëkuptim”, siç dëgjojmë shpesh, por ai i një shteti që praktikon spastrimin etnik dhe masakrën që nga krijimi i tij, që pushton ushtarakisht një popull tjetër dhe që aktualisht po punon për ta fshirë nga faqja e Tokës pa hasur në asnjë frenim.

Teksa shkruaj, masakra vazhdon e patrazuar në Gaza; Bregu Perëndimor është gjithashtu nën zjarr; vorbulla e vuajtjeve të shkaktuara në Palestinë shtrihet në Liban; Izraeli bombardon Bejrutin, rrafshon fshatra të tëra në Libanin e Jugut, sulmon paqeruajtësit e OKB-së.

A është vërtet kaq e vështirë të bësh thirrje për t’i dhënë fund gjithë kësaj, në vend që të bësh deklarata boshe për “vlerën e çdo jete”, “ndjeshmëri” apo “paqe”?

Siç kujton Rob Grams, zëvendës kryeredaktor i revistës Frustration, empatia për pengjet izraelite është “shumë prezente, mediatike, zyrtare.

Kjo për palestinezët është e kriminalizuar.” A është kaq e vështirë të theksohet kjo?

“Pse Gaza u zhduk pas sofizmave, përafrimeve, murmuritjeve të shkreta? “, pyet me të drejtë shkrimtari palestinez Karim Kattan.

Edhe nëse i përmbahemi nivelit intim dhe privat, këto deklarata që mendojnë si duhet, neglizhojnë një ndryshim tjetër madhor.

Izraelitët që kanë humbur një të dashur vitin e kaluar kanë mundësinë të pikëllohen, gjë që respektohet dhe ndahet në të gjithë Perëndimin dhe më gjerë. (Edhe ushtarët e një ushtrie gjenocidale nderohen në mediat perëndimore si heronj).

Palestinezët, të traumatizuar nga vuajtjet e shumta, të detyruar të sigurojnë mbijetesën e tyre të përditshme, nuk i kanë mjetet. Disa nuk kanë trup për të vajtuar: të dashurit e tyre janë zhdukur në një burg ose kanë mbetur të varrosur nën rrënojat e ndërtesës së tyre.

Ndonjëherë ata detyrohen të mbledhin mbetjet e tyre në qese plastike. (Këtë vit, në mars, ne pamë gjithashtu djalin duke mbajtur trupin e vëllait të tij të vogël në çantën e shpinës).

Në mesin e fëmijëve të takuar në Gaza nga gazetarja dhe shkrimtarja Susan Abulhawa (gjithashtu në dokumentarin e Al-Jazeera), disa i thanë asaj se donin të vdisnin, por se shpresonin vetëm të qëndronin të plotë nëse jetonin. “Vdekja si një trup i plotë është bërë një luks në Gaza”, konfirmon Mariam Mohammed Al Khateeb.

Më 25 shtator, ushtria izraelite – e cila gjithashtu shkatërroi disa varreza, në Gaza, por edhe në Liban – dërgoi një kamion në Gaza me dhjetëra trupa, pa asnjë dokument që të

lejonte identifikimin e tyre. Proklamatat e virtytshme për vlerën e barabartë të jetëve, për të cilat nuk kam asnjë kundërshtim, më duken pak të kota nëse nuk e nisim duke denoncuar këtë situatë.

Imazhi dashamirës i Izraelit që shumë njerëz në të majtë e ruajnë vjen kryesisht nga fakti që ata transpozojnë siç është realiteti i shtypjes historike të vuajtur nga hebrenjtë në Evropë në kontekstin e Lindjes së Mesme.

Në këtë mënyrë ata riprodhojnë padashur rastësinë e marrëdhënies koloniale me një tokë të huaj, zakonin për ta trajtuar atë si një hapësirë ​​abstrakte, të parëndësishme, të përshtatshme; si aneks i skenës evropiane.

Është kjo rastësi që Edward Saïd, në L’Orientalisme, theksoi në Lamartine gjatë udhëtimit të tij në Orient, të ndërmarrë në vitin 1833.

Shkrimtari francez e parashikoi këtë udhëtim si një “akt të madh të jetës së tij të brendshme”: Bëhej fjalë për të projektuar fantazma, në vend që të ndeshesh me një realitet tjetër.

Said vëren: “Faqet e tij mbi mendimin arab, në të cilat ai diskuton me siguri të lartë, nuk zbulojnë asnjë shqetësim për injorancën e tij totale të gjuhës”.

Udhëtari entuziazmohet: “Kjo tokë arabe është vendi i mrekullive, aty mbin çdo gjë dhe çdo njeri sylesh apo fanatik mund të bëhet profet atje.

Ai e trajton Orientin si një “provincë personale”, sipas fjalëve të Saïd-it, i cili përmbledh më tej: “Palestina konsiderohej – nga Lamartini dhe nga sionistët e parë – si një shkretëtirë e zbrazët që priste të lulëzojë; banorët që mund të kishte, mendohej se ishin vetëm nomadë pa rëndësi, pa të drejta reale mbi tokën dhe, rrjedhimisht, pa realitet kulturor apo kombëtar”.

Pasi pretendonin gjithmonë se Palestina nuk ekzistonte, disa kolonë izraelitë sot pohojnë se “Libani nuk ekziston” dhe ëndërrojnë të krijojnë koloni atje.

Vjeshtën e kaluar, pak pas 7 tetorit, u tmerrova përsëri nga mënyra se si njerëzit mund të diskutonin, mbi X, në cilin vend arab duhet të dëboheshin palestinezët. Natyrisht nuk u shkonte mendja se palestinezët ishin në shtëpi në tokën e tyre.

Kjo më bëri të dëshiroj t’i dërgoja bashkëbiseduesit e mi të jetojnë në një tendë në një periferi të Torinos ose të Kopenhagës – rastësisht; në fund të fundit, të gjithë këta njerëz janë evropianë, janë pak a shumë të njëjtë, apo jo?

Kështu, duke shpresuar për të riparuar dëmin ndaj një populli, miqtë tanë pro-izraelitë në të majtë e falin, pa e kuptuar fare, shtypjen e një tjetri.

Në një libër goditës, akademiku amerikan me origjinë palestineze Saree Makdisi nënvizon këtë fakt që thotë gjithçka: nga Memoriali Yad Vashem në Jerusalem, kushtuar viktimave të Shoah, mund të shohim rrënojat e fshatit palestinez Deir Yassin, skena e një masakre në prill 1948, gjatë themelimit të Shtetit të Izraelit, i cili pa dëbimin e rreth 750 mijë palestinezëve – Nakba ende në vazhdim, sot më shumë se kurrë.

“Nëse hebrenjtë do të kishin dashur thjesht të jetonin në Palestinë, ky nuk do të kishte qenë problem”, shkroi 70 vjet më vonë, në vitin 2018, juristja palestinezo-amerikane Noura Erakat.

“Në fakt, hebrenjtë, myslimanët dhe të krishterët kishin bashkëjetuar për shekuj në të gjithë Lindjen e Mesme.

Por sionistët donin sovranitet mbi tokën ku jetonin njerëzit e tjerë. Ambicia e tyre kërkonte jo vetëm shpronësimin dhe zhvendosjen e palestinezëve në vitin 1948, por edhe mërgimin e tyre të detyruar, fshirjen e tyre ligjore dhe mohimin e ekzistencës së tyre”.

Siç thekson Saree Makdisi, demokratët e panumërt të zgjedhur amerikanë, të cilët shpallin lidhjen e tyre me një shtet “hebre dhe demokratik”, harrojnë – ose pretendojnë të harrojnë – kontradiktën që përmban kjo formulë: ose Izraeli është një shtet hebre, i cili, për të ruajtur veten si i tillë, duhet të shtypë, të dëbojë, të vrasë dhe në këtë rast nuk ka asgjë demokratike; ose është me të vërtetë demokratik, dhe pastaj duhet t’i japë të njëjtat të drejta dhe të njëjtat liri për popullsinë myslimane dhe të krishterë të pranishme në tokën e saj.

Nëse vizioni i virtytshëm i Izraelit vazhdon te e majta, kjo është edhe për shkak të strategjive të marrëdhënieve publike të zbatuara nga ky shtet për të fshehur racizmin e tij strukturor, të cilin Saree Makdisi e detajon në librin e tij.

Ai tregon veçanërisht se si, nga viti 1948, nën kujdesin e Fondit Kombëtar Hebre (JNF), Izraeli mbolli pemë për të mbuluar rrënojat e fshatrave të shkatërruara palestineze – një strategji që vazhdon edhe sot me fshatrat beduin në Negev.

Peizazhi natyror palestinez, me ullinjtë, fiqtë e Indisë dhe pemët e limonit, është zhdukur me herbicide dhe është zëvendësuar nga monokulturat e halorëve që u japin disa vendeve pamjen e një peizazhi alpin.

Që nga viti 1967, rreth 800 mijë pemë ulliri janë shkulur në territoret e pushtuara atë vit (megjithatë kohët e fundit prirja ka qenë drejt përvetësimit dhe jo shkatërrimit). Dhe kur një mysafir i shquar mbërrin në vend, ata ftohen të mbjellin një pemë: një gjest pacifist, ambientalist, humanist, pafajësinë e të cilit askush nuk do të ëndërronte ta vinte në dyshim.

Është një nënvlerësim të thuhet se kjo strategji joshjeje funksionon.

Në vitin 2017, në një konferencë të Komitetit të Marrëdhënieve Publike të Izraelit të Amerikës (Aipac), Kamala Harris tha: “Duke u rritur në zonën e Gjirit të San Franciskos, i kujtoj me dashuri ato kutitë e Fondit Kombëtar hebre që kemi përdorur për të mbledhur donacione për të mbjellë pemë për Izraelin.

“Vite më vonë, kur vizitova Izraelin për herë të parë, pashë frytet e këtyre përpjekjeve dhe se zgjuarsia izraelite e bëri me të vërtetë shkretëtirën të lulëzonte”.

Libri i Saree Makdisit sapo është botuar, por ai është shkruar para 7 tetorit 2023.

Në përfundimin e tij, autori vëren se, “në epokën e Trump, Bolsonaro, Duterte, Modi dhe të tjerë”, autoritetet izraelite duket se besojnë se ata mund të braktisin fushatat e tyre të komunikimit që synojnë të fitojnë mbi publikun përparimtar perëndimor dhe supozojnë se mund të dalin hapur me racizmin e tyre.

Kjo konfirmohet nga marrëdhëniet e mira mes Netanyahut dhe Trump – i cili gjatë mandatit të tij zhvendosi ambasadën amerikane nga Tel Avivi në Jerusalem, një gjest shumë simbolik.

Në fakt, duke këmbëngulur në mbështetjen e tyre për Izraelin, Joe Biden dhe Kamala Harris injorojnë kthesën gjithnjë e më të theksuar pro-palestineze që po ndodh në elektoratin demokrat, ndërsa e djathta, dhe në veçanti e djathta ungjillore, dhunshëm islamofobike (dhe antisemite! ), ajo konfirmon veten si pro-izraelite me fanatizëm.

Është turp, pra, që kaq shumë përparimtarë francezë janë ende të kapur pas simpatisë së tyre për Izraelin. Simpatia, e cila është gjithashtu shërbimi më i keq që mund të bëhet, duke përfshirë edhe vetë Izraelin, i mbyllur në një spirale të pashpresë urrejtjeje dhe çmendurie shkatërruese.

Nuk më pëlqen veçanërisht të kritikoj miqtë e mi politikë.

Por e bëj sepse besoj se duhet të jemi të bashkuar. Gjenocidi në Palestinë funksionon gjithashtu si një skenë në të cilën akti i racizmit anti-arab, i cili prek pothuajse të gjitha shoqëritë perëndimore, luhet me prokurë.

Me fluksin e shtetasve të dyfishtë në ushtrinë izraelite, Palestina duket se është bërë galeria e qitjes për çdo islamofob në Tokë.

Duke mbështetur masakrën (ky gjenocid është amerikan të paktën po aq sa izraelit), liderët perëndimorë po dërgojnë gjithashtu një mesazh të qartë braktisjeje, për ta thënë më butë, qytetarëve të tyre me origjinë arabe.

“Niveli i traumës së krijuar mes palestinezo-amerikanëve nga normalizimi i vrasjes së të dashurve të tyre e ka lënë një komunitet të rrënuar”, shkruan gazetari Azad Essa.

“Është si të jesh në një marrëdhënie abuzive me botën”, thotë Nada al-Hanooti, ​​e cila jeton në Dearborn, qyteti amerikan (në Miçigan) ku ky komunitet është më i pranishëm.

Lina Mounzer i bën jehonë atij: “Pyesni cilindo arab se cila nga përjetimet ka qenë më i dhimbshmi këtë vit dhe ai ose ajo do t’ju thotë: ne kemi zbuluar shkallën e dehumanizimit tonë, aq sa nuk është më e mundur të funksionojmë në botë në të njëjtën mënyrë si më parë”.

Frika e shumë njerëzve – dhe veçanërisht e Francesca Albanese, raportuese e posaçme e Kombeve të Bashkuara për territoret palestineze – duket se është se dhuna e nisur, përveç shkatërrimit të Palestinës, nuk ndalet as në kufijtë e këtij territori dhe as në ato komunitete arabe.

Legjitimimi i këtij niveli barbarie duhet të shqetësojë të gjithë. Dhe bën akoma më urgjent një pozicionim të së majtës.

Shefi i Pentagonit: SHBA kërkon nga Izraeli të reduktojë sulmet ndaj Bejrutit

21:20 Bota 3 komente

“Jemi në fazën e parë të një tjetër lufte botërore”

21:10 Bota 2 komente

Izraeli përpiqet të krijojë përçarje në Liban për të izoluar Hezbollahun

20:30 Bota

Vdekja e nënës së 3 fëmijëve nga Novichok, reagimi i çuditshëm i ambasadorit rus: Qesh pasi pyetet

20:00 Bota 2 komente

Hezbollahu godet me raketa veriun e Izraelit pas sulmeve në periferitë e Bejrutit

19:40 Bota 1 koment

Media turke: Gjermania ka miratuar shitjen e armëve në Turqi

19:31 Bota 1 koment

Izraeli lëshon fletushka në Gaza me fotot e trupit të Sinwar. Ka edhe një mesazh për Hamasin...

19:21 Bota 1 koment

Kthimi në Itali i emigrantëve që qëndruan 3 ditë në kampin e Gjadrit, mediat italiane: Janë të frikësuar dhe të tronditur

19:10 Bota 2 komente

VIDEO/ Moti i keq, rajoni i Toskanës në Itali nën pushtetin e ujit

18:56 Bota

Erdogan sulmon Izraelin në sytë e Scholz: Netanyahu vijon masakrat, Perëndimi po feston

18:54 Bota 4 komente