Te fundit

Pse Putini s' mund ta pranojë paqen në Ukrainë: Iluzioni i një fitoreje të madhe (dhe 30,000 rekrutët e "sakrifikuar" çdo muaj)

24 Shkurt 2026, 19:00Bota TEMA

Pse Putini s' mund ta pranojë paqen në Ukrainë: Iluzioni i

Nga Paolo Valentino, Corriere della Sera

Udhëheqësi rus shpresonte te Trump (i cili, megjithatë, nuk e "shpëtoi" atë). Dhe pas katër vitesh konflikti, ai është rob i logjikës së luftës.

Një sondazh i kohëve të fundit nga VCIOM, një institut pro-qeveritar, u bëri rusëve pyetjen e mëposhtme: "A jeni dakord me deklaratën: 'Ndihem përgjegjës për vendin tim dhe jam i gatshëm të kursej dhe të kufizoj shpenzimet e mia për hir të mbrojtjes së tij'?" Gjashtëdhjetë e nëntë përqind e të anketuarve u përgjigjën po. Edhe pse pjesërisht i manipuluar, ky është mesazhi që Vladimir Putin dëshiron të dëgjojë në përvjetorin e katërt të të ashtuquajturit Operacion Special, lufta kundër Ukrainës, e cila tani e ka eklipsuar Luftën e Madhe Patriotike, ose Luftën e Dytë Botërore, me 43 ditë.

Udhëheqësi i Kremlinit ka thënë që nga viti 2012 se shanset e një kombi për të shkëlqyer dhe për të mbetur i pavarur nuk maten nga potenciali i tij ekonomik, por nga Pasioni i tij, kapaciteti i një populli për të vuajtur, siç teorizohet nga filozofi Lev Gumiliev, djali i Anna Akhmatovës, e persekutuar nga Stalini, i cili e mbajti atë për 14 vjet në një gulag siberian.

1,416 ditë pas nisjes së pushtimit, Putini ende nuk e ka arritur fitoren që kërkonte, një fitore që përfshinte shumë gjëra: tokën e Russky Mir, botën ruse që relativizon kufijtë; "denazifikimin" dhe "demilitarizimin" e një vendi të cilit ai ia mohon të drejtën për të ekzistuar; por mbi të gjitha, respektin, demonstrimin e madhështisë së sapogjetur perandorake të "Rusisë së përjetshme" përballë një Perëndimi agresiv dhe dekadent.

Qilimi i kuq

Kryqëzata nuk shkoi sipas planit. Xhelatët e FSB-së, pasardhëse e KGB-së, e kishin gabim kur i premtuan një fitore të lehtë, të shpejtë dhe të lavdishme. Rezistenca e ashpër e ukrainasve, e mbështetur nga mobilizimi perëndimor, në vend të kësaj i detyroi ushtritë e Putinit të hynin në një luftë rraskapitëse, duke i shkaktuar Kremlinit humbje të mëdha njerëzore dhe duke i dhënë atij vetëm avantazhe të kufizuara territoriale, megjithëse me koston e shkatërrimit të pafund. "Armiku", pranon edhe portali rus Military Review, "ende nuk është përballur qartë me zgjedhjen: të kapitullojë tani ose të pësojë një disfatë ushtarake nesër. Dhe nëse nuk ka një zgjedhje të tillë, atëherë ekziston një probabilitet në rritje që edhe katër vjet të mos jenë një kufi për Operacionin Special".

E megjithatë, një vit më parë, Putini e kishte mashtruar veten duke menduar se mund ta fitonte rrezikun. Ardhja e Donald Trump në Shtëpinë e Bardhë i kishte vënë përpara mundësinë e një kapitullimi ukrainas të maskuar si një marrëveshje paqeje, të aftë për të zgjidhur atë që ai e quan "shkaqet rrënjësore të konfliktit", përkatësisht heqjen dorë të Kievit nga çdo sovranitet dhe nënshtrimin e tij ndaj Rusisë.

I inkurajuar nga përbuzja e hapur e Trump për Zelenskyn, i bindur se kishte një "bashkëpunëtor" në Shtëpinë e Bardhë, Putini bëri sikur mori pjesë në Kabuki të negociatave, duke mos u dorëzuar kurrë në asnjë nga kërkesat e tij maksimaliste, qofshin ato cedimi i territoreve që nuk i kontrollon, refuzimi i anëtarësimit në NATO apo refuzimi i çdo force paqeruajtëse për të siguruar një marrëveshje të mundshme. Ndërkohë, ai vazhdoi të bombardonte Ukrainën dhe infrastrukturën e saj civile, duke shpresuar të shkatërronte moralin e popullsisë, duke pasur parasysh se përparimet maten vetëm me kilometra.

I injoruar nga Donald

Por në dymbëdhjetë muaj, pasi euforia e qilimit të kuq në samitin e Anchorage kaloi, Putinit i mbeti asgjë. Asnjë normalizim i marrëdhënieve dypalëshe me Uashingtonin; poshtërime të njëpasnjëshme gjeopolitike nga Trump, i cili bombardoi Iranin, kapi Maduron në Venezuelë dhe rriti presionin mbi Kubën - aleatët që Putini nuk mund t'i mbështesë më.

Po fundi i New START, traktatit që kufizon kokat bërthamore strategjike, i cili skadoi në fillim të muajit, ku Trump thjesht injoroi propozimin e Putinit për të vazhduar ta respektojë atë, duke argumentuar se pa Kinën, asnjë negociatë bërthamore nuk ka kuptim?

Dhe në fund të fundit, as në Ukrainë Cari nuk mori atë që donte nga Trump. Trump duhej të merrte parasysh refuzimin e Zelensky-t dhe presionin nga evropianët, të cilët fillimisht imponuan një modifikim në versionin origjinal të planit të paqes (të diktuar nga Moska) dhe më pas nisën kredinë prej 90 miliardë eurosh për Kievin për të zëvendësuar ndihmën amerikane dhe për t'i lejuar Ukrainës të vazhdonte luftimet.

Ekonomia në vështirësi

Megjithatë, pyetja në anketën e VCIOM-it zbulon një shqetësim tjetër të Carit, i cili po fillon të përballet me koston ekonomike të konfliktit. Ai e ka militarizuar aparatin prodhues dhe deri më tani ka funksionuar disi. Por tani po shfaqen edhe klithmat e para, ndërsa falë sanksioneve, gazi dhe nafta nuk sigurojnë më të ardhura të mjaftueshme: rritje e TVSH-së në 22%, shkurtime në shpenzimet sociale, inflacion prej 20% në çmimet e produkteve ushqimore si buka, mishi, peshku ingrirë.

Rritja ka mbaruar, stagflacioni është shumë afër. Shenja paralajmëruese që nuk mund të injorohen, siç është edhe vështirësia e ruajtjes së ritmit të tmerrshëm prej 30,000-40,000 rekrutësh të rinj në muaj që do të dërgohen në thertore. Prandaj është koha për Passionarnost-in, perëndeshën më të fundit të universit të Putinit.

E cila, megjithatë, na tregon gjithashtu se Cari mbetet një rob i logjikës së tij të luftës, i përkushtuar ndaj ndjekjes ekzistenciale të një fitoreje që vetëm mund të kënaqë ambiciet e tij perandorake.

Vladimir Vladimiroviç as nuk dëshiron dhe as nuk mund të përballojë paqe. Dhe kështu ai hedh flakë dhe bomba në kampin kundërshtar, ndërsa i tiji fillon të digjet gjithashtu. Pyetja është se cili nga të dy do të digjet më shpejt.

Lini një Përgjigje

Më të lexuarat

Blog Tema

Powered by Tomorrow.io