Te fundit
Historia tragjike e dashurisë mes Sami Frashërit dhe aktores së famshme të Stambollit
11 Nëntor 2024, 09:22Dossier
TEMA
Armenia e re, nuk mundi ta harronte Shemsedin Samiun, duke u kthyer kështu në Stamboll, më 1882 dhe duke iu dorëzuar në duart e tij e, do të priste një fëmijë nga kjo lidhje, por…”
Nga Shasivar Kabashi
Shemsedin Samiu apo Sami Frasheri, siç rendomë, njihet ndër shqiptarë, ishte figura qendrore e Rilindjes Kombëtare, dhe nga shumëkush merret edhe si babai dhe ideologu i nacionalizmit shqiptar! Duke jetuar dhe vepruar në kryeqendrën e Perandorisë Osmane, me veprën dhe te bëmat e tij, dimensioni i Samiut tejkalon atë shqiptar, duke marrë kështu përmasa perandorake. Si një poliglot i vërtet që ishte, botoi e përktheu shume vepra në gjuhë të ndryshme, duke lënë kështu gjurmë të pashlyera në historinë e dy popujve, shqiptar dhe atij turk. Me përmasat e një alimi, Samiu do të zinte një vend qendror në mesin e modernistëve myslimanë të shekullit XIX-të.
Edhe pse një figure shumëdimensionale, për lexuesin shqiptar Shemsedin Samiu, ende mbetet i pa eksploruar ne tërësinë e tij, duke u njohur vetëm në konturat e ideologjisë së nacionalizmit. Përmes arkivave dhe bibliotekave të Stambollit, bëhet i mundur një udhëtim në kohë, në Stambollin e asaj kohe, në gjurmët e Samiut, në përditshmërinë dhe botën e tij të brendshme…!
Vila në Erenkoj
Para më se 130 viteve, një mëngjes ne Erenkoj… ende pa lindur dielli. I gjithë xhadebostani në një qetësi te mbuluar ende me errësirën e natës. Mu përballë Xhamisë së Xhadebostanit, një dritare e katit të dytë të një vile te bukur, bën dritë. Është vila e Shemsedin Samiut… është dhoma e Samiut…! Samiu po shkruan nën dritën e qiriut! Ky ishte adeti i tij. Zgjohej shumë herët përpara lindjes së diellit dhe shkruante deri sa mbaronte, e tek pastaj flinte. Edhe pse në atë kohë përdorej gjithandej llamba me gaz, ai shkruante nën dritën e qiriut, sepse nuk e duronte dot llambën, e kishte neveri, as erën e saj nuk e duronte.
Nuk është parë të ketë hyrë llambë në shtëpinë e tij, por vetëm qirinj, dhe atë me sëndukë siç thuhej atëherë. Askush nuk e pengonte në dhomën e tij, madje edhe kur e zinte gjumi, askush nuk e zgjonte! Kur mbaronte me shkrimin, e kishte zakon të duartrokiste tre herë, dhe kjo ishte isharet për vajzën e tij të madhe, Samijën (Erer), që babi i saj tashmë ka mbaruar me shkrimet dhe mund të vinte me vrap e ta përqafonte. Ajo përgatiste një lloj çaji me konjak dhe limon, e uleshin së bashku duke biseduar. Ata bisedonin më shumë për letërsinë, madje në disa gjuhë, por më të zakonshme ishin muhabetet për letërsinë franceze duke biseduar kështu në frëngjisht.
Samija kishte mësuar që e vogël frëngjishten nga babai i saj dhe ishte njohur që e vogël me autorët francezë. Pasi bënin kështu muhabet letërsie, Samija, duke e përshëndetur me “Allah rahatllëk versën”, dilte nga dhoma, sepse alimi i madh tashmë duhet të flinte një sy gjumë. Gota me konjak e shoqëronte edhe në pauzën nga dreka në darkë, dhe në ditët e ftohta të dimrit, ai përdorte vetëm çajin. Por darka ishte shumë e rëndësishme për Samiun. Nga ata që e rrethonin atë, kujtohej se ajo ishte pika përbashkusese e të gjithë familjes dhe koha më e gjatë e qëndrimit të tij me ta. Darka zgjaste diku më shumë se dy orë, dhe aty ai përgatiste tregime më interesante. Shpesh ai rrëfente kujtime nga Trablusgarbi, koha sa ishte i internuar nga Sulltan Abdulhamiti II-të.
Shpesh rastiste që në orët e vona tek vila e Samiut të trokisnin mysafirët e largët. Ai ishte i famshëm në Lindje, tek myslimanët indianë e kinezë. Për shkak se shkëmbehej me letra me intelektualët e këtyre zonave, ata me të ardhur në Stamboll, as që çanin kokën për hotelet e qytetit. Menjëherë drejtoheshin për tek shtëpia e dijetarit të famshëm, ku padyshim priteshin nga buzëqeshja e tij. Sipas gazetarit dhe shkrimtarit Hikmet Feridun Es, ai kishte mysafirë të ndryshëm nga Lindja e Perëndimi, priftërinj, hoxhallarë, rabinë, shkrimtarë e piktorë, e ku muhabetet zgjasnin deri në orët e vona, madje duke i bërë edhe konakë shpesh herë mysafirëve.
Shtëpia ishte aq e madhe, saqë të gjithë ndiheshin rehat. Ishte projektuar nga vetë Samiu. Vetëm dhoma e tij e studimit, mbetej disi e paprekshme në atë shtëpi. Po të hyje në atë dhomën që ndodhej në katin e dytë të vilës, nuk do gjeje asgjë tjetër, pos librave gjithandej, të cilat identifikoheshin menjëherë nga Samiu, nëse dikush i ka lëvizur nga vendi. Gjatë ditës, tavolina ishte e mbuluar me libra e, vështirë të gjeje aty diku në mes të tyre, atë kokën që shkëlqente e me mjekrën e gjatë e komplet të thinjur.
Një dashuri tragjike
6 Mars 1874. Rruga “Divan jollu” që përshkruan komplet vijën nga forumi i dikurshëm i Konstandinit për në Sarajet e “Topkapës”, i mbushur me afishe që paralajmërojnë shfaqjen teatrale që do të luhet fare aty afër, në teatrin osman tek rruga “Gedik Ahmet Pasha”, vlonjati i njohur i kohës së sulltan Fatihut. Një kaligrafi e bukur rreshtuar e shkronjave osmane në ballë të afishes: “Besa yahud Ahde Vefa” (Besa apo Fjala e Dhene) dhe një portret në mes i autorit të dramës, Shemsedin Sami Beut, njoftojnë për premierën e shfaqjes, që si libër do botohej vitin tjetër.
Kisha greke dhe ajo armene, pasi kishin përfunduar me kambanat e tyre dhe pas ezanëve të bollshëm të xhamive atypari, dhe pasi mëhallën e kishte kapluar qetësia, të gjithë ashtu, armenë, grekë, shqiptarë, turq e të tjerë, kishin marrë rrugën për në teatrin që ndodhej fare afër hamamit me të njëjtin emër, të pashait nga Vlora. Pasi hapen perdet e teatrit, shfaqet një ambient me natyrë të bukur malore. Të gjithë aktorët në veshje shqiptare, e fustanellat e meshkujve, gati sa nuk mbulonin të gjithë skenën. Në rolin kryesor të Mirushës, e veshur me kostume tradicionale të grave shqiptare, aktorja e bukur dhe e re armene, Mari Karayan ose Mari Nëvart, siç njihet ndryshe.
Aktorja e talentuar kishte lindur tek lagja e famshme “Bejollu” në një familje armene dhe në vitet ’70-të të shekullit XIX-të, ishte aktorja më në zë e Stambollit, e kështu duke luajtur edhe rolet kryesore në të gjitha shfaqjet e Samiut tonë, siç ishin “Sejdi Jahja” dhe “Gave”. E sipas profesorit Metin And, jo më kot ajo kishte luajtur tek të gjithë shfaqjet e Samiut, pasi në mes tyre kishe një histori dashurie! Enciklopedisti i njohur pëlqente aktoren e talentuar armene, por armenia e bukur, edhe pse ndjente dashuri për dramaturgun, në fillim hezitoi të shfaqte dashurinë e saj, duke u larguar kështu për një periudhe nga Stambolli, për në Tiflis, e duke luajtur atje veprat e klasikëve rus, Gogol dhe Gribojedov.
Por edhe pse larg, ajo nuk mundi ta harronte Shemsedin Samiun, duke u kthyer kështu në Stamboll, më 1882 dhe duke iu dorëzuar në duart e tij. Si rrjedhojë ajo do të priste një fëmijë nga kjo lidhje. Por edhe pse të dashuruar, dallimet fetare në radhë të parë nga familja armenase, do ta parandalonin çdo hap të vajzës, duke e ndarë atë nga shqiptari. Ajo u zvetënua duke e luajtur për herë të fundit në skenën e teatrit “Zonja me Kamelie”, të Aleksadër Dymas. Pas kësaj shfaqje, ku të gjithë i bëri të qajnë, ajo do të vdiste më 8 korrik 1884. Sipas disa dëshmive, thuhej se vdiq nga ilaçet që mori për të abortuar fëmijën, e disa thonë se ajo vdiq nga mërzia dhe sëmundja e veremit.
Emineja
4 Maj 1884. Në dy shtëpi të mëdha shqiptarësh në Stamboll, kishte filluar dasma. Njëra po bëhej me nuse, e tjetra po përcillte vajzën për në shtëpinë e burrit. Frashërlinjët po lidhnin krushqi, me familjen me nam të Mirahorëve korçarë. Këta të fundit kishin emër në Stamboll, madje tashmë disa toponime të qytetit me nam mbajnë emrin Mirahor (Imrahor- Kujdestari i kalorësisë në Pallatin Mbretëror). I pari i tyre, Iljaz bej Mirahori, i cili ishte edhe dhëndër i Sulltan Mehmetit të II-të dhe gjithashtu besnikë i djalit të tij, Sulltan Bajazitit të II-të, kishte krijuar një karrierë dhe një familje me rrënjë dinastie. Ai madje, një pjesë të Manastirit ortodoks të Studios ose, të Shën Johanit në Konstandinopol, e kishte kthyer në xhami, duke i vënë mbiemrin e tij-Xhamia Mirahor.
Emineja ishte nga kjo farë. Nga një familje me nam ushtarakësh, tani ajo po krijonte familjen e saj, me më të zotin e penës ndër shqiptarë. Çifti do të jetonte në vilën e madhe në Erenkoj. Aty do t’i jetonin ditët më të lumtura të tyre, e aty do të lindnin edhe të katërt fëmijët e tyre, Samija, Sadija, Sadiu dhe Ali Samiu. Që nga ditët e para të martesës, Shemsedin Samiu deshi që gruaja e tij, të jetë model për kohën, duke u kujdesur për imazhin dhe dukjen e saj. Që të dy kishin një dashuri të madhe mes vete dhe madje kishin edhe një karakter dhe natyrë të ngjashme me njëri-tjetrin. Edhe pse vinin nga familjet me nam dhe të pasura, ata ishin shumë modest, shumë paqësor, edukatë të lartë dhe që të dy i karakterizonte butësia.
Emineja, edhe pse kishte rroba të shtrenjta, ajo ishte në gjendje, që t’ia jepte aty për aty dikujt, që i mbetnin sytë tek rroba e saj. Luksi për rrobat, nuk çonte peshë në jetën e saj, ajo ishte sportiste, nga të rrallat për kohën, siç tregon edhe studiuesi Turgut Etingu. Shëtiste e lirë dhe bënte edhe punët që për kohën, quheshin të burrave. Ngiste vetë karrocën dhe shpesh shkonte edhe në malin e njohur të Kajëshdakut, për të marrë ujin më të pastër. E si djalë i një sportisteje, Ali Samiu, do të shkruante emrin e tij në historinë e sportit në Turqinë moderne, duke themeluar klubin e famshëm të ‘Galatasarajit’.
Kurse Samiu disa vite më herët, teksa po shkruante librin ekskluzivë për femrën të titulluar; “Gratë”, dhe po përshkruante se si duhej të ishin femrat myslimane në periudhën moderne, të krijon përshtypjen se po flet për gruan e tij të ardhshme- Eminenë. Ajo do të linte gjurmë dhe një kujtim shumë të mirë historisë, një foto të përbashkët me Samiun. Për kohën për të cilën po flasim, të dalë një grua në foto ishte gjë e rrallë, për shkak se ishte një çështje e diskutuar, e që kishte sjellë përplasje mes modernistëve dhe konservatorëve, të cilët e shihnin të papranuar vetë fotografimin, e lëre më të fotografohej një grua.
Atë ditë Samiu dhe Emineja kishin marrë vaporin nga Kadëkoj, për në Karakoj, ekskluzivisht vetëm për një foto të përbashkët. Por Emineja nuk kishte jetë shumë dhe me Samiun do të jetonte vetëm 9 vite së bashku. Edhe pse shumë shkurtë, ajo do të linte kujtime dhe gjurmë të paharruara në jetën e Samiut, i cili do ta kujtonte gjithmonë, deri sa të vdiste. Pas vdekjes së Eminesë, Samiu do të martohej me njërën nga kushërirat e tij, por asnjëherë nuk do ta dashuronte sa Eminenë.
Ai madje, deri sa kishte vdekur, e kishte mbajtur një sekret: në dhomën e tij të studimit, që rrallëherë hynte kush – e mbante të fshehur në një qoshe një kuti, në të cilën gjendeshin një grusht flokësh të Eminesë, me një portret të sajën në mes dhe anash me poezi persiane, të cilat ishin shkruar nga vetë dora e Samiut. Ketë kuti, askush nuk e kishte vërejtur, për sa kohë që ai ishte gjallë dhe tek pas vdekjes, ishte zbuluar nga vajza e tij e madhe, Samije Erer, e cila kishte vazhduar ta mbajë si një kujtim të bukur, nga prindërit e saj.
Ai nuk e kishte zakon të dilte shpesh nga shtëpia. Ata të cilët jetuan me të, përmendin që ai nuk preferonte të shëtiste shumë, dhe brenda një muaji, ka rastisur që të dali jashtë në qytet, vetëm dy-tre herë. Ndoshta edhe për shkak se për të zbritur në pjesën qendrore të qytetit, atij i duhej të merrte vaporin dhe ishte lëvizje që të merrte kohën. Madje në vaporë, ai takonte edhe miqtë e shumtë që kishte. Ishte lehtë i dalluar: 1.84 m., ishte gjatësia e tij dhe mbante mjekër, që nga mosha 20 vjeç. Me të hipur në vapor, të gjithë ngarendnin ta përshëndesin një e nga një.
Prandaj ai kur dilte për një punë, donte ta përfundonte shpejt dhe të kthehej në shtëpi. Por disa net rastiste të ishte më ndryshe. Siç kujton edhe vajza e tij e madhe, Samija, një natë me shi, teksa po kalonin nëpër urën e famshme të Gallatës, për të marrë vaporin në Karakoj, Samiu do të ndalonte me vajzën e tij, për të dëgjuar një e nga një të gjithë dilenxhitë, siç quheshin lypsarët, të cilët këndonin në gjuhë të ndryshme mbi urë, të ardhur nga krahinat e e ndryshme të Perandorisë. Pasi zotëronte disa gjuhë, për të ishte e lehtë t’i kuptonte pothuajse secilin në gjuhën e tij, teksa këndonin.
Atë natë e kishte magjepsur njëri i cili, këndonte dhe recitonte poezi në gjuhën arabe. Edhe pse natë me shi, ai ishte ulur pranë tij, duke qëndruar kështu një orë në mes të urës. Kjo ishte natyra e tij, i thjeshtë e shumë modest! Me njerëz të tillë, ai ulej e bisedonte shpesh për poezitë, këngët popullore e hallet e tyre, madje kishte ndodhur që pas muhabeteve të gjata, i kishte ftuar edhe në vilën e tij, duke biseduar tëre natën, siç kishte ndodhur njëherë me një tunizian.
Muaji qershor i vitit 1904, do ta gjente Samiun në një gjendje jo të mirë shëndetësore! Ai sikur e ndjente veten se po largohej nga kjo botë dhe kishte filluar të fliste më shpesh rreth vëllezërve të tij të ndjerë. I kujtonte më shpesh ata dhe thoshte: “Të gjithë vëllezërit e mi, kanë vdekur të shtunave, edhe unë do të vdes të shtunën”. Edhe pse gjendja fizike jo e mirë, ai vazhdonte me orarin e përditshëm, duke tentuar të punonte ende në dhomën e tij të dashur, por nga mesi i qershorit, ai më në fund iu dorëzua shtratit. Edhe pse në shtrat, ai nuk harronte zakonin e vjetër me Samijën e tij të dashur- muhabetet për letërsinë.
Një ditë para se të vdiste, ai e kishte thirrur Samijën, që t’i lexonte diçka nga shkrimtarët francez: “Më lexo nga Lamartini, më lexo Graziellën”. Zakonisht Viktor Hygoja e Lamartini, ishin nga të preferuarit e tyre. Pasi Samija përfundonte me leximin e një pjese, të dy pastaj diskutonin gjatë në lidhje me të. Kështu ishte një ditë para 18 qershorit 1904, kurse të nesërmen, ditë e shtunë- ashtu siç e kishte ndjerë vetë ai, rreth orës 9 të mbrëmjes, duke pëshpëritur fjalën e fundit “Allah”, kishte mbyllur sytë. Kështu ai do të largohej fizikisht nga kjo botë, duke mbetur gjallë përgjithmonë, në memorien e dy popujve të mëdhenj.
*Ky artikull është botuar në gazetën “Koha Ditore” me datë 29 tetor 2016
29 Komente
Lini një Përgjigje
Më të lexuarat
24 oret e fundit
Javen e fundit
Blog Tema
histori turqish vk, duken dhe nga pamja.
kur te te gjej do te shkerdhej familjen mu ne sarande ose delvine nga pidhin e robve je mos u bej merak...aty te tema do te te gjej...mor te shkerdhefsha robt e shpis me gjithe greqi
Un jam pede dhe me pelqen te shkerdhehem!
dhe ki leshqeni Shemshedi i xhadestanit qe perpara se te mbillte site psheretiu "Allah" ishte "shqiptar autochthonous" ...!? Ptuuuuu plehre turkoshqipfoles qe me ke mbush nje carcaf me karlliqe .....!!!
Un jam bythar turk, den babaden!
Me ben pershtypje komentet e ketij "Detari", sepse komentet e tij jane gjithmone negative, percmuese. Kjo tregon se "Detari" eshte nje mercenar webi, qe rri me pagese perpara kompjuterit me komente negative antishqiptare. Tema duhet ta bllokoje kete personazh.
ai nuk eshte mercenar webi..ai eshte gazetar tek tema.. ai gjithmon komenton i pari...eshte robqir qe e do shume spiropali kurven dhe janullatosin... por do t'i vije koha dhe atij...mos ki merak
I ke rene pikes. Me sa duket, sa me shume komente gjenerojne aq me i "mire" eshte artikulli. Keshtu kane gjetur menyren per te terhequr shqiptaret, duke i share dhe ofenduar te gjalle apo te vdekur qofshin. Personalisht un nuk merrem me me kete palo gazete!
E verteta dhemb kur je musliman.
Edhe më shumë të dhemb ty kur t'a ngulë një alvanomusliman se këta e kanë për qejf dylberët!
Un jam pede dhe me pelqen te me shkerdhejne!!
Interesante Samiu del qartazi edhe bi-seksual me aventuarat e tunizianit gjate nate ne vile. Shumicen e rasteve intelektuale te tille kane patur avancim ne marrdhenie, jo vetem me femra ku shpesh maskonin urite e tyre per kollodok. Cajupi i ka dedikuar nje vers ketij fenomeni "Ne Stamboll mos shkofsha kurre, Bashkohet burri me burre" Ne pushtimet e kampeve otomane do kete qene fenomen i perhapur dhe kane ruajtur traditen si ne nje shoqeri moderne.
Pra sipas mendjes tuaj, nese je duke folur me nje person per nje teme qe juve jeni shume i interesuar per te cilen ai person ka shume dijeni, atehere duhet qe te jesh bi-seksual? Ajo qe shume injorante nuk arrijne te kuptojne eshte se ne kohen kur Sami Frasheri ka jetuar, nuk ka patur mjete komunikimi dhe informacioni sic ka sot, prandaj komunikimi verbal dhe ai i shkruar kane qene te vetmet menyra per te mesuar gjera te reja, per te cilat nje mendje e ndritur si ajo e Sami Frasherit ka qene teper e interesuar. Po keshtu, ne kete artikull thuhet qarte se Sami Frasheri qendronte duke punuar ne dhomen e tij ne kohe qe nuk jane aspak normale per ditet tona. Nese ai paska gjetur nje individ qe ka patur teori apo informacione interesante per te, eshte mese e qarte se kjo ka qene aresyeja qe ai e ka ftuar ne shtepi qe te vazhdonin biseden e nisur ne rruge.
A mund te quhen keta "Rilindas"? Keta ishin me turq se turqit. 1874 ky Turku nga Frasheri pasi mbaruan Gimnasion ne Ioanena shkuan tek Baba per te ndihmuar Sulltanin per te shtypur Revolucionin Greke me ne krye Arvanitasit. E kthyen Monastirin ne Xhami thote pa pike turpi! Kostantinopolis kjo Qender e Kombit Greko- Ilyre per 1100 vjet Perandori e Romes Lindore e quajture ne Nder te Perandorit Ilyre Greke Megas Kostantinos kishte rene ne duart e Barbareve Islamike Osmane. Si mund te jetonin bashke Kaurret e Kostantinos dhe Anastasit me Qelbesirat e mbeshteture nga Sionizmi?
Dhe me e keqja eshte se keta Frasherlinjt para se te ktheheshin ne mysliman kane qene te krishtere, ose me sakt vlleh.
Problemi me juve more miq eshte se i gjykoni njerezit dhe ngjarjet historike me standartet e sotme. Ketu duhet shtuar edhe nje fakt tjeter qe shtremberohet nga zoteria me nofken "Erdogan". Kostandini i madh ka qene ilir nga Nishi i sotem qe ndodhet ne territorin e Serbise se sotme dhe jo iliro-grek, pasi greket dhe iliret kane qene dy popuj te ndryshem dhe fqinje qe ne kohet me te largeta te antikitetit. Po keshtu, zoti Spiro ketu me siper thote se Frashellinjte paskan qene vlleh, qe nuk perkon aspak me te verteten.
Dhe me e keqja eshte se keta Frasherlinjt para se te ktheheshin ne mysliman kane qene te krishtere, ose me sakt vlleh.
Dhe me e keqja eshte se keta Frasherlinjt kane qene te krishter ose me sakt vlleh para se te beheshin mysliman.
GENJESHTRA ,NUK KAN QEN KURR KAUR ,,ORTHODHOKS ,,MYSLYMANET SHQIPFOLES ,,,NGA PAGAN PERQAFUAN FEN ISLAME NJESOJ ME TURQIT ,,,UNE KAM RESPEKT PER MYSLYMANET ,,,NE PERANDORIN OSMANE TE GJITH MYSLYMET SHQIPFOLES KISHIN TE DREJTA TE PLOTA ,,NJESOJ ME TURQIT DHE BOSHNJAKET ,,,KJO NUK DUHET MOHUAR ,,,,NDERSA RAJAT QE QUHESHIN ORTHODHOKSET ,,ISHIN TE KATEGORIS DYTE ,,YZMEQAR ,PAGUANIN HARAC ,,,,GREKORTHODHOKS BIZANT,,,
Nje tjeter gomar qe na del me nje tjeter teori qe nuk ka asnje te vertete. Iliret ishin ata qe perqafuan fene e krishtere ne menyre vullnetare. Kjo fe mbeti me ta edhe ne mesjete dhe deri ne fillim te viteve 1800, kur politikat shtrenguese te Portes se Larte bene qe shumica e tyre te konvertohet ne islam. Keto jane te vertetat e dokumentuara nga arkivat osmane te kohes, prandaj boll folet gomarlleqe.
Bota nuk ka lindur kristiane sepse jo te gjithe e fshine sumen me gjethe fiku apo me bar qe eshte tipari dallues i kristianeve. Zhvillimi qe idha dhe po i jep kristianizmi botes eshte efikas dhe mjaft prekes.psh homot dhe lezbiket jane kristiane dhe nuk e fshine sumen fare. Ta zhvillojme boten duke i bere synet.
ish e bija e nji tregetari ne Imir e quajtur Hrisulla ,ishte e dashura disa vjecare e Samiut ,mirpo Samiu e braktisi greken ,sepse ajo e donte sexin nga pas.Dmth Anal etj
Me duket se u be dylber per vehte...
banda e janulle bythqimit qe fle ne Halene Shqiptare ; Mbasi Samiu tregojn,e la babai grekes takon S.F e i thot; Cfar s'te pelqeu nga kopella ime Hrisulla ? Bythet e saj cmenden Turqit . Jo s'mundem ta mohoj i pergjigjet S.M ,por ne Shqiptaret s'jemi si turqit .si ju pelqen juve grekeve qe e doni vetem nga pas
Kshu eshte kur komentojnë cdo kurv dhe malok .po shahen vëllezërit frasheri mor jezit mor gjakprishur te poshter .yt rrace e poshter e ka mir bota qe sna do se jemi rrace e poshter .nivel idjot .
Racë më të poshtër se vetë Meroja i Temës nuk ka.Ky skuth është më i zi se Sali tradhëtari.Ky kinse duke shfrytëzuar lirinë e shprehjes boton të gjithë komentuesit me komente fyese ndaj shqiptarëve.Edhe liria e shprehjes ka kufi Deri ku mund të shkohet.Ky është kolona e pestë e armikut të shqiptarëve,ky maskohet shpeshherë me shkrime e kolumne kinse pro shqiptare a proqeveritare duke sharë herë Saliun herë klorin!
Edhe Samiu ka qene emigrant dhe ngordhte per Shqiperine duke3 e pare ate nga Stambolli. Paska shpetuar qe ka ikur nga plehu shqiptare..sic duket emigracioni I ka rrenjet qe nga koha e Skenderbeut.TE gjithe emigrante dhe votoni per asnjerin.
Ne vitin 1978, une kam qene tek varret e Abdyl dhe Sami Frasheri ne Stamboll; varri i Abdylit ishte nga Stambolli aziatik, i Samiut nga Stambolli europian. Edhe sot e kesaj dite ndje dhembje pse morem vetem eshtrat e Abdylit dhe atje presin eshtrat e dijetarit dhe patriotit me te madh te Rilindjes Shqipatre Sami Frasheri.
Andoni i biri i Zahos (Cajupi) nuk shkeli kurrrrre ne Kostantinopolin e Kastriotit te pusht-uar nga Osmanet dhe me ndihmen e Vezireve,Pashallareve,Bejlereve etj. Por shkoi ne Egyptos ne lagjen Greke te Aleksandrise Polis kjo ne Nder te Perandorit Megas Aleksandros. Fatkeqesia e Ilyrise se Perandorit Greke Megas Kostantinos dhe Epirit eshte se keta bashi Bashibozuke jane shumice dhe pakica qe mbajti me Nder Kombesine Greke po u mohoet Egzistenca. Pasurite po ua rrembejne Agallaret Osmanllinj te vetequajture Skiptare.