i idioter, nuk e kuptoni qe mospjesemarrsit ne votime dmth 50 perqind, jane kunder rames dhe kunder berishes dhe prandaj se rruajne fare te shkojne ne votime
Hani Mut Hani,Vrases se Janarit dhe Gerdecit.Votojne per ju disa Vrses dhe Hajduter si i jati Stres Karit,por populli ne Pergjithsi nuk viton me kurre per ju,Vemje.
50% nuk e rruajnë nga 50% sikur te marre 50 përqind d.m.th 25 përqind te shqiptareve fut ketu kriminele, administratë, hajdut vjedhja patrazhonist ,keta vendosin per fatin e shqiperise. Cmut prisni ikni qe sonte nesër eshte vonë mbyllen kufijtë per hallexhijte.
3.7 ml zgjedhes nuk jetojne ne Shqiperi te gjithe. Mbi 2.5 ml jane ne emigration ose jane bere shtetas te vendeve te tjera, por figurojne ne listat zgj. shq. Prej tyre 180 mije votuan. Mbyllni sqepin humbes!
Rënia e një tirani nuk është gjithmonë fundi i tiranisë. Shpesh, ajo është vetëm zhdukja e një figure, jo e rrënjëve të një sistemi që ai përfaqësonte. Tiranët, edhe në disfatë, dinë të mbijetojnë në errësirat e institucioneve, në frikën që kanë mbjellë, në mendësinë e përkuljes që kanë ushqyer. Ata nuk largohen duke pranuar dështimin, por përpiqen të riciklohen nën forma të tjera — më të fshehta, më të zgjuara, ndonjëherë edhe më të rrezikshme.
Në mungesë të një klase të shquar politike, me guxim dhe mençuri, kjo rezistencë e vjetër merr formën e një fataliteti shoqëror: populli mbetet në pritje, i lodhur, i pashpresë, ose më keq — i manipulueshëm. Vetëm një elitë e re, që bashkon dijen me ndershmërinë, vizionin me dashurinë për atdheun, mund ta thyejë këtë spirale përsëritjeje të së keqes. Pa të, edhe fitorja më e madhe mbetet e përkohshme.
Tirania nuk mposhtet vetëm me rrëzim; ajo mposhtet me ndërtim. Ndaj, koha pas rënies së saj është më e rrezikshmja dhe njëkohësisht më vendimtarja. Ose mbjellim një rend të ri të ndriçuar nga vlerat, ose lejojmë që hija e tiranit të bëhet sistem — edhe pa praninë e tij fizike.
i idioter, nuk e kuptoni qe mospjesemarrsit ne votime dmth 50 perqind, jane kunder rames dhe kunder berishes dhe prandaj se rruajne fare te shkojne ne votime
Hani Mut Hani,Vrases se Janarit dhe Gerdecit.Votojne per ju disa Vrses dhe Hajduter si i jati Stres Karit,por populli ne Pergjithsi nuk viton me kurre per ju,Vemje.
50% nuk e rruajnë nga 50% sikur te marre 50 përqind d.m.th 25 përqind te shqiptareve fut ketu kriminele, administratë, hajdut vjedhja patrazhonist ,keta vendosin per fatin e shqiperise. Cmut prisni ikni qe sonte nesër eshte vonë mbyllen kufijtë per hallexhijte.
3.7 ml zgjedhes nuk jetojne ne Shqiperi te gjithe. Mbi 2.5 ml jane ne emigration ose jane bere shtetas te vendeve te tjera, por figurojne ne listat zgj. shq. Prej tyre 180 mije votuan. Mbyllni sqepin humbes!
Na rrofshit bolet,se jan 85%
Rënia e një tirani nuk është gjithmonë fundi i tiranisë. Shpesh, ajo është vetëm zhdukja e një figure, jo e rrënjëve të një sistemi që ai përfaqësonte. Tiranët, edhe në disfatë, dinë të mbijetojnë në errësirat e institucioneve, në frikën që kanë mbjellë, në mendësinë e përkuljes që kanë ushqyer. Ata nuk largohen duke pranuar dështimin, por përpiqen të riciklohen nën forma të tjera — më të fshehta, më të zgjuara, ndonjëherë edhe më të rrezikshme. Në mungesë të një klase të shquar politike, me guxim dhe mençuri, kjo rezistencë e vjetër merr formën e një fataliteti shoqëror: populli mbetet në pritje, i lodhur, i pashpresë, ose më keq — i manipulueshëm. Vetëm një elitë e re, që bashkon dijen me ndershmërinë, vizionin me dashurinë për atdheun, mund ta thyejë këtë spirale përsëritjeje të së keqes. Pa të, edhe fitorja më e madhe mbetet e përkohshme. Tirania nuk mposhtet vetëm me rrëzim; ajo mposhtet me ndërtim. Ndaj, koha pas rënies së saj është më e rrezikshmja dhe njëkohësisht më vendimtarja. Ose mbjellim një rend të ri të ndriçuar nga vlerat, ose lejojmë që hija e tiranit të bëhet sistem — edhe pa praninë e tij fizike.