Te fundit
Të përndjekurit: Grevë urie edhe në Durrës, nesër protestë përpara Kuvendit
10 Tetor 2012, 17:40Politika
TEMA
Greva e urisë pritet të shtrihet edhe në Durrës. Kështu thuhet në një deklaratë të Shoqatës për Integrim të të Burgosurve dhe të Përndjekurve Politikë në Durrës.
“I drejtohemi zotit kryeministër të zbusë tonet dhe të mos shprehet me fjalë të tilla si plehrat e komunizmit, sepse kjo shtresë është ajka e shoqërisë dhe nga kjo shtresë ju jeni ulur në atë kolltuk.
Por pakënaqësia arriti kulmin në kundërshtimin e votës në Këshillin e Europës për të drejtat e të përndjekurve politikë, ku bashkuat votën me Rusinë dhe Azerbajxhanin. Ky është turpi më i madh që kemi parë gjatë këtyre viteve të sistemit demokratik,” thuhet në deklaratën e tyre.
Më pas të përndjekurit rreshtojnë disa kërkesa të tyre si: dëmshpërblimin urgjent, pensionin special për të gjithë të përndjekurit, punësim, shkollim e strehim, si dhe vizita, mjekime e ilaçe falas për ta.
“Ne kemi qenë dhe mbetemi të hapur për marrëveshje dhe negociata me Partinë Demokratike,” thuhet në deklaratë.
Ndërkohë grevistët thonë se do të organizojnë edhe të enjten një protestë përpara parlamentit, që mblidhet në seancë plenare.
33 komente në “Të përndjekurit: Grevë urie edhe në Durrës, nesër protestë përpara Kuvendit”
Lini një Përgjigje
Lini një Përgjigje
Më të lexuarat
24 oret e fundit
Javen e fundit
Blog Tema
Te gjithe shqiptaret neser ne platia te vine me nga nje bidon me benzine qe te solidarizohen me vellezerit me bisht.
Cakmak kame une. Nuk duhet te sillni. Vetem aillni gjith familjet shqiprare. Minoritaret te rine ne dritare te shikojne estrade e te ngrohen. Merrni dhe geshtenja
Mire e ke tfg. Dhe do bubulloje zjarri te oxhaku I motres tate…
ahahahahhahaha…sa gallate kur te lexoj ne komente..arrin tu ngresh nervat te gjitheve..e shajne e bejne si debila..ne nje kohe qe shume mire sduhet te te bejne asnje lloj replike e te besh vete bla bla bla…e do pushosh..megjithe ati arxidiet..e me oti exeis..ahahahahhahaha
Degjo ketu ti i ashtuquajturi Tourkofagos.
Nuk e di se nga je dhe se cfare emri te ka vene yt’ate bashke me tet’eme,
por nje gje po ta them une ketu. Njeriu po humbi identitetin me mire te hidhet ne lume te madh dhe te mbytet. Une jam lab dhe si familje na eshte dhene rasti qe te bejme krushqi ne Dhermi e ne Himare. Personalisht njoh shume minoritar, dhe cobane sic edhe i quajne disa. Me te shumtit jane te regjistruar vetem sa per te marre pensionin qe u jep greku. Asnje nga ata qe njoh une nuk shprehet keshtu sic shprehesh ti. Ti je aq i degjeneruar sa na hiqesh si grek sado qe je shqiptar. Grek nuk behesh kurre. Ashtu sic dhe nuk behesh dot Shqiptar. I tille lind. Do te doja te dija se cfare mendimi do kishin njerezit ne Greqi per tipa si puna jote. Besoj se do te fusnin nje shkop ne bythe me keq se c’ta kane futur. Greket duan vetem greket dhe jo ata qe hiqen si greke. Vete greket nuk i duan minoritaret por ca ti bejne politikes. Shiko se si po tallin bythen me ate futbollistin qe luan per Greqine. Ai sado qe po i jep dicka Greqise, po abuzohet dhe po thirret c’do lloj emri.
Por ti miku im je nje “fshatar” i mbaruar qe flet greqisht si dikur njerezit kur ktheheshin nga Greqia dhe donin te dukeshin qe ja une kam qene ne Greqi. Zgjohu o njeri pa identitet dhe shiko realitetin. Do mbetesh shume i zhgenjyer nga vetja po vazhdove keshtu. Prano realitetin dhe lere Greqine per greket. Shqiptar ke lindur dhe shqiptar do vdesesh.
Shqiptaret po kalojne nje moment te veshtire se u ka rene ne pjese nje komunist i rendomte, por se shpejti gjerat do marrin rrugen e duhur. Behu edhe ti pjese e ketij ndryshimi. Do mbetesh shume i kenaqur.
per Albogetinvlora . te gjitha qendrojne por une doja te shtonja qe
Greket nuk duan njeri tjetri , vetem shajne njeri tjetrin
Njerzit si puna e turkofazit jane njerez pa vetvete
nuk ja vlen te merresh . vetem thjeshte INJORIM.
Atje jemi perdite,kelysh bushtre,po ty nuk po te shoh.Une kte emer kam,pyet,se me kan rriturr me identitet,nuk kam lindur ferrave,prezantohu,dhe merri dhe ata kelyshat e rraces tende,te shohim kush do shikoje estrade.
o grek muti hidhi nje sy andej nga athina , jeni be si lypsa tu ju mbajte te tjeret me buk
BRAVO!
Mos i coni dem sakrificat e shokeve tuaj te burgut!
Lirak Bejko
http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=WCI5bvwYz24
PO shyqyre o zot. behuni burra e futuni. ta shikoj saliu ku te futet pastaj.
Media nuk duhet te japi asnje lajm, duhet ta bojkotoje qeverine Berisha, media duhet te japin 24-ore vetem greven e urise, te insatlohen kamerat atje ku jane grevistet dhe asnje lajm tjeter, duhet nje solidarizim i gjithanshem me keta njerez, se prej ketyre, nuk do te perfitojne vetem ata, por i gjithe populli edhe vete media qe sot nen rregjimin e Berishes, po shkon drejt falimentimit.
Ka libra që lexohen me ëndje, në të cilët jeta rrjedh e qetë në larminë e saj të përditëshme, në të cilët lexuesi njëjtësohet me personazhet, ka përshtypjen se ato ngjarje i ka jetuar apo dëgjuar dhe kur arrin në fund ka përtypur në vetvete gjithshka. Ai e mbyll librin, e arkivon atë në kujtesë i bindur se nuk do t’i kthehet më leximit të tij. Ka të tjerë që të mbërthejnë, që nuk i lëshon dot nga dora, mbasi ritmet e leximit janë shumë të larta e ankthi apo kureshtja për vijimin e ngjarjeve, apo përfundimin e tyre marrin një ngarkesë të tillë që, në mbarim të librit, duket se ajo është bërë pjesë përbërëse e vetes. Këta lloj librash nuk mbyllen për të mos u hapur më, tek ata rikthehet sërish lexuesi, mbasi përsiatjet rreth ideve apo ngjarjeve të librit mbeten gjithmonë nxitëse.
Një libër i tillë është romani “Odiseja e një dedektivi” i shkrimtarit Agim Hamiti. Si nëntitull ai shënon “ngjarje të jetuara”. Ky i jep një karakter të veçantë veprës, që anon më shumë nga dokumentari se sa nga filmi artistik, nëse do të përdornim gjuhën e kinematografisë.
Romani fillon me kapitullin e parë që titullohet : Spaçi. Është një përshkrim i bukur i mjedisit natyror e njerëzor të një kampi pune të detyruar në Mirditën e gjysmës së dytë të viteve 70. Është kampi ku më 1973 u zhvillua e para kryengritje në një burg komunist shqiptar, edhe se në formën e saj parake. Emri Spaç është binjakëzuar me kryengritjen e majit 1973 dhe me ekzekutimin barbar të tre të dënuarve (Xhelal Koprencka, Fadil Kokomani e Vangjel Lezho) “Për dy letra adresuar pushtetit qëndror në Tiranë, ku denoncohej veprimtaria antikombëtaree diktatorit Hoxha”. Për revoltën, siç e quan autori, “Çmimi me të cilin u pagua ajo qe tepër i shtrenjtë. Katër të pushkatuar dhe 86 të ridënuar me një shumë të përgjithshme prej 1400 vjet burg (14 shekuj jetë njeriu!)”. E gjithë kjo mynxyrë për tri ditë mosbindje policëve e ngritjen e një flamuri pa yll nga disa pjestarë të një bashkësie njerëzish të dënuar në kundërshtim me të gjitha normat juridike të një ligjëshmërie normale. Madje këtyre u duhet shtuar, për detyrë kronike edhe varja e një qeni, besoj një dukuri e panjohur në gjithë historinë botërore të shtypjes së kryengritjeve….
Në këtë kamp famëkeq dërgohet për të kryer dënimin prej dhjetë vjetësh për “agjitacion e propagandë” një djalë 31 vjeçar nga Dukati i Vlorës, Sazan Diksi. Jeta e tij, e përshkruar shkurt, na paraqet një stereotip, atë të shumicës dërmuese të bijve të familjeve “të prekura”, t’ashtuquajturit armiq të klasës. Ata rriteshin pa baballarë, sepse këta ishin nën tokë, në burg ose në mërgim. Rriteshin me njëqind sakrifica nga nënat apo gjyshet në kampet e pafund të internimit, në vënde të ndryshme të Shqipërisë. Në më të shumtën e rasteve këta fëmijë ishin të parët e klasës, nxënës t’etur për dije e që mundoheshin të mësonin ndonjë gjuhë të huaj, për t’a zgjeruar atë. Ata i priste kazma që në moshën 16 vjeçare, sepse dyert e universitetit e, ndonjë herë edhe të shkollave të mesme, ishin të mbyllura për to. Kur arrinin moshën i përlante shërbimi ushtarak, pa kapur armë me dorë, në repartet e punës. Ishte preludi i viteve të punës së papaguar që më vonë do të kryenin në burgjet politike. Ata ishin gjithmonë nën vërejtjen e pandërprerë të “ëngjëjve projtës”, “heronjve të heshtur”, kriminelëve të Sigurimit të shtetit, pjesa më parazite e një shoqërie që kishte në themel të saj dhunën dhe varfërinë. Strategjia e tyre e zakonshme synonte një trysni të pashembullt, të gërshetuar me premtime joshëse, për t’u vënë në shërbim të tyre. Kur kjo nuk funksiononte “pinjojtë e klasave të përmbysura” viheshin në listën e arrestimeve, për t’u dënuar e dërguar në kampet e punës së detyruar pa shpërblim, ku ridënoheshin, vriteshin, torturoheshin e, në rastin më të mirë, dilnin të gjymtuar e bëheshin klientë të përhershëm të spitaleve.
Kështu fillon edhe kalvari i Sazan Diksit. Mbas pesë vitesh qëndrimi në Spaç, ai shpërngulet në Qafë Bari, një tjetër emër kampi, i lidhur me një t’ashtuquajtur kryengritje, shtypja e së cilës, përsa i përket mizorisë së dhunës, shënoi rekorde planetare. Këtu dukatasi fjalëpak u njoh me një gjirokastrit, në frontin e punës së zbrazjes së vagonëve të mineralit. Kolegu i burgosur quhet Hamit Meli dhe vjen nga një përvojë krejt tjetër nga ajo e Sazan Diksit.Hamiti është bir i një partizani të brigadës së parë, një invalid lufte që mban ende në kokë ciflat e predhës, të cilat bëhen shkak i vdekjes së tij të parakohëshme n’operacionin për t’i nxjerrë. Simbas nënës së Hamitit i shoqi “më shumë duhet të ketë vdekur për shkak të brengave, se nga operacioni”. Ai porosiste djemtë që asnjë të mos bëntë shkolla ushtarake e shpesh thonte :”derdhëm gjak për t’i sjellë një mënxyrë këtij populli…”. Ishte njëri nga të shumtit e zhgënjyer nga socializmi i Enver Hoxhës e që dëshmonte jo vetëm objektivitet gjykimi, por edhe ndershmëri karakteri.
Këto dy veti të çmuara i trashëgonte dhe i biri, Hamiti, që e kishte filluar veprimtarinë në rradhët e DSJ (drejtoria e sigurimit të jashtëm), organi më besnik e më i zgjedhur i diktaturës, që në moshën 19 – vjeçare, si student i vitit të tretë në shkollën e posaçme të kuadrove të saj. Ja si e përshkruan, me pak fjalë, autori i librit parabolën e rrufeshme të karierës së personazhit të tij :
“ Kishin mjaftuar vetëm tre vjet veprimtarie në DSJ që Meli të shpallej unanimisht si detektivi më i mirë i shërbimit sekret shqiptar. Pas pesë vjetësh emri i tij do të regjistrohej në librin e artë të rekordeve botërore të detektivëve që e kalonin shifrën 100 të misioneve të realizuar me sukses….. . Barra e misioneve të kryer për interesat e diktaturës i rëndonte tashmë në ndërgjegje. Rekordet në shërbim të së keqes përbënin një famë lënduese për të….. Pa i plotësuar të 28 vjetët – moshë në të cilën shumica e detektivëve të botës fillojnë karrierën e tyre – Meli hoqi dorë përfundimisht nga veprimtaria e detektivit…… Gjithshka kishte qenë anormale në karrierën e Melit : fillimi i hershëm, ritmi i lartë i zhvillimit si detektiv cilësor, martesa e ndaluar nga ligji, përfituesit e fruteve të veprimtarisë së tij si detektiv [Inteligjencë Servici britanik], pendesa e thellë e Melit, burgu dhe, sidomos, ofertat e refuzuara në kampin e Qafë-Barit për rifillimin e karrierës së ndërprerë befasisht….”
Do t’i mjaftonin këto pak fraza lexuesit për të hyrë në botën e mbrendëshme të personazhit e për të kuptuar dramën e tij. Mes Hamitit dhe Sazanit lind një miqësi e fortë, që buron jo vetëm nga prania në të njëjtin ambient të vuajtjes, por edhe nga një këndvështrim i përbashkët i të vërejturit të botës, nga një përceptim pothuaj i njëjtë i problemeve të Vendit të tyre. Kështu veçoritë e jetëve të tyre nga lindja, stilet e ndryshme, prejardhjet jo të njëjta, shkrihen e sheshohen në vetëdijen e përbashkët të të qënit viktima të një diktature, që ka çuar në kasaphanë dhjetra mijra qytetarë e në mjerim një popull të tërë n’emër të idealeve të paqëna. Në bazën e lidhjes së tyre është respekti e besimi i ndërsjelltë. Ky shfaqet më parë tek Hamiti që, në një çast të vështirë për të, i ndërgjegjshëm për rrezikun që i kanoset çdo ditë, ka nevojë për një shok që t’i hapë zemrën, të ndajë me të shqetësimet, ankthin, pasigurinë. Të gjithë ata që, fatkeqësisht, kanë kaluar përvoja të tilla e dijnë mirë se sa vlen një shok i vërtetë n’ata kushte.
Sazani befasohet nga rrëfimi i Melit. Natyrshëm në fillim shtanget, por shpejt kupton se tek tregimi i Melit nuk ka hije provokacioni apo prapamendimi të keq e i beson. Shoqëria e tyre forcohet çdo ditë e përballon prova skajore, paralel me ngjarjet e pazakonta në të cilat bëhet pjesëmarrës Meli. Këto ngjarje e futin lexuesin në botën e mistereve, të hafijeve, të të fshehtave, të prapaskenave të paimagjinueshme, që përbëjnë sekretet e pazbulueshme të një regjimi, të një shteti, të pushtetit të një kaste. Jemi të pranishëm në një botë sureale ku në një kamp pune të detyruar, në një nga burgjet më mizore të diktaturës enden ndërmjet të burgosurve, të veshur me uniformën e tyre, kuadro të larta të DSJ që i njeh vetëm një oficer i komandës, kartelisti. Vijnë për të takuar ish detektivin Meli drejtori i DSJ, Dofemi, alias Ilir Enver Hoxha, në shoqëri të funksionarëve shumë të lartë të Sigurimit të KQ, të Inteligenc Servisit britanik, të CIA-s amerikane. Galeria e personave të fuqishëm, që kërkojnë të bindin Melin për rifillimin e veprimtarisë së detektivit, secili në rradhët e tij, është marramendëse, pothuaj e pabesueshme. Ato takime janë përshkruar me imtësi, me data e me orë.
Pa hyrë në përshkrimin e hollësishëm të tyre, edhe se zënë pjesën kryesore të lëndës së rrëfimit, ajo që del nga këta takime ka diçka sa të pabesueshme, aq edhe të llahtarëshme. Fatet e njerëzve ndërthuren me fatet e popujve në një lojë të fshehtë, të shumfishtë që mbetet e panjohur për shumicën dërmuese të njerëzimit, në rastin tonë për shqiptarët. Është loja e shërbimeve të fshehta që përcaktojnë dhe politikat e qeverive, ajo e interesave që shqelmojnë parimet e ideologjitë, ajo e aleancave të padukëshme, të panjohura, të pabesueshme, që mbeten mundësi vendimarrje e pak njerëzve “të zgjedhur”, shpesh herë e një njeriu të vetëm që i jep vetes atributet e një perëndie, që vendos gjithshka mbi vartësit e tij, mbi një popull të tërë. Në këtë xhungël të dëndur interesash, në të cilën papritur Hamit Meli zë një vënd qëndror, atij i zbulohen fakte që përmbysin krejtësisht botën e tij të deriatëhershme. Kështu ai merr vesh se në më shumë se njëqind misione vrastare në të cilat ka marrë pjesë, me përjashtim të dy të parave, gjithë të tjerët i kanë shërbyer Inteligjenc Servisit britanik, zyrtarisht armik i tij dhe i Vëndit të tij, e në sajë të tyre sot ka një llogari rrjedhëse në një bankë angleze e rezulton i ngritur edhe në gradë.
“ Midis qeverisë sonë dhe partisë suaj ka ekzistuar gjithmonë një aleancë e fuqishme, e cila, për të qënë efikase, është lypsur të mbahej sekrete. Kjo aleancë ka lindur qysh në vitet e Luftës së Dytë Botërore, kur, si aleatë me njeri-tjetrin, ne luftonim nazi-fashizmin.” Zinxhiri i zbulimeve të të fshehtave që gëlonin në marredhëniet Enver Hoxhës e të komunizmit shqiptar me anglezët dhe amerikanët është një varg i gjatë episodesh, ndodhish e pohimesh marramendëse që e futin lexuesin në një botë të cilën mund t’a konsiderojë fantapolitike, pjellë e një fantazie të ndezur e të prirë për romanet policorë. Kështu lexuesi mëson për luftën mes CIA-s dhe Inteligjenc Servisit për të patur në zotërim fatet e Shqipërisë, me miratimin e “udhëheqësit legjendar” të saj, për oficerët e DSJ të vrarë nga anglezët sepse donin të mbështeteshin tek CIA, për të ndryshuar jo vetëm vartësinë por edhe sistemin me dënimin e tradhëtisë së Enver Hoxhës, për vizitën tepër sekrete të këtij të fundit në Londër në tetor 1983, në një nga misionet e fundit të veprimtarisë 40 – vjeçare në shërbim të zbulimit anglez.
Lexuesi njihet edhe me të tjera dukuri të mistershme, të pashpjegueshme, që zënë fill nga mbas lufta e kanë të bëjnë me veprimtarinë kundër komuniste të të mërguarve shqiptarë. Është fjala për dhjetra misione desantësh që binin në dorën e Sigurimit, sapo zbrisnin në tokën shqiptare, e që janë motivuar me tradhëtinë e Kim Filbit, për të cilin përgjegjësi i CIA-s për Evropën, në një pasazh të romanit shprehet kështu : “ Un jam gati të vë bast, se dekorata që i ka akorduar në heshtje Kim Filbit Inteligjencë servisi me këtë rast, është dy herë më e madhe nga kjo që i ka dhënë KGB-ja. Në ambientet e CIA-s në Amerikë tashmë thuhet nën zë, se Kim Filbi është një nga agjentët e dyfishtë më të suksesshëm të historisë së shërbimeve sekrete.”
Në një tjetër fragment të veprës zbulohet një tjetër dukuri e pashpjeguar për shumë prej të mërguarve politikë shqiptarë. Bëhet fjalë për 100 vetë që punonin për CIA-n e që “kishin shprehur në formë të hapur protestën ndaj qeverisë amerikane, për qëndrimin dashamirës që mbahej ndaj regjimit komunist të Tiranës.” Të gjithë këta, në pak kohë, vdiqën në rrethana aksidentale e jo bindëse. Ndërmjet tyre ishte dhe i ati i Sazanit, për të cilin detektivi i kërkon shpjegime shefit të seksionit evropian të CIA-s, prej të cilit merr këtë përgjigje : “ Babai i shokut tuaj ka tradhtuar interesat e shtetit amerikan, të cilit i shërbente.” Një fund tragjik kanë edhe të gjithë ata t’arratisur, të lidhur me operacionin e Maltës, për të cilët dëshmon edhe plaku kolonjar i mërguar që erdhi nga Nju Jorku n’Athinë, për të tërhequr dy bijtë e tij që ishin arratisur nga Shqipëria. Ai ruante si një relike të shenjtë librin “ Të tradhtuarit” dhe fjalët që i kishte thënë një djalosh, më i riu i Oeracionit të Maltës : “ Ruaje si kujtim të hidhur këtë libër vrastar, në emër të të cilit u zhdukën të gjithë ata që ëndërronin të luftonin e të vriteshin për çlirimin e Shqipërisë nga komunizmi.”
Rrjeshtova këtu disa prej fakteve dhe pohimeve të romanit, të gjitha rrëfime të detektivit Meli autorit, që ka përmbushur amanetin e shokut të tij për t’i shkruar këto “ngjarje të jetuara”. Ai na ka dhënë një vepër në të cilën spikasin dy linja : burgjet e diktaturës komuniste, si shprehja më e përsosur e “luftës së klasave”, në tërë mizorinë e tyre, dhe prapaskenat e politikës s’asaj diktature në marredhëniet me armiqtë – miq anglo-amerikanë në më shumë se një gjysëm shekulli.
Linja e parë është shtjelluar shkëlqyeshëm. Stili i të rrëfyerit është shumë tërheqës e i kursyer, autorit nuk i pëlqen uji i tepërt dhe ai e shmang atë. Personazhet portretizohen më së miri, përshkrimi i mjediseve dhe ngjarjeve është një riprodhim i saktë e cilësor i realitetit. Përsiatjet e autorit dëshmojnë thellësi mendimi e citatet në krye të kapitujve erudicionin e tij. Në këtë drejtim është një nga veprat më të realizuara në gjininë e saj, duke zënë një vënd të nderuar në letërsinë e mbas diktaturës. Linja e dytë rrok një problematikë tepër të ndërlikuar, pasqyron një botë të padukshme, që nuk sheh dritën e diellit, që ka për model urithin, që mbetet e panjohur për shumicën dërmuese të njerëzve. Por aq sa është larg përfytyresës së përgjithëshme, po aq është pranë fateve t’atyre që pësojnë historinë. Libri na jep një tabllo që i ngjan një tërmeti të fuqishëm që rrafshon gjithshka : bindje, opinione, besime, ideale, botkuptime, ideologji, parime, të vërteta të kthyera në tabu. Mbi gërmadhat e tyre, mes shumë luhatjesh, mosbesimesh, dyshimesh ngre krye një kult i ri, që është ai i mashtrimit, i hipokrizisë, që mbulojnë interesa marramendëse, leva të fuqishme që lëvizin jetë kombesh si t’ishin lodra fëmijësh e që në të folurit diplomatik merr termin “real-politikë”.
Në rastin tonë, ajo që del në dritë, simbas autorit, është një aleancë e fortë mes regjimit komunist shqiptar të Enver Hoxhës dhe demokracive të mëdha të Perëndimit, konkretisht të Anglisë dhe të SHBA, një dukuri që cik absurden, po të mbahet parasysh historia zyrtare e marredhënieve mes tyre, e shënuar nga një armiqësi proverbiale. Lexuesit ndahen në dy pjesë : disa, që u besojnë më shumë dogmave të antikomunizmit të sinqertë të Perëndimit, apo të tjerë besnikërisë ndaj komunizmit të Enver Hoxhës e idhtarëve të tij, më të paktë këta të fundit, e hedhin poshtë romanin si një shpikje apo delir të autorit. Të tjerë, mendoj shumica, duan të gjejnë të vërtetën. Ajo mund të jetë shumë e hidhur, por duhet pranuar si e tillë, cilado qoftë pamja e saj.
Që këtu lind kërkesa, sa e drejtë aq edhe ligjëshme, që ata që drejtojnë shtetin shqiptar të kenë kurajon e burrerinë të hapin arkivat e të nxjerrin prej tyre të vërtetën. Nuk është më e pranueshme që të gjitha sekretet e diktaturës të vazhdojnë të ruhen si të tilla, duke e mbajtur ende shoqërinë tonë robe të së shkuarës, sepse pa u zbardhur mirë e shkuara nuk mund të hidhet shikimi tërësisht në t’ardhmen. Në një demokraci të vërtetë, dyshime të tilla kaqë të rënda nuk mund të mbahen pezull në ndërgjegjen e një kombi, apo të trajtohen me logjikën e diktaturës si “trillime” të një shkrimtari apo të mikut të tij detektiv. Nëse janë të tilla Agim Hamiti apo Hamit Meli duhet të japin llogari para opinionit publik apo ligjeve të shtetit, në të kundërt dikush duhet të japë shpjegime.
Mendoj se këto shpjegime i takojnë më shumë shtresës së luftuar egërsisht nga diktatura. Kemi jetuar gati gjysëm shekulli nëpër kampet e internimit e burgjet e komunizmit shqiptar të Enver Hoxhës, kriminelit më të madh të racës shqiptare. Kemi shpresuar tek “forcat e së mirës”, të personifikuara në përfytyresën tonë nga “bota e lirë”, nga demokracitë e Perëndimit, nga SHBA së pari. Kemi besuar në to, jemi përndjekur, jemi vrarë, jemi gjymtuar me ato bindje në mëndje, në një Vend në të cilin Perëndimi dhe sistemi i tij i demokracisë ishin “të këqijat absolute”, “varrmihësit e lirisë së popujve”, “imperializmi agresiv”, “neofashizmi”, “xhandari ndërkombëtar” e sa e sa epitete të tjera, njëri më i keq se tjetri. Mbijetuam, kufoma të gjalla, në një botë që lavdi Zotit u ndryshua me shpejtësi, por që për ne solli pak ndryshime. Na hoqi telat me gjëmba e na dha mundësi të marrim rrugët e globit në kërkim të një jete të re, duke filluar nga zeroja. Besuam se Perëndimi i “ëndërruar” do të kishte një qëndrim më dashamirës, humanizmi i shoqërive të tij do t’ishte më bujar me plagët tona e më mikpritës ndaj shpresave tona. Qe një tjetër zhgënjim. Në pjesën më të madhe të tij, Perëndimi qe indiferent karshi nesh, i shurdhët ndaj dëshmive tona, madje shumë më mikpritës ndaj xhelatëve tanë.
Tani ky roman merr përsipër të zbulojë një realitet që, po të vërtetohet nga dokumentat, shpjegon domethënien e shumë dukurive të habitëshme. Uroj me gjithë shpirt që dokumentat t’a përgënjeshtrojnë, sepse nuk dua që ajo godinë, thellë në veten time, që ka strehuar një jetë të tërë ëndrrat, shpresat, iluzionet në të mirën njerëzore, në botën e lirë, të kthehet në një gërmadhë që do të zinte poshtë dhe vetë qënien time. Ka 11 vjet që është botuar ky libër, por asnjë nga pyetjet që shtron nuk ka gjetur përgjigje. A ka qënë Enver Hoxha spiun i Inteligjenc Servisit deri në fund të jetës së tij ? Nëse ka qenë, si është e mundur që Anglia, demokracia më e hershme e historisë njerëzore, s’ka bërë asgjë për të zbutur instiktet e tij kriminale e për të ndihmuar sado pak shqiptarët të ndërtonin një shtet të së drejtës, pa dhunën e terrorin karakteristik të tij? A ka përgjegjësi shteti amerikan, apo ndonjë segment i rëndësishëm i tij, për qindra antikomunistë shqiptarë, të vrarë nga Sigurimi i shtetit shqiptar këtu, apo nga “rastësitë” në vënde të ndryshme të botës? A ekziston një prirje e admninistratës amerikane për të favorizuar ish komunistët gjatë këtyre viteve të tranzicionit e si motivohet ajo? Cili është fati i oficerëve shqiptarë që punojnë në CIA dhe pse nuk kthehen në Shqipëri për t’a vënë në shërbim të Vendit të tyre përvojën e vyer?
Këto janë disa nga pyetjet që dalin nga leximi i romanit të Agim Hamitit. Nuk më duket me vënd heshtja dhe bojkotimi që i bëhet këtij libri, nuk më duket një shenj i mirë. Librat nuk bojkotohen, nuk digjen, nuk ndalohen, përvojat e tilla na kthejnë në faqet më t’errta të historisë së njerëzimit. Librat diskutohen, idetë e tyre rrihen në kuvende, në faqe gazetash, në libra të tjerë. Ato mund të miratohen ose të kundërshtohen, por nuk mund të vihen para plotoneve t’ekzekutimit. Ky është mësimi i madh që na jep leksioni i demokracisë së mirëfilltë, së bashku me trasparencën, thyerjen e tabuve, dënimin e së keqes, zbulimin e së vërtetës, asaj historike të së shkuarës, asaj të këtyre njëzet vjeteve të mjegullta të demokracisë. Është një mësim që duhet t’a përvehtësojmë nëse duam të shkojmë përpara, duke pastruar rrugën tonë nga “shpendërat, hithrat, ferrat” e së shkuarës, siç thonte më shumë se njëqind vjet të shkuara poeti ynë kombëtar. Këtë mision i ka vënë vetes edhe ky libër.
Eugjen Merlika
O njerez. Ky gjoja lobri me spiuna eshte gjeja me idiote qe me kane pare syte.
Kurse ky Hamit leshi eshte tope fare…
Per ty hamit agimi. Nese ska cmendine ne belgjike se mynd te jene te gjithe normal hahde ne shqipri se kemi ne tirane dhe ne vlore.
I cmendur. Na cave menderen. Ti burgun e ke pak. Cmendia eshte vendi qe meriton.
Une e kam lexuar librin dhe me ka habitur fare.Ju qe nuk e besoni kundershtojeni me fakt dhe kaq.
..dava burgaxhinjsh….
sala
Iku Berisha vllezer ra komunisti i fundit ne Europ ra me turp dhe me faqe te zeze
Keto greva nuk i bejne asgje atij maskarait, besoj qe ai tallet dhe i jepet material per te sulmuar opoziten. Turp per nje popull spurdhjak qe ben sehir se eshte larg bythes se tyre.
Turp per brezin e ri qe nuk arrin te solidarizohet ne lufte kunder kesaj kafshe qe po i sundon. Une kam nje debil student ketu ne shpi qe e kalon gjithe diten me mesazhe me kurva. Ky eshte pasqyra e nje brezi te dhjere.
Z.Mero.
Nese Ju, dhe moderatoret e faqes tuaj, nuk bllokojne kete qelbesire te qelbur ( spo e them greke, se ky mut e shkruan me mire se une shqipen), Une, kurre nuk do te hyj te lexoj asnje germe ne faqen tuaj.
Nese, ktyre, pacavureve te qelbura nuk i vihet kufiri tek thana, me vjen keq mik, por, skam pse te nje njeri kaq dashakeqes. ( qe nese nje dite, ja ky po e them ktu, nese nje dite e gjej kete plehre se kush eshte, jo lufta shqiptaro-greke te filloje, akoma ska plas e Treta? Me pras Made in Lushnja do ja filloje, nga sumatricja deri ne goje).
Kaq kisha une.
Nuk e di pse ke marre kaq inat nga inat dhe me quan greke. Ku e ke hallin o zoteri se te kam share saliun apo ben pjese tek brezi i “dhjere” . Konsiderata ime e ulet per brezin e ri sidomos studentet ka lidhje edhe me te kaluaren time si student i viteve 90. Studentet e sotem jane pa ideale se do mjaftonte ndergjegjsimi i tyre per te permbysur neodiktaturat te cfaredo ngjyre politike qofshin. Prandaj o Tan tironci mos u bej trim se ndonje pacavure e pushtetit do jesh edhe ti.
Nuk dua te bie ne batakun e injoraces tende me ate fjalor vullgar qe i ngjan frymezuesit tend.
Te fala sat’eme
epo kjo asht demokracija plak,qe njeriu te bej car te doj!
secili i del per zot vetvetes,e jo si ne kamunizem qe shteti pergjigjej per gjithcka.iku ajo koh…
per ate “debilin” qe ke ne shtepi :”shyqyr qe merret me kurva” thuaj,se ka edhe me keq,qe “merren me kurvare”!!!!!!!
Perhapja e greves ne te gjitha qytetet kryesore te vendit deri ne solidarizim mbarepopullor. Qeveri teknike. Zgjedhje te lira dhe te ndershme per te gjithe. Sali Berishes: Te njohesh te verteten dhe shijen e saj te hidhur eshte shprehje e nje qendrimi te qyteteruar ndaj shoqerise. E kunderta eshte renia e shtetit.
Deri tani eshte deklaruar se jan me mijra viktimat e komunizmit,ku jan nuk po i shohim te solidarizohen me shoket e tyre grvist.Kjo eshte cudi e madhe,asnje mbeshtetje per shoket e tyre qe po vetflijohen ne greven e urise.
Rrini ju ne vendin qe mbajti per 45 vjet komunizmin ne shqiperi dhe i hani buken dhe mendoni se kane qene antikomunist http://www.youtube.com/watch?v=WCQjZtU-iww
tourkokofagus si je majasellin?
Do zbrese Tuç Maku ne Durres.
ketu do jemi dhe do shofim se kryetar greve do jete nje jevgjit nga Tirana i stacionuar ne Durres qe jeton me nje bjonde(bjonde ky jevgu i tiranes ,bjonde gjergj ndeca).ky jevgu quhet Asllon Patrioti.
do u them se nga te durresit nuk do kete asnje,vetem ardhacake.
A e ke ne dosje biografine e Tuc Makut Alpino, na e trego.
Ben Çikago,keshtu shkruhet o trimi kosoves,o trimi UÇK-se.
Ne raportimet qe ka bere mjekja dhe aktivistja kosovare LULJETA SELIMI,pjesa me poshte neshte per ty,per trimat si ty:
-LAHI :A ka burra kosovarë që e dinë se nëna e fëmijëve të tyre është përdhunuar?
LULJETA: Sigurisht që ka. Ka mbi 200 raste. Ka raste që, pas bisedës sonë, bashkëshortët thonë se unë e dua ish-nusen e tij, por nuk mund ta marr në shtëpi, se nuk janë dakort vëllezërit etj. Është për të vënë re diçka. Asnjëri prej atyre që kanë luftuar me armë në dorë për lirinë e Kosovës, nuk e ka lëshuar gruan apo të dashurën e tij. Kurse burracakët e disa pseudointelektualë, por; dhe bashkëjetojnë me rruspie duke lënë nënën e fëmijëve të tyre në dorë të fatit dhe në mëshirën se çfarë t’i sjellim ne. Në Kanunin e Lekë Dukagjinit thuhet qartë se, në rate të tilla, nuk lihet gruaja, por, që të dy bashkë, duhet të hakmerren ndaj përdhunuesit apo grupit të përdhunuesëve. Do të tregoj një rast. Siç tregon R. R. nga një fshat i Therandës” në mbrëmje , plumbat na hynin në dhomë nga të gjithë anët, nuk mbeti asnjë mur pa u shpuar, por, do zoti, unë djali dhe burri shpëtuam. Kur u qetësuam pak, mendova se kishim shpëtuar, por ata na kishin rrethuar. Burri im nxitoi dhe u fsheh te koteci i pulave, kurse unë i thashë djalit të ikte e të shpëtonte gjithsesi, pasi boll kisha jetuar. Ai qante e nuk ma lëshonte dorën. Policët na nxorën në oborr dhe nisën të kontrollonin për gjëra të vleftëshme. Më thanë ” Ku e ke arin ose paret, ose po ta vrasim djalin”. U përpoqa të gjeja çfar kisha e ku i kisha por ishin pak, pasi aq ar sa kishim dhe të gjitha markat, i kishte marrë me vete burri im në kotec. “I ke vetëm dy minuta, o paret , o djalin”. Burri im në kotec nuk bëzante. Unë po rrija në mes të oborrit. Një milic shtiu tri herë përmbi djalin tim të vetëm. Djali dha shpirt duke parë tërë kohën nga unë që ta shpëtoja. Bërtisja e qaja me të madhe. Mendova se do të largoheshin, kurse njëri prej tyrer më lidhi duart. Pashë nga vëndi ku qe fshehur burr im, por ai rrinte atje pa lëvizur. E mallkova me zë të lartë, por milicët nuk e kuptuan se me ka e kisha. Ai e kishte fajin, kur i kisha thënë që të largoheshim, ja për Shqipëri, ja në UÇK. Njëri prej tyre më ra me kondak kokës dhe, ashtu siç isha e shtrirë, tjetri më zhveshi duke më shqyer rrobet. Burri vazhdonte të shikonte gjithçka qënga vëndi ku qe fshehur tok me paratë e tija dhe ku serbëve as që iu binte në mëndje të kërkonin. Si më çnderuan, më zgjidhi duart njëri prej tyre dhe unë qëllova dikë me një copë dru që ishte përanë e i rashë në kokë. Atëherë u mblodhën edhe milicë të tjerë dhe kanë luajtur me trupin tim sa kanë dashur e si kanë dashur. Disa ditë më vonë e pashë veten në dhomën e panjohur të një fshati; më kishin marrë e më kishin mjekuar atje. Më kishin mjekuar plagët që më kishin bërë me thikë duke pikturuar me tehun e saj në lëkurën time. Gjatë gjithë kohës së bombardimeve të NATO s, vëllai dhe nusja e tij më kanë mbartuar mal më mal e më kanë shpëtuar gjallë. Katër ditë pas përfundimit të luftës, vëllai tjetër që më dinte të vrarë erdhi bashkë me burrin tim, i cili më tha: ”Më mirë të kishë vdekur; tani je pa fëmijë dhe pa burrë; është dashur të vrasësh veten sepse të kanë dhunuar shkiet” “Unë fajtore? Ngase ti u fshehe me paratë dhe nuk ua dhe barbarëve që të shpëtonte yt bir dhe unë? Unë fajtore, kur ti nuk na le të largoheshim nga fshati, kur të gjithë po e ndjenin rrezikun” e pyesja dhe qaja. “Motrën tënde e kanë dhunuar ushtarët serbë ……………..megjithate hap linkun me poshte;
http://pashtriku.beepworld.de/files/intervistauck/rizalahi_fletluljetaselimi19.11.07.htm
O cop, po shkruje pak me shkurter o trap salihi, ca kujto ti se do lodh veten time me te lexu ty, po qenke rock fare.
Alpino po deshe ke ato C futi nga nji pik se harrova.
Edhe nji gje, thuja kosovareve se une Alpiniqi i biri i drandes dhe lleshit, me baben Sali, ju dum sa per sy e faqe, se ne fakt ju dum keshtu sic shkruajm ketu.
Skrimin se lexova se me duket se do me konkuru Alban Degen dhe skam durim ti lexoj traplliqet e tuja. Bej pak me shkurt dhe i lexoj.
BENI,e lexova une shkrimin e tij,mos u merzit,po te tregon historine e vet,mos ju zemero,eshte kopil ,pa identitet,jo si kjo zonja e historise ,ajo ishte lufte,mami i ktij i bente per qejf ,ishte buçe,dhe ja pasojat,del nje si Alpini,hafije,aaaa dhe nje gje te fundit,masturbohet ktej duke shkruar biografine e te gjithve,sepse nuk ka i shkreti çfare te beje tjeter,,,,kalon kohen duke treguar burrerrine e te tjereve—tipike e atyre qe vete se kane!!!
o Ben Çikago.
asgje s’kam shkruar por vetem kam bere copy/paste.
qe thua se kam lexuar te besoj ,ti e ke jetuar dhe je nga ata trimat e qymezit,per ta lexuar e ka lexuar veronika dhe i ka shkuar leng nga qejfi.tipa si ajo e tregojne kjarte me stilin e shkrimit se jane njerez qe nuk ja var njeri,thjesht fare kalo ke anglezja 32 vjece ne artikull tjeter.
O Alpin po pse i ofendon te perndjekurit, pavaresisht se ky Asllani ka hyre ne burg per politike dhe per perdhunim! Fundi i fundit edhe ti e ke nje damke nga diktatura ate te spiunit, pseudonimin e ke “plepi”. Sigurimi i ushtrise te BUD-i(baza ushtarako-detare) Durres te vleresonte shume per spiunlliqet qe beje vetem Vangjeli i busullave ta kalonte per kurvelleqe dhe spiunlleqe o ish shef pergatitje fizike.
Vangjel Olldashin deshe te thoje po sta mban turra.
Ti Andi ne komentet qe ben, tregon qe o duhet te kesh lindur si kopil pa moral apo indentitet (oti na exeis kai esi). nuk te fajeson njeri qe ke mllefe plot sarkazem. jo o njeri e ke treguar vazhdimisht qe je nje bucist i vertete…