14 vjeçarja që arriti t’u iki torturave të ISIS-it

Kjo është historia e një vajze 14-vjeçare që quhet Narin, e cila iu bë dhuratë një komandanti të Shtetit Islamik. Ata i vranë të vëllanë dhe u përpoqën ta bëjnë konkubinë, por ajo ia mbathi. Historia sillet nga Washington Post.

Teksa dielli u ngrit mbi fshatin tim të pluhurosur më 3 gusht, të afërmit e mi u zgjuan me një thirrje të tmerrshme: xhihadistët e Shtetit Islamik po vinin drejt nesh.

Prisja të ishte një ditë si gjithë të tjerat, e mbushur me punë shtëpie në Tel Uzer, një vend i qetë në fushat perëndimore Nineveh të Irakut, ku jetoja me familjen. Por në vend të kësaj, na u desh t’ia mbathnim nga fshati më këmbë, me rrobat e trupit dhe disa gjëra të vlefshme.

“Pasi ecëm rreth një orë drejt veriut, ndaluam të pinim pak ujë nga një pus në zemër të shkretëtirës. Planifikonim të shkonim refugjatë në malin Sinxhar, ashtu si mijëra jezidë të tjerë si ne, sepse kishim dëgjuar shumë histori për mizoritë e IS-it dhe se çfarë u bënin atyre që nuk ishin myslimanë.

Por sa hap e mbyll sytë, e gjetëm veten të rrethuar nga makina të militantëve me uniforma të Shtetit Islamik. Disa nga fshati ynë ulërinë të tmerruar. Nuk isha ndier kurrë aq e pashpresë në 14 vite jetë. Ata na e kishin bllokuar rrugën dhe ne nuk mund të bënim asgjë.

Militantët na ndanë sipas gjinisë dhe moshës: një grup për djemtë e rinj dhe të fuqishëm, një për vajzat e reja dhe një grup i tretë për burrat dhe gratë e moshuara.

Këtyre të fundit, xhihadistët u vodhën paratë dhe bizhutë dhe i lanë në oaz.
Më pas futën në një kamion vajzat e reja dhe na vunë armën në kokë. Më vonë mësuam se djemtë e rinj i kishin vrarë, përfshirë vëllain tim 19-vjeçar, që ishte martuar gjashtë muaj më parë.

Atë pasdite, na çuan në një shkollë të boshatisur në Baaj, një qytet i vogël në perëndim të Mosulit pranë kufirit sirian. Atje takuam shumë vajza të tjera jezide, të cilat ishin marrë peng nga Shteti Islamik. Baballarët, vëllezërit dhe burrat e tyre ishin vrarë, ashtu si dhe tanët. Më pas hynë ushtarët e IS. Një prej tyre recitoi vargjet “Dëshmoj se nuk ka Zot tjetër veç Allahut dhe se Muhamedi është profeti i tij”, dhe na detyroi t’i përsërisnim pas tij. Ne nuk u bindëm. Ata u zemëruan. Na shanë dhe mallkuan besimin tonë.

Disa ditë më pas, na bashkuan me disa dhjetëra vajza të tjera në Mosul, ku IS-i kishte qendrën në Irak. Disa prej luftëtarëve ishin sa unë në moshë. Ata na thanë se ne ishim pagane, ndaj na lanë në dyshemenë e ndërtesës për 20 ditë, dhe na ushqenin vetëm me një vakt.

Herë pas here vinte një prej tyre dhe na thoshte të konvertoheshim, por ne refuzonim. Si jezide besnike, ne nuk e braktisnim besimin tonë. Qanim shumë dhe vajtonim për ata që kishim humbur nga komuniteti ynë. Një ditë, rojet i ndanë vajzat e martuara nga ato beqare.

Shoqja ime e fëmijërisë, Shajma dhe unë, iu dhamë dhuratë dy anëtarëve të IS-it në jug, pranë Bagdadit. Ata donin të na bënin gratë e tyre ose konkubina. Shajma iu dhurua Abu Husseinit, një kleriku. Unë iu dhashë një 50-vjeçari të shëndoshë me mjekër të zezë, që dukej i rangut të lartë. Ai e kishte pseudonimin Abu Ahmed. Ata më çuan në shtëpinë e tij, në Falluxha.

Abu Ahmed, Abu Hussein dhe një shërbëtore jetonin në një shtëpi në Falluxha që ngjante si pallat. Abu Ahmed më kërkonte të konvertohesha, por unë nuk pranoja. Ai u përpoq disa herë të më përdhunojë, por unë nuk e lija të më prekte. Për këtë arsye, ai më mallkonte dhe më rrihte çdo ditë me grushte dhe shkelma. Për të ngrënë, më jepnin vetëm një herë në ditë. Shajma dhe unë nisëm të diskutonim vetëvrasjen.

Na dhanë celularë dhe na udhëzuan të telefononim familjen. Udhëtimi i tyre kishte qenë po aq i vështirë sa i yni. Ata kishin arritur në malin Sinxhar, ishin rrethuar nga IS-i që ishte përpjekur t’i vdiste nga uria. Pas pesë ditësh nën rrethim, forcat kurde i kishin evakuuar në Siri, dhe më pas i kishin sjellë mbrapsht në Irakun Verior. Nëse ata vinin në Mosul dhe ktheheshin në fenë islame, na udhëzuan pengmarrësit tanë të thoshim, ata do të na lironin. Siç merret me mend, familjarët tanë nuk i besonin IS-it, ndaj nuk e kryen udhëtimin.

Në ditën tonë të gjashtë në Falluxha, Abu Ahmed dhe shërbëtorja u larguan për punë në Mosul. Abu Hussein, pengmarrësi i Shajmas qëndroi. Në muzgun e ditës tjetër, ai shkoi në xhami për t’u lutur dhe na la vetëm në shtëpi.

Duke përdorur telefonat, kontaktuam Mahmudin, një mik sunit të kushëririt të Shajmës, që jetonte në Falluxha, për të kërkuar ndihmë. Ishte shumë e rrezikshme për të që të na shpëtonte nga shtëpia, ndaj Shajma dhe unë përdorëm thikat e kuzhinës dhe sëpatat e mishit për të thyer drynat që na mbanin mbyllur.

Të veshura me fustane tradicionale të gjatë që gjetëm në shtëpi, ne ecëm për 15 minuta në qytetin e qetë nga lutjet e mbrëmjes. Më pas Mahmudi erdhi dhe na mori në rrugë e na çoi në shtëpinë e tij.

Të nesërmen, ai pagoi një shofer taksie për të na çuar në Bagdad, që është dy orë larg me makinë. Shoferi tha se ia kishte frikën IS-it, por pranoi të na ndihmonte për hir të Zotit. U veshëm si vendase dhe i mbuluam fytyrat, duke lënë vetëm sytë të dukshëm. Mahmudi na dha karta false identiteti, në rast se na ndalonin për kontroll.

Nuk isha ndier kurrë aq në ankth. Në çdo pikë kontrolli, isha e sigurt se do na zbulonin. Në njërën, s’më kujtohet a ishte e IS-it, apo e forcave irakiane – Mahmudi u dha ryshfet rojeve që të na linin të shkonim.

Kishim kontaktuar me miqtë jezidë dhe kurdë të familjes që të na ndihmonin në Bagdad. S’mund ta përshkruaj, sa e çliruar u ndjeva kur arrita në shtëpinë e tyre.

Në Bagdad, miqtë e familjes na dhanë karta identiteti false që të fluturonim për në Irbil, kryeqyteti i Kurdistanit në veri. Nuk e besoja ende që ishim të lira, derisa avioni preku tokën. Pasi qëndruam atë natë në shtëpinë e një deputeti, udhëtuam drejt Shekhanit për në banesën e Baba Sheikh, lideri shpirtëror i jezidëve.

Pas aq shumë ditëve tmerr, përqafimi i tim ati ishte çasti më i bukur i jetës sime. Në mbrëmje takuam edhe nënën dhe qamë të tre në heshtje. Por lajmet e këqija nuk kishin mbaruar. Atëherë mësuam se IS-i ma kishte vrarë vëllain tek oazi.

Kunata, një vajzë shumë e bukur, mbahej ende peng në Mosul, përcjell shqip. Tani, unë po përpiqem ta kaloj atë që ndodhi. Nuk kam vënë më këmbë në fshat, edhe pse është liruar nga IS-i.

Ende kam makthe për atë që mund të na kishte ndodhur, nëse unë dhe Shajma nuk ia mbathnim. Dua të shkoj në një vend ku mund t’ia filloj nga e para.

Marrë nga Zëri

Bumçi: Nuk i bojkotojmë zgjedhjet, por jo me këtë hartë

18:06 Politika

Rama akuza Bashës: E le Tiranën pa kokë. Reagon kryebashkiaku: Beko pallatet e Kokëdhimave

16:20 Politika

Izet Haxhia rrëfen vrasjen e Azemit: Në pritë e nxorri Sali Berisha

16:10 Politika

Ngjela: Në BSH janë vjedhur 200 milion euro, Rama e prokuroria të rezistojnë ndaj presioneve

15:28 Politika

Akuzat e PD, reagon Ministria e Mbrojtjes: Të vendosur të heqim Shqipërinë nga lista e zezë ku e kishte futur qeveria e kaluar

14:22 Politika

Juncker-Basha: Do punojmë së bashku në një të ardhme të afërt

13:55 Politika

Ndarja e re territoriale/Çuci: Decentralizimi fiskal, hap i parë që do të ndërmerret

13:48 Politika

Berisha vijon akuzat ndaj Meksit: Sekreti bankar ka rënë në duart e trafikantëve në Kuvend

13:16 Politika

FOTO LAJM/ Dhe thonë pastaj që opozita nuk e dëgjon qeverinë!

12:57 Politika

“Bilbilfryrësit”, ligji i ri i qeverisë për “spiunë” specialë në biznese dhe administratë

12:55 Politika