Gabriel Garcia Marquez iu rikthehet librarive kolumbiane pa censurë

2 komente në “Gabriel Garcia Marquez iu rikthehet librarive kolumbiane pa censurë”

1. C'do Markezi ktu ! says:

   30 Nëntor, 2014 22:14 te 10:14 pm

   Brenda mjergulles Literature shtrire , te veshtroj ty Markez ashtu rastesisht ..pa asnji interes .Perse vall duhet ta tregoja nji te tille, kur un po vdes ?
   Kush jam un ? Un jame nji trup perball Diellit shtrire, ne nji kend te Mesdheut ,qe dikur quhej Alba.Eh, ti s’di gje per te . Ashtu si un per ty dhe ben mir qe s’di . I shtrir ne agoni ,ne kte lageshtir qe si nji mantel dimri ka mbuluar, hedh syt lart e shikoj , se si per nji moment rete largohen prej henes ndricuse dhe un dalloj figura, te cila per nji kohe mjat te larget kishin humbur ne kujtesen time .
   Te shikoj edhe ty . Por kjo s’me jep asnji ndjesi .Ti s’je i vetmi aty lart ,as me i ndriteshmi i qiellit Letersise . Po ,pikerishte per ate mendova !Heminguej . Ai qe tha jo vetem nji fjali te sakte per boten letrare . Jo vetem ate e cila eshte me famozja e tij ;”Nqs shkruan dicka ,shkruaj nji te vertete te jetes”.
   Ah, le te njihemi Markez . Un jam Letersia e ktij vendi te vogel fantazmash gjigande te se kaluares ,qe kam jetuar shume tragjedi ,jam deshira e trasheguar ne shekuj ,ai shpirt i fshehur shekujve qe heshtur klith groposur ne arkivolin e mohimit . Nganjiher me duket sikur jam ne jete. Kerkoj diku te kapem ,por forcat jane duke me lene . ,jane minutat e fundit .Cdo levizje me dhemb. Provoj te leviz sado pak drejt shpetimit .Oh ,perseri dhimbjet ! Largohu dhimbje mallkuar .Mjafton nji levizje imja e vogel ,qe te zgjoj ate dhimbje,nderkoh qe mendoja te isha tashme ne perandorine e vdekjes .Si thote zoteri ? Eshte nji Denim ! Ndoshta .Ndoshta eshte ai denim per ate qe un s’jam gjall . Sepse ndoshta do duhej te isha . Por si mundet te jem un ?! Un jam nji fantazem e heshtur , nji qenie padukeshme ,gjymtyret e se ciles nuk njohin njeri-tjetrin si te ishin te panjohura e jo pjes te trupit tim edhe pse un s’kan vdekur ala,perderisa ndjej,perderisa s’jam dorezuar ,asaj thirrje te brendeshme . Dhe perderisa s’kam vdekur ,me duhet te luftoj ,me duhet te shpresoj .Fundi im ne kte bote te pist ,jofair,eshte akoma i diskutushem ,ti mallkim i dhjer i nenvetedijes time. Asnji s’do duhet te gezohet para kohe .Prit edhe pak ,sa t’ja kesh arritur asaj deshire ,te me kesh mposhtur mua . Mos u cudisni Zoteri aty lart ,kto jan gjymtyret e mia .Un quhem Alba shtrir buze detit kalter adriatik atij blu dhe jon. Ahhh…sikur kjo dhimbje mos te ishte dhe gjymtyret e mia te ishin te lidhura bashk,e un kte energji te mbetur ta shfrytezoja te beja disa metra qesharake drejt Diellit .Shpirti me cirret brenda ; Lufto bastard ,lufto , ne kte lufte te erret ,s’te njifet dorezimi ,ndaj cohu ,mblidhi edhe njiher te vetme gjithe forcen tende dhe tregoj gjymtyreve se kush e ka komandon akoma ktu , kariko forcat ne yjet lart ktij qielli dhe uroj adion Markezit ,pa e pyetur ,c’te pruri ne kte qiell te ksaj Toke pa jete!

   Përgjigjjuni
2. La Dolce Vita ;) says:

   1 Dhjetor, 2014 09:48 te 9:48 am

   Shqiperia eshte ne cdo aspekt te saj ,nji trup me gjymtyr te huaja ,
   qe asnjera si bindet tjetres ,ashtu sidhe ne politike e kudo .
   Eshte nji ndjenje vertet jo vetem e dhimbeshme ,por poshteruse per nji komb tragjike.

   Përgjigjjuni