Kjo duhet duhet të mirëpritet, duke pasur parasysh rritjen e vazhdueshme të dhunës këtë vit, edhe pse skeptikët kanë thënë se do t’u japë militantëve separatistë islamikë kohë për të mbledhur forcat.

Sidoqoftë, kërkon një nivel të fortë besimi që të pritet që armëpushimi, nëse do të ruhet, mund të arrijë diçka që i ngjan një procesi paqje.

Lufta mbi Kashmirin është një nga ato mosmarrëveshje territoriale që duket se vetëm sa thellohet dhe merr një rëndësi më të madhe simbolike me kalimin e dekadave dhe sa mizoritë dhe pakënaqësitë në të dy anët grumbullohen.

Konflikti daton nga fundi i sundimit britanik në vitin 1947 dhe ka qenë shkaku i tre luftërave midis Indisë dhe Pakistanit. Që nga 1989, një kryengritje islamike e mbështetur nga Pakistani e ka komplikuar më tej konfliktin dhe ka rritur numrin e viktimave.

Përleshjet kufitare përgjatë vijës së armatosur rëndë të kontrollit që ndan pjesët indiane dhe pakistaneze të Kashmirit janë të zakonshme.

Me Indinë dhe Pakistanin, të dyja në posedim të armëve bërthamore, ish-Presidenti Bill Klinton dikur e quajti kufirin “vendin më të rrezikshëm në botë”.

Të premten, pavarësisht Ramazanit, një shkëmbim i zjarrit mes posteve kufitare la tetë civilë të vdekur.

Armëpushimi i Ramazanit u kërkua nga kryeministrja e pjesës së administruar nga India e Kashmirit, Mehbooba Mufti, e cila u gjet e izoluar gjithnjë e më shumë, pasi aleanca e saj politike me partinë dominuese të Indisë, Partia nacionaliste Bharatiya Janata, nuk arriti të ulë dhunën.

Kryeministri i Indisë, Narendra Modi, do të pritet në Kashmir gjatë fundjavës për të inauguruar projektet e zhvillimit.

Një shpjegim tjetër për armëpushimin ishte i dukshëm në një raport të ri të policisë mbi militantët në jug të Kashmirit.

Ai tha se një sulm indian i iniciuar kundër xhihadistëve këtë vit ka dyfishuar numrin e rekrutëve lokalë ndaj islamistëve.

Ishte një histori e vjetër: Taktikat e ashpra mund të mbajnë territorin, por humbasin popullsinë.

Megjithatë, siç tha ish-Presidenti Barak Obama në vitin 2009, kur ai konsideroi emërimin e zotit Clinton për të provuar mundësinë e tij si ndërmjetës, Kashmiri është gjithashtu “një gropë katastrofike”.

Mosmarrëveshja ka pushuar së qenuri thjesht territoriale, e cila mund të jetë e përshtatshme për një zgjidhje praktikë, dhe është thelluar në një përplasje zero sum të krenarisë dhe identitetit kombëtar, e bërë gjithnjë e më e vështirë nga rritja e pasioneve islamike mes të rinjve musliman të Kashmirit.

Nën opozitën e ashpër indiane ndaj ndërhyrjes amerikane, zoti Obama braktisi përpjekjet e tij për ndërmjetësim.

Një zgjidhje për një konflikt që prek aq shumë nerva fetare dhe nacionaliste duhet të vijë përfundimisht nga brenda, nëpërmjet bisedimeve midis Indisë, Pakistanit dhe popullit të Kashmirit.

Ata e kanë provuar më parë, por kontaktet në vitin 2008 u rrëzuan kur terroristët islamikë organizuan një seri sulmesh të përgjakshme në qytetin indian të Mumbai.

Një takim premtues në dhjetor të vitit 2015 midis z. Modi dhe Nawaz Sharif, i cili ishte atëherë kryeministri i Pakistanit, përfundoi në asgjë kur militantët islamikë sulmuan një bazë të Forcave Ajrore Indiane.

Megjithatë, rreziku i dukshëm dhe në rritje i konfliktit të Kashmirit kërkon të provohet herë pas here, pavarësisht qëllimit të vështirë.

Mund të jetë shumë për të pritur që të dyja palët të dorëzojnë pretendimet territoriale në Kashmir, por zgjatja e dorës së Indisë për Ramazan, sado e dyshimtë, mund të bëhet fillimi i një dialogu shumë të nevojshëm nëse Pakistani përgjigjet së paku duke pezulluar mbështetjen e saj për grupet terroriste islamike në Kashmir.

Duke pasur parasysh madhësinë e asaj që është në rrezik, Uashingtoni dhe fuqitë e tjera të prekura duhet të bëjnë gjithçka që munden për të inkurajuar të gjitha palët që t’i japin kësaj hapjeje një mundësi suksesi./The New York Times – Lexo.al/