“Mehmet Shehu vrau veten”, ish-punonjësi i Prokurorisë së Përgjithshme në vitet ‘80: Si ndikoi takimi sekret i Nexhmijes me Ramizin në Volorekë

Jorgo Dhrami, me një karrierë 21-vjeçare në sistemin e prokurorisë, por edhe me disa detyra të tjera në drejtësi deri zëvendës i Avokat i Popullit, në analizën e fakteve dhe ekspertizës së vdekjes së ish-Kryeministrit komunist Mehmet Shehu, del në konkluzionin se kemi të bëjmë me vetëvrasje dhe jo vrasje.

Si një prokuror me përvojë dhe analizues i kujdesshëm i fakteve, ngjarjeve, por dhe deklaratave ndër vite, Dhrami shprehet se ka qenë Ramiz Alia i cili, duke shfrytëzuar fejesën e djalit të Mehmet Shehut me një Silva Turdiun, nga një familje me të arratisur dhe e shpallur armike, përgatiti Enver Hoxhën përmes Nexhmije Hoxhës për t’i kundërvënë ish-kryeministrit të vendit, duke e parë si pengesën e vetme për të arritur në majë të pushtetit.

Av. prof. as. dr. Jorgo DHRAMI

Sikundër dihet publikisht, Mehmet Shehu, ish-Kryeministri i Shqipërisë për 27 vjet me radhë, si dhe ish-anëtar i Byrosë Politike të Komitetit Qendror të Partisë së Punës të Shqipërisë, në mëngjesin e herët të datës 18 dhjetor të vitit 1981, u gjend i vdekur në dhomën e gjumit, në banesën ku jetonte së bashku me familjen e tij.

Mbi këtë ngjarje tejet të veçantë e të çuditshme, nga ai moment e në vazhdimësi deri më sot, në funksion të sigurimit të së vërtetës, për këtë ngjarje janë dhënë shpjegime të ndryshme. Sipas institucioneve përkatëse të asaj kohe, Mehmet Shehu vrau veten, kurse mbas viteve 1990, në përgjithësi, ngjarja nuk është konsideruar si vetëvrasje, por vrasje nga ana e shtetit të asaj kohe.

Emërtimi vrasje dhe jo vetëvrasje, mbështetet si e tillë edhe nga persona që në atë kohë, ishin me funksione të rëndësishme të asaj kohe, si fjala vjen ish-Drejtori i Hetuesisë së Përgjithshme, i atashuar në ish-Ministrinë e Punëve të Brendshme, z. Qemal Lame.

Në atë kohë, si në hetimin e kësaj çështjeje dhe gjykimin e saj, u mbajt qëndrimi se Mehmet Shehu, për të mos u zbuluar veprimtaria agjenturore e tij si dhe e bashkëpunëtorëve të tij, u cilësua armiqësore në dëm të Partisë dhe të popullit shqiptar. Kjo solli si pasojë ndëshkimin penal të dënimit me vdekje të disa prej bashkëpunëtorëve të tij, të cilët edhe u ekzekutuan.

Për shkak të rëndësisë së madhe e të veçantë që paraqet çështja, veçanërisht në funksion të së vërtetës, mendova të shpreh mendimin tim, duke u nisur edhe nga fakti se ngjarja ka ndodhur në atë kohë kur unë kam qenë me punë në Prokurorinë e Përgjithshme, ku veç organeve të hetimit në shkallë vendi (republike), procedurialisht kishim nën kontroll edhe Drejtorinë e Hetuesisë së Përgjithshme pranë ish-Ministrisë së Punëve të Brendshme.

Megjithëse trajtimi i çështjes penale të mësipërme ishte jashtë kontrollit të Drejtorisë përkatëse të Prokurorisë së Përgjithshme, për shkak të mundësisë së funksionit, për disa hetime të çështjes së mësipërme, vinim në dijeni në mënyrë të drejtpërdrejtë apo të tërthortë. Për efekte të ruajtjes së sekretit hetimor dhe shtetëror, çështja kishte trajtim të veçantë dhe të rreptë njëkohësisht.

Rrethi i personave që merreshin me hetime ishte mjaft i paktë dhe i konsoliduar. Në krye të këtij grupi hetimor ishte vendosur ish-anëtari i Byrosë Politike dhe ministër i Punëve të Brendshme, Hekuran Isai, kurse zëvendës i tij ishte drejtori i Hetuesisë së Përgjithshme, z. Pirro Dautaj. Mbi ecurinë e hetimeve, qoftë edhe ditore, vihej në dijeni në mënyrë të drejtpërdrejtë dhe të veçantë vetëm ish-udhëheqësi kryesor, Enver Hoxha.

Rreptësia e ruajtjes së sekretit kishte kondicionuar faktin që edhe prokurori i Përgjithshëm, z. Rrapi Mino, që ishte caktuar nga ish-udhëheqja e asaj kohe për kontrollin hetimoro–procedural, do të siguronte respektimin e ligjit penalo–procedural, vetëm në rastet kur prej atij grupi hetimor i kërkohej pranishmëria e tij në hetime. E thënë më ndryshe kjo, përfshirja e tij mbi këto hetime, ishte e kondicionuar nga organi i Hetuesisë, pavarësisht se në pikëpamje procedurale, Prokuroria ishte organ kontrolli dhe sigurie për zbatimin dhe sigurimin e ligjit penalo – procedural. I përmenda këto për t’u kuptuar qartazi fakti që, në atë kohë, për raste të tilla tepër të veçanta, kishte edhe procedura të veçanta hermetike.

Ose, pranohej përjashtimi i pranimit të rregullit procedural apo të “krasitjes” së tyre. Natyrisht, përjashtimi i trajtimit të rregullaritetit ligjor, të ligjit penalo–procedural, në këto raste, nuk përjashtonte mundësinë e veprimit në kundërshtim me rregullat ligjore, sikundër edhe ka ndodhur në realitet. Por duhet të bëhet e qartë se pavarësisht nga sa u tha pak më sipër, mbi shkeljet e konstatuara të ligjit, udhëheqja e lartë e Partisë së asaj kohe, është vënë në dijeni herë pas here. Kur të hapen arkivat, kjo e vërtetë do të “preket me dorë”.

Por, pa u larguar nga “tema”, mund të përmendja. E vërteta, i përket realitetit të faktit të ndodhisë së saj në kohë dhe hapësirë dhe jo, në mënyrë të supozuar.

Ajo ka në vetvete një forcë të tillë që, në mos sot, nesër do të shpërthejë si vullkan, pasi kjo është dialektike, është objektive, sado që mendje njerëzore të ndryshme mundohen ta mbulojnë apo ta deformojnë atë. Nëse do të bëjmë një “rreshtim” në mënyrë pak a shumë të grupuar të këtyre mendimeve, mund të përmendim se në shfaqjen e mendimit të vrasjes, shërbejnë si mbështetje: natyra e egër e Mehmet Shehut si gjatë periudhës së kohës së luftës N.Çl., ashtu edhe të veprimtarisë punësore të tij; të vënies në dyshim të qëndrimit politik të tij; të marrëdhënieve të veçanta të tij me ishudhëheqësin kryesor të Partisë, Enver Hoxhën; të zënies së funksionit të tij mbas vdekjes; të përfitimit të një kapitali politik në ditët e sotme; të etjes për të përfituar personalitet në histori si një luftëtar i së vërtetës e të tjera si këto.

Më konkretisht: Për sa i përket akuzës për veprimtari armiqësore në dëm të interesave të Shqipërisë, duke u shërbyer armiqve të vendit tonë të asaj kohe, duke u mbështetur në karakterin, individualitetin, zotësinë e tij e të tjera si këto, pavarësisht se nuk jam i bindur se vdekja e tij ishte rrjedhojë e vrasjes dhe jo e vetëvrasjes, historia dhe arkivat sekrete do ta dëshmojë ose rrëzojnë atë. Në rrethana të tilla, kur e vërteta është e mbyllur në “çelës tutius në kasaforta”, pra, ajo ekziston, për rrjedhojë ajo do të shfaqet një ditë. Në këtë vështrim e kuptim, është jokorrekte të deklarosh mbi të, duke pretenduar për “të vërtetën”.

E ripërsëris: vërtetësia i takon historisë. Kjo e fundit na mëson se e vërteta shfaqet duke dalë në dritë aty për aty, por edhe mbas një shekulli apo më shumë se kaq, si bie fjala për Napoleon Bonapartin për shkakun e vdekjes së tij me anë të helmimit dhe jo për shkaqe të tjera të pretenduara apo të sajuara për interesa politike. Sipas mendimit tim, lidhur me shkakun e vërtetë të vdekjes në rastin e Mehmetit, nuk duhet të nisemi thjesht nga mendimet apo pikëpamjet e njërit apo të tjetrit, cilido qofshin këta persona.

Zbulimi i së vërtetës, pa nënvlerësuar shpjegimet e personave që kanë dijeni rreth shkakut të vdekjes së Mehmet Shehut, duhet të mbështetemi mbi argumente shkencore rigorozisht serioze dhe të pranuara si të tilla. Dhe këto argumente janë ekspertimet e bëra nga ekspertë të kualifikuar në fushën shkencore dhe me dinjitet.

Në rastin e vdekjes së Mehmet Shehut, ekspertimin mjekësor e kanë kryer ekspertët Bashkim Cuberi dhe Fatos Harito, dy nga ekspertët më të mirë të asaj kohe. Sipas konkluzioneve të tyre ka rezultuar se:

• Plaga në gjoks ishte tejpërshkuese, tipike për plagët e shkaktuara nga plumbi. Prej tyre (ekspertit Fatos Harito) u gjet në dysheme edhe plumbi.

• Nga këqyrja e jashtme e kufomës, Mehmeti mbante të veshur një këmishë, të cilën e kishte veshur një ditë më parë. Kjo, sipas ekspertëve, ishte një shenjë e tërthortë në favor të së vërtetës.

• Ai nuk ishte shtrirë në krevat si herët e tjera për të fjetur, por ndryshe, duke pasur në mendje një plan tjetër (kjo është dhe arsyeja që këpucët e tij u gjetën afër krevatit dhe jo në vendin e tyre).

• Kampionit të gjakut të marrë iu bë analiza dhe nuk iu gjetën shenja helmimi apo ndonjë substancë narkotike apo somnifere që ta kishte vënë në gjumë.

• Viktima ka pasur në gjoks vetëm një plagë dhe jo dy, si gabimisht pretendohet prej disave.

Kufomës së viktimës iu bënë edhe ekspertime të tjera në funksion të zbulimit të shkakut real të vdekjes. Kështu, nga ana e ekspertit Estref Myftari, një njohësi mjaft të mirë të shkencës kriminalistike dhe me autoritet shkencor e korrekt në trajtimin e së vërtetës, rezultoi se vrima e hyrjes së plumbit mbi trupin e viktimës nuk është nga pas shpine, siç kanë pretenduar persona të ndryshëm, por nga pjesa e gjoksit, në zemër, duke përjashtuar kështu mundësinë e goditjes nga poshtë krevatit ku ai flinte.

Veç kësaj, vetëvrasja konfirmohet edhe nga elemente të tjera, të asaj ekspertize.

Ajo, veç mundësisë që i krijonte Mehmet Shehut për realizimin e vetëvrasjes, pozicioni i dorës së krahut të djathtë dhe afërsia me zemrën, shkrepja e armës, duke qenë me puthitje, në gishtin e madh të dorës që realizoi goditjen, të së djathtës, la gjurma të faktorëve të barutit.

Kjo lënie gjurme jo vetëm ka vlera shkencore, por edhe është provë nga më vendimtaret për të mbërritur në konkluzione të sakta. Dhe kjo provë ka qenë e administruar në dosjen hetimoro–gjyqësore, për rrjedhojë ajo duhet të ekzistojë në atë dosje penale. Po pse anash kalohet vlera e këtij fakti të zbuluar në mënyrë rigoroze, kjo në vetvete paraqet çudi. Në rast se kjo provë është hequr nga materialet e çështjes, i takon së ardhmes për të gjetur se ku “fle lepuri”.

Ndërkohë, duke u ndodhur përpara faktit se ngjarja ishte në objektin e banesës së familjes së viktimës, nëse hapja e zjarrit të shkaktuar krijonte ose jo mundësi dëgjimi nga ana e familjes apo rojeve të shërbimit, u bë eksperiment hetimor. U realizua tri herë qitja me armën identike si ajo që u çmua se ishte përdorur nga viktima, dhe rezultoi se shkrepja e parë nuk u dëgjua, e dyta linte përshtypjen se u dëgjua, ndërsa e treta nuk u dëgjua. Pra, për mbrojtje të posaçme të dyerve që të mos komunikohej dëgjimi nga jashtë, ishin të veshura nga brenda me mjete mbrojtëse, për të mënjanuar këtë mundësi.

Është e nevojshme gjithashtu të përmendim faktin se hyrja në banesën e viktimës nga jashtë saj, për çfarëdolloj qëllimi, ishte e pamundur. Kjo, për faktin se tuneli i nëndheshëm poshtë banesës për të dalë jashtë, të cilin së bashku me dhomën e gjumit e kam konstatuar personalisht, jo vetëm që kishte dyer të sigurta metalike, por edhe që hiqte çdo mundësi për t’u realizuar hyrja nga jashtë-brenda, pasi sigurimi i dyerve bëhej me një lloz të madh edhe nga brenda. E thënë më ndryshe kjo, hyrja për të shkuar te viktima mund realizohej vetëm nëse do të ndodheshim para një bashkëpunimi me anëtarët e familjes ose truprojës së tij me personin hyrës.

Logjikisht, me të drejtë, lind pyetja: Pse Mehmet Shehu vrau veten? Duke analizuar të dhënat e grumbulluara në hetimin dhe gjykimin e tij, si dhe ato jashtë këtyre institucioneve, mendoj se shkaku kryesor që solli këtë pasojë paraqitet si më poshtë: Mehmet Shehu vërtet që ka qenë natyrë e egër dhe në njëfarë mase i papërmbajtur në analizimin e ndodhive me gjakftohtësi, por në anën tjetër, me aq sa e njohim apo kemi dijeni, ka qenë i drejtë. Kam pasur mundësinë që këtë person ta kem njohur drejtpërsëdrejti në vitin 1957 në moshën time 14- 15-vjeçare, mbasi erdhi në fshatin tim, Qeparo, për të parë ecurinë e kooperativës bujqësore të këtij fshati, ku edhe qëndroi e fjeti aty. Ndërkohë, u shpall anëtar nderi i kësaj kooperative. Ditën e largimit të tij, në qendrën e fshatit, në lëmenjëra, qëndroi të priste bashkëshorten e vet, Fiqiretin, e cila ishte duke biseduar me disa gra të fshatit tonë. Mirëpo, ajo po vonohej. Ai ndërkohë nuk duroi atë dhe u shpreh: “E po gratë gra mbeten”, i hipi makinës dhe u nis për udhëtim, duke mos e pritur atë. Veçse fjalën e dhënë për të siguruar vaditjen e fushës së fshatit tonë, me ujët e marrë nga fshati i Borshit me kanal vaditës të siguruar nga shteti, e mbajti në mënyrë korrekte. Nëse do të besojmë dhe pranojmë qëndrimin e Enver Hoxhës, si gjatë kohës që Mehmet Shehu ishte gjallë dhe fill mbas vdekjes së tij, si të vërtetë e të sinqertë, ai nuk e priste dhe dëshironte vdekjen e Mehmetit. Megjithëse Enver Hoxha në mbledhjen e Byrosë Politike më datën 17 dhjetor 1981 dhe anëtarët e tjerë byroistë e kritikuan rreptë atë, duke i shprehur hapur që autokritika e tij për krushqinë e djalit të tij me një vajzë nga Turdiajt, me përbërje të keqe politike, nuk qëndronte. Ai duhej të reflektonte thellë mbi shkakun real që e shtyu për të vepruar në këtë mënyrë, pasi “alibia për fejesën bie”. Ramiz Alia, në librin e tij “Jeta ime, kujtime”, thotë se, kur mbaroi pjesa e parë e mbledhjes, shoqëroi Enverin në këmbë deri në shtëpinë e tij, dhe se, gjatë rrugës, iu tha se, “Jam dakord me propozimin tuaj për marrjen e një mase të rëndë me shënim në kartën e regjistrimit”.

Ndërsa ditën e nesërme në mëngjes, kur i shkoi në shtëpi Enver Hoxhës për ta vënë në dijeni mbi ngjarjen e ndodhur, i cili ishte duke ngrënë mëngjesin, i tha se “Sot besoj nuk do të zgjatemi shumë. Do të dëgjojmë Mehmetin, do të flas dhe unë dhe me kaq e mbyllim këtë çështje”. Aty për aty, Ramiz Alia i ka thënë “s’kemi çfarë të mbyllim, e mbylli vetë ai, vrau veten”. Ai u shtang. Pas pak më tha: “Po përse? Përse e bëri këtë gjë?”. Duke iu referuar kujtesës së asaj kohe, Ramiz Alia, para se Enver Hoxha t’i thoshte ato fjalë, është shprehur se “i ra luga nga dora”.

Duke bërë analizën e këtij momenti aq dramatik, në mënyrë logjike del se Enver Hoxha nuk ka pasur mendimin se Mehmet Shehu vrau veten për “shkaqe agjenturore………”, një akuzë të tillë ai e ka shprehur më vonë. Kjo, për faktin se nëse ai do t’i dispononte veprimtarinë agjenturore, momenti nuk do të lejonte ruajtjen e tyre pa i ekspozuar, sepse ngjarja, vetëvrasja e Mehmet Shehut, nuk ishte diçka që mund të kalohej lehtë në popull, pasi ai jo vetëm që ishte figura nr.2 pas Enver Hoxhës, por edhe kishte autoritet e simpati në popull dhe ky i fundit mund të sillte trazira.

Atëherë, kush ka qenë i interesuar që Mehmet Shehu të mënjanohej nga skena politike, me çfarëdolloj forme, qoftë edhe me marrjen e jetës së tij. Për të zbërthyer këtë “enigmë”, le t’u referohemi fakteve të asaj kohe si dhe të dala më pas. Me vdekjen e Hysni Kapos, në vitin 1979, për Ramiz Alinë pengesa e vetme ishte qenia e Mehmet Shehut dhe ndoshta deri diku dhe Kadri Hazbiu, dhe askush tjetër për të qenë zëvendësuesi i Enver Hoxhës pas vdekjes së tij. Ai, Ramizi, sipas ishmjekut personal të Enver Hoxhës, profesor Isuf Kalo, në librin e tij “Blloku”, “kishte probleme me karakterin, integritetin dhe besueshmërinë… nuk ishte pa dhëmbë e pa thonj, por i mbante të fshehura me kujdes”. Ramiz Alia, për Mehmetin mbante mëri për kritikën dhe përgjegjësinë që ky i pat ngarkuar në Plenumin IV të Partisë, të vitit 1973, lidhur me Festivalin e 11-të të Këngës në Radio Televizion. Vetë Ramiz Alia më vonë do të tregonte se “Mehmeti u përpoq të më implikonte edhe mua, madje duke e paraqitur çështjen sikur frymëzuesi isha unë”. Që Ramiz Alia ka qenë frymëzuesi i atij festivali, më ka shpjeguar edhe ish-i dënuari politik, Fadil Paçrami, kur vuante dënimin në burgun e Burrelit, kur isha duke bërë inspektimin e këtij burgu. Ai e thoshte hapur: “Bëmë siç na porositi ai”. Mirëpo, Ramiz Alia shpëtoi nga ndëshkimi, nga shoqja e tij Nexhmije Hoxha (informacioni është i arkivuar).

Një fakt tjetër interesant dhe që duhet vlerësuar është një takim i Mehmet Shehut me Enver Hoxhën në Volorekë të Pogradecit, në datën 26 korrik të vitit 1981. Drekuan së bashku me mjaft përzemërsi dhe aty as u përmend fare fejesa e “mallkuar” e djalit të Mehmetit. Por kjo do të mbetej dreka e fundit për Mehmet Shehun, pasi në datën 8 gusht atje shkoi Ramiz Alia, i cili veç drekës bëri edhe një takim të gjatë me Nexhmije Hoxhën jashtë, në ambientet ku përjashtohej mundësia e përgjimit, nuk shiheshin nga rojet dhe ku ishte mugëtirë. Logjika ta do të konkludosh se këtu Ramiz Alia gjeti momentin e përshtatshëm për të bërë skenarin ndaj Mehmet Shehut.

Mbas këtij takimi, në datën 11 gusht, shkuan me porosi të Ramizit, në Volorëkë dy anëtarë të Byrosë Politike, H.I dhe S.S., për takim me Enver Hoxhën. Në mbrëmje, pasi ata ikën, mbi kërkesën e Nexhmijes, profesor Kalo ka vizituar Enver Hoxhën, i cili rezultoi se kishte “vështirësi me frymëmarrjen dhe rrahje të shpeshta të zemrës”. Më datën 29 gusht të atij viti, Enver Hoxha, pasi u kthye në Tiranë, rihapi çështjen e fejesës, duke ngarkuar me përgjegjësi jo vetëm djalin që realizoi fejesën, por edhe Mehmetin. Kurse në datën 16 dhjetor 1981, thuhet se është organizuar një takim me anëtarët e Byrosë Politike pa prezencën e Mehmet Shehut, në Pallatin e Brigadave, Tiranë, nën drejtimin e Ramiz Alisë, ku edhe janë dhënë porositë e trajtimit të çështjes për datën e nesërme, datë 17 dhjetor 1981.

Diçka tjetër që desha të përmendja, është kërkesa e Mehmet Shehut drejtuar Enver Hoxhës, në intervalin kohor të mbrëmjes së natës së 17 dhjetorit duke u gdhirë dita e nesërme, 18 dhjetor, për të marrë takim me të, e cila nuk është mirëpritur, por refuzuar. Mendoj se Enver Hoxha ka rënë plotësisht nën influencën e Ramiz Alisë si dhe të bashkëshortes së tij, Nexhmijes, për të mos pranuar takimin e kërkuar pasi ai, nga shpjegimet e Mehmet Shehut, mund të ndryshonte mendimet e tij. Refuzimin e konsideroj jo vetëm të gabuar, por edhe një gabim historik. Me siguri takimi do të ishte për sqarime të veçanta e personale – shoqërore, jashtë kontureve të Byrosë Politike.

Mospranimi për takim duhet të ketë motivuar shkruarjen e letrës drejtuar personalisht Enver Hoxhës, pasi sikundër edhe ai ka konkluduar, iu hoq çdo mundësi tjetër për të dhënë shpjegime si bashkëluftëtar në luftë për çlirimin e vendit ashtu dhe në drejtimin e vendit si Kryeministër, jo pak, por 27 vjet me radhë. Si konkluzion nga sa u shtjellua më sipër brenda kornizave që të lejon shkrimi në gazetë, arrij në përfundimin se vërtet që Mehmet Shehu vrau veten, por vendimmarrja e tij ka qenë e kondicionuar nga rënia në dëshpërim të rrethanave të pazakonta që iu krijuan atij nga Ramiz Alia, pa përjashtuar këtu edhe vetë Enver Hoxhën. Besoj se kjo është e vërteta. Megjithatë, të vërtetën absolute do ta nxjerrë koha, e shoqëruar me materialet arkivore./ Panorama.al

Rrëfimi i operativit të Sigurimit: Si e zbuluam rrjetin e atentatorëve që donin të vrisnin Enverin! Kush ishte agjentja 35-vjeçare që do priste ‘killerin’ dhe lidhjet me bandën e Xhevdet Mustafës

12:33 Dossier

Përplasje për rehabilitimin e banesës së kolaboracionistit shqiptar, kush është Xhafer Deva: Raporti me nazistët dhe rezistenca ndaj partizanëve

17:12 Dossier

“Zot këtu jam unë, jo ti”, zbardhet dokumenti i arkivave ruse: Pse e ndërtuam bazën e nëndetëseve në Vlorës, Hrushovi do vendoste raketa! Përplasja me Enver Hoxhën

13:50 Dossier

Relacioni i Rexhep Kollit për “Thikat” e ambasadave: Shoku Feçor nuk duhej të lejonte që sekretari i tij të bënte akt-ekspertimin jashtë laboratorit dhe…

09:20 Dossier

Operativi i Sigurimit: Ju rrëfej takimin e agjentit sekret me vëllezërit pas 25 vitesh! Kishte si mision t’i vendoste bombën Enverit

21:10 Dossier

Historia e shkodranit të njohur, që vdiq në burgun e Burrelit

10:48 Dossier

Si u godit Shqipëria nga dy “shock-et” globale të naftës në 1973 dhe 1979! Historia përsëriti vetveten si në rastin e “Depresionit të Madh”

19:27 Dossier

Zbardhen dokumentet sekrete të ‘Stasit’: Terroristët që fshihen te shoqata e miqësisë shqiptaro-gjermane

11:49 Dossier

Operativi i burgut rrëfen prapaskenat: Si u miqësova me njeriun që do vriste Enver Hoxhën

17:37 Dossier

“Lamë pa marrë shumë thesare të vjetra, pjata e lugë të florinjta!” Zbardhen kujtimet e Mbretëreshës Geraldina: Largimi nga Shqipëria mëngjesin e 6 prillit ’39, me Lekën e sapolindur!

15:56 Dossier