
Ora shënon 7:30.
Ne po hyjmë nga pika e kontrollit Eretz, e cila është pika më veriore e Rripit të Gazës.
Një vend që ka qenë gjithmonë i urryer nga palestinezët: që nga Intifada e parë në 1987, këtu janë rritur gradualisht barrierat, kontrollet elektronike, muret dhe telat me gjemba.
Edhe ushtarët që e drejtonin e dinin.
Ata çdo mëngjes duhej të “filtronin”, të vendosnin nëse lejet e kalimit për ata që shkonin për trajtim në spitalet izraelite ose jashtë vendit ishin të vlefshme apo jo.
Sot është rruga për të përballuar pasojat e dhunës së tmerrshme të kryer nga Hamasi më 7 tetor.
“Vetëm mendoni se terroristët zgjodhën qëllimisht të vrasin dhe shkatërrojnë ata që donin t’i ndihmonin këtu dhe sot ata po paguajnë pasojat. Hamasi duhet të shkatërrohet, nuk kemi alternativa”, thonë zëdhënësit e ushtrisë izraelite.
Buldozerë dhe granata
A e besojnë vërtet? Ndoshta rekrutët po, oficerët rezervë ndoshta pak e më pak.
Edhe ata e dinë se realiteti ishte dhe mbetet më kompleks.
Por ne – jemi rreth 15 veta nga shtypi i huaj – tundim kokën, ndërrojmë temë, s’ka kuptim të grindemi: askush nuk ka ndërmend të prishë vizitën në fushën e betejës brenda Gazës dhe mbi të gjitha në tunelin gjigant të zbuluar.
Sigurisht që nuk jemi gazetarët e parë që kalojmë me granata dhe buldozerë të çarat e krijuara nga Hamasi.
Por çdo herë është ndryshe: dy ditë më parë Ministria e Shëndetësisë e Gazës e kontrolluar nga Hamasi vlerësoi se vdekjet nga bombardimet izraelite kalonin 21 mijë dhe të plagosurit do të ishin pothuajse 55 mijë.
Çfarë mendojnë shokët tanë?
“Hamasi përdor civilët si mburoja. Ne bëjmë çmos për të shmangur viktimat kolaterale mes popullatës dhe nuk duhet harruar se mes të vdekurve ka edhe terroristë të vrarë me armë në dorë. Ne vlerësojmë se mbi 8 mijë militantë të Hamasit kanë vdekur në betejë”, thotë Olivier Rafowicz, një kolonel rezervë 61-vjeçar, i cili ende punonte me zëdhënësit dy dekada më parë.
Ne nënshkruam një dokument në të cilin premtojmë se do të tregojmë materialin tonë, veçanërisht videot, dhe ata mund ta presin sipas dëshirës.
Madje, në fund do të heqin intervistën me një ushtare 27-vjeçare, e cila foli për shoqet e saj që vdiqën më 7 tetor.
Aty ku ishin arat
Në më pak se një orë arrijmë në hyrje të tunelit.
Për ta bërë këtë, ne kalojmë një zonë të madhe që më parë ishte e mbushur me ferma të vogla dhe streha fshatare të rrethuara nga parcela të kultivuara.
Këtu palestinezët u rreshtuan me orë të tëra në pritje për të kaluar kontrollet.
Sot duket si një gurore gjigante në ajër të hapur, rërë dhe rrënoja në vend të kopshteve me perime, ku toka është gërmuar nga gjurmët e tankeve.
Në synimin e qeverisë Netanyahu, ajo mund të jetë pjesë e zonës së madhe tampon.
Ndërsa i afrohemi vrimës që të çon në tunel, mund të dëgjojmë vazhdimisht dronët në qiell dhe shpërthimet drejt kampit të refugjatëve Jabalia.
Por një realitet i dukshëm na lë të habitur: izraelitët ende nuk kanë kontroll të plotë, jo vetëm të Rripit në tërësi, por as të këtyre zonave të cilat për javë të tëra i kanë deklaruar se i kanë “çliruar dhe bërë të sigurta”.
Rreth nesh mund të dëgjojmë breshëri të gjata armësh të lehta të gjuajtura nga patrullat dhe mitraloza të rëndë të montuar mbi tanke.
Një linjë telefonike
Qemerët e tunelit janë prej betoni të trashë të përforcuar, i cili nga ana tjetër është i mbuluar me fletë hekuri të ngurtë.
Kabllot e telefonit dhe të energjisë elektrike kalojnë përgjatë anëve, të cilat fuqizojnë sistemin e brendshëm të ventilimit dhe ndriçimin.
Rryma furnizonte gjithashtu pompat që synonin të largonin depërtimet e ujit të detit dhe shiut, duke qenë se toka përreth është me rërë.
“Mendo sa absurde. Banorët e Gazës jetojnë në varfëri, por Hamasi shpenzoi miliona e miliona dollarë për ndërtimin e këtij tuneli”.
Struktura e saj më e madhe është mbi tre metra e gjerë dhe pothuajse katër metra e lartë në pjesën qendrore, prej këtu mund të kalojnë motoçikletat.
E kishin planifikuar për të sulmuar në befasi.
Por ajo që është edhe më serioze është se tuneli kryesor është mbi katër kilometra i gjatë dhe në disa pjesë arrin një thellësi prej 50 metrash.
Tunele më të vegjël zbërthehen prej saj dhe përfundojnë nën Jabalia.
“Ndoshta ka lidhje që shkojnë në rrjet nën spitalin e madh Al Shifa në zemër të qytetit të Gazës”, shpjegon Doron Spelman, oficeri pesëdhjetë vjeçar që ecën përkrah nesh.
Ne zbresim për një shtrirje prej ndoshta 50 metrash. Por më vonë ne bllokohemi.
Disa ushtarë të forcave speciale janë pozicionuar me automatikë që synojnë zgavrën përballë nesh.
“Për sigurinë tuaj dhe tonë, ne nuk mund të vazhdojmë që këtu. Terroristët mund të hyjnë nga ndonjë vendkalim dytësor dhe të na sulmojnë”.
Qyteti nëntokësor
Në këtë pikë është jetike për Izraelin që të eliminojë tunelet.
Spelman shton se “Hamasi reziston falë tyre, sikur të ishte një qytet nëntokësor që pret forcat e së keqes”.
“Nuk kemi alternativa, duhet t’i identifikojmë dhe t’i shkatërrojmë, pavarësisht kostos. Çdo tunel i anuluar përfaqëson një hap të mëtejshëm drejt fitores përfundimtare”.
*Një reportazh i realizuar nga korrespodenti i italianes “Corriere Della Sera” në Jerusalem – përkthyer nga Albanian Post
Lini një Përgjigje