
Nga Mark Galeotti, The Spectator
Përgjigjia e pyetjes se kush po e fiton luftën në Ukrainë, gjashtë muaj më vonë, është në fakt një detyrë për të sfiduar strategët ushtarakë, analistët gjeopolitikë dhe semanticistët, sepse shumë varet nga ajo që do të thotë ‘fitore’.
Në fund të fundit, dikush mund të sugjerojë se të gjithë po humbasin. E thënë në këtë mënyrë, ne nuk mund t’i shpëtojmë faktit që si Moska ashtu edhe Perëndimi e kishin fshirë Ukrainën në thelb në fillim të luftës.
Dituria konvencionale ishte se do të duheshin ndoshta dy javë që makineria luftarake e Vladimir Putinit, produkt i dy dekadave të rritjes së shpenzimeve ushtarake, për të mposhtur homologun e saj ukrainas.
Në vend të kësaj, ukrainasit u treguan të vendosur dhe të disiplinuar në mbrojtje, dhe imagjinarë dhe të pasionuar në sulm. Goditja fillestare e Putinit në Kiev u prish dhe ai u detyrua të zvogëlojë qëllimet e tij nga një pushtim i shpejtë i të gjithë vendit në një fushatë për të marrë dhe mbajtur rajonin juglindor të Donbasit dhe ‘urën tokësore’ përgjatë bregut verior të detit Azov në Krime.
Ky ishte padyshim një triumf për Ukrainën, por taktik, i cili ripërcaktoi natyrën e luftës, por nuk e mbylli atë.
Sot, Ukraina me të drejtë mund të ndihet krenare për arritjet e saj, por kostot janë të vështira të mbivlerësohen. Burrat midis moshës 18 dhe 60 vjeç që janë të ndaluar të largohen pasi duhet të marrin pjesë në luftë.
Ekonomia e saj mbahet në këmbë vetëm nga ndihma e huaj. Këtë vit PBB-ja e saj mund të tkurret deri në gjysmë. Ajo ka humbur pjesë të konsiderueshme të territorit dhe ndërkohë që po reziston jo më pak falë ndihmës së gjerë ushtarake perëndimore, nuk ka qenë ende në gjendje të nisë një kundërsulm.
Jo se Rusia ka ndonjë arsye të ndihet e sigurt. Ajo humbi shumë nga trupat e saj më të mirë dhe madje duhet të rekrutojë të dënuar nga burgu dhe t’i armatosë me pajisje të vjetra të viteve 1960, raporton abcnews.al.
Në fushën e betejës, Rusia duket se ka ngecur dhe perspektivat që ajo të jetë në gjendje të nisë një tjetër ofensivë të madhe këtë vit duken të pakta. Territoret që ajo ka marrë janë të shkatërruara dhe njerëzit po kthehen gjithnjë e më shumë në akte rezistence, nga përcjellja e informacionit për lëvizjet e trupave ruse deri te vrasja e liderëve vendas.
Në vend, ekonomia e saj po mbijeton, por me koston e ngadalësimit progresiv. Megjithëse PBB-ja pritet të bjerë me vetëm 4 deri në 5 për qind, kjo po maskon dëmin që po i bëhet tashmë sektorëve që varen nga komponentët ose tregjet e huaja.
Kjo do të ketë pasoja politike, dhe megjithëse regjimi mbetet i sigurt për momentin.
Natyrisht, kjo nuk është një luftë, por dy: një ushtarake në Ukrainë dhe një politiko-ekonomike midis Rusisë dhe Perëndimit. Pyetja nuk është nëse Perëndimi do të ndalojë së mbështeturi Ukrainën, por sa shumë dhimbje janë të gatshëm të durojnë politikanët dhe publiku i tij në emër të saj.
Pra, gjashtë muaj më vonë, lufta duket si një ngërç i mjerueshëm, me dhjetëra mijëra të vdekur dhe rënie ekonomike për shumë vende. Megjithatë asnjë ngërç nuk zgjat përgjithmonë. Putini qartësisht shpreson të kalojë kapacitetin e Ukrainës për t’i rezistuar ose gatishmërinë e Perëndimit për ta mbrojtur atë, raporton abcnews.al.
Nëse do të kishte ndonjë kolaps të papritur në mbrojtjen e Kievit, ai mund të rishikonte ëndrrat e tij më ambicioze për sa i përket pushtimit. Në të njëjtën kohë, Ukraina ka demonstruar një kapacitet të mrekullueshëm për t’u përshtatur.
Ata mund të mos jenë në gjendje të përputhen me rusët në shkallë të gjerë, veçanërisht nëse Putini zgjedh një mobilizim të plotë, por luftërat nuk përcaktohen gjithmonë vetëm nga numrat.
Do të ishte marrëzi të përjashtonim një suprizë nga ana e ukrainasve.
Lidhja më e dobët? Perëndimi.
Ne u bashkuam papritur dhe u treguam të ashpër në fillimin e luftës, por ndoshta u emocionuam tepër nga vendosmëria jonë. Sanksionet nuk do ta bënin kurrë një autokrat si Putini të ndryshonte mendje, vetëm për të ndikuar në llogaritjet e tij dhe për të minuar makinerinë e tij të luftës.
Përgjigja nuk është vendosja e më shumë sanksioneve apo të ndryshme, aq sa durimi strategjik dhe vendosmëria për të paguar çmimin e luftës ekonomike.
Rusia shkatëron 200 tanke dhe Gjermania i jep 300 të tjera, si mund të përfundon kjo luftë po nuk shkatroj Bashkim Sovjetik tanket që ndodhen në Berlin.
"Në fund të fundit, dikush mund të sugjerojë se të gjithë po humbasin."kjo thënje për luftën është e njëjtë si kur thuhet"për një sherr duhen dy njerëz"! që të dyja thënjet janë të vërteta sa dhe të shtrëmbëra!! mjafton një njeri për të bër sherr dhe megjithse humbin të dy palët në një lufë,prap është njëra që fiton!! më duket se polonia nuk kishte asnjë faj kur u sulmua nga hitleri,dhe se megjithëse u shkatërrua jashtëzakonisht shumë dhe humbën si fituesit dhe humbësit,prapë L2B përfundoi me fitore!! dikush do thotë"e dimë,nuk po na thua gjë të re",por ndoshta nuk e kanë kuptuar se në atë fitore nuk fituan vetëm fituesit e luftës por dhe humbësit!! prandaj thënje të tilla të thëna kallëp,janë të vlefshme për budallenjt,por jo për normalët!! në këtë humbje,do fitojnë dhe rusët!do heqin qafe zagarin që i ka vënë përpara,dhe do ti bashkohen europës,atje ku bëjnë pjesë!do dalin nga muzhikizmi i tyre mijë vjeçar dhe do fillojnë të mendojnë për vete dhe jo tia delegojnë jetën e tyre psikopatit që hyn në kremlin!! "Ata mund të mos jenë në gjendje të përputhen me rusët në shkallë të gjerë, veçanërisht nëse Putini zgjedh një mobilizim të plotë, por luftërat nuk përcaktohen gjithmonë vetëm nga numrat." me të vërtetë nuk varet nga numrat një luftë,varet nga paratë dhe nga dëshira për të luftuar!!putana nuk mund të bëjë mobilizim të përgjithshëm,sidomos tashti! e para,ka harxhuar shumë material ushtarak e dyta,një mobilizim total do të sillte shpenzime shumë më të mëdha!thjeshtë harxhime,që nuk do të ishte e mundur të plotësoheshin me prodhim nga pjesa e mbetur e popullsisë! e treta,logjistika do të ishte shumë më e vështirë që të funksiononte!mjafton të përmëndim sistemi e rrugëve në rusi! e katërta,një shpallje lufte do ti jepte të drejtë ndërkombëtare ukrainës të sulmonte rusinë në teritorin e saj!!që do të bënte dhe më të vështirë logjistikën dhe gjithçka tjetër!! "Lidhja më e dobët? Perëndimi. Ne u bashkuam papritur dhe u treguam të ashpër në fillimin e luftës" për të vetmen arsye sepse u pa fare qartë se kërcënimi ishte kundër perëndimit!ukraina ishte vetëm një "tabelë qitjeje" që do ti tregonte perëndimit se me kë kishte të bënte!! gafa e radhës së një diktatori,tregoi se ishte një miush prej letre,e asgjë më tepër!!bashkimi i perëndimit tregoi forcën e tij,pavarsisht 30 viteve çarmatim,perëndimi ishte shumë më shumë superior se miushi prej letre!! mjaftuan një sasi e vogël armësh perëndimore që ta vinin në gjumë miushin,dhe pak të tjera do ta vënë në gjunjë!! shumë "analistë" shkruajnë për "problemet" e perëndimit,sikur të ishin pjesë e propagandës putiniane!!sikur të ishin hajvanë vetvrasës,sikur të ishin kuislingë të fshehur pas të drejtës demokratike "të shperhejs së fjalës"!! shumë nga këta "analistë" duhet të këtheheshin në ANALISTË,që të frymëzonin perëndimin dhe jo të përpiqen ta demoralizojnë!! në luftë nuk thuhet "obobo do humbim",por thuhet "përpara për të fituar"!!