Te fundit
Pse sulmi i Hamasit ndaj Izraelit mund të ndryshojë lojën në rajon
10 Tetor 2023, 10:53Bota
TEMA
Krahasimi është në mendjen e të gjithëve.
Një ditë pas 50 vjetorit të Luftës së Tetorit 1973, Hamasi nisi një ofensivë të befasishme ndaj Izraelit.
Disa elementë i japin këtij sulmi një karakter, në mos të paprecedentë, të pakrahasueshëm me konfrontimet e fundit mes Hamasit dhe Izraelit.
E para është se zbulon të metat e inteligjencës izraelite, e cila duket krejtësisht e vjetërsuar, të paktën fillimisht.
Kjo është hera e parë në dekada që shteti hebre shpreh një ndjenjë të tillë brishtësie.
Elementi i dytë, që e përforcon këtë ndjenjë, është informacioni që raporton infiltrimin e disa dhjetëra luftëtarëve të Hamasit në territorin izraelit, të cilët dyshohet se kanë marrë peng civilë.
Miti i kalasë së padepërtueshme ka marrë një goditje të rëndë.
Elementi i tretë është se në vetëm pak orë, raportet e para tregojnë për qindra të vdekur.
Nëse krahasimi me 1973 duket i ekzagjeruar për momentin, ka të ngjarë që kjo ofensivë të ketë pasoja që shkojnë përtej çështjes së Gazës.
Dhe për arsye të mirë: ajo ndodh në një kontekst rajonal të forcimit të boshtit Hamas-Hezbollah-Teheran dhe një normalizimi të mundshëm midis Izraelit dhe Arabisë Saudite.
Sulmi ndoshta ishte përgatitur dhe koordinuar për muaj me radhë me Hezbollahun dhe Iranin.
Në emër të “unitetit të fronteve”, Hamasi dhe Hezbollahu e kanë forcuar shumë lidhjen e tyre gjatë dy viteve të fundit.
Disa nga liderët e Hamasit kanë gjetur strehim në Liban dhe kreu i zyrës politike të lëvizjes, Ismail Haniyeh, viziton rregullisht Libanin, veçanërisht për t’u takuar me sekretarin e përgjithshëm të Hezbollahut, Hassan Nasrallah.
Prillin e kaluar, disa raketa u hodhën kundër Izraelit nga Libani jugor në një sulm për të cilin fajësohej Hamasi.
A mund të marrë pjesë Hezbollahu në ofensivën aktuale?
Kjo është çështja e madhe e kësaj përballjeje.
Mund të vlerësojmë gjithashtu se nëse do të kishte dashur vërtet të krijonte efektin e befasisë, Hezbollahu do të kishte nisur një sulm në të njëjtën kohë me Hamasin.
Partia shiite miratoi vitin e kaluar nënshkrimin e një marrëveshjeje për demarkacionin e kufirit detar midis Libanit dhe Izraelit.
Ai nuk ka qenë në konfrontim të drejtpërdrejtë me shtetin hebre që nga viti 2006 dhe konteksti libanez dhe rajonal nuk është i favorshëm për të.
Por fakti i thjeshtë që lind çështja e pjesëmarrjes së tij në ofensivë ndryshon një pjesë të ekuacionit.
Në tetor 1973, Izraeli rifitoi epërsinë në konfrontim dhe përfundoi duke shënuar një fitore ushtarake.
Nëse një skenar i tillë do të përsëritej logjikisht, imazhet e para të dështimit të Izraelit rrezikojnë të mbeten në kokën e të gjithëve, duke i dhënë Hamasit mundësinë të pretendojë një “fitore” historike.
Kjo duhet të ketë pasoja në disa nivele.
Së pari, rrezikon forcimin e mëtejshëm të Hamasit në dëm të Autoritetit Palestinez.
Lëvizja islamike dëshiron ta paraqesë veten si e vetmja që ka gjasa të pushtojë hapësirën lokale të përfaqësimit palestinez.
Nëse Hamasi pritet të pësojë humbje shumë të rënda me përgjigjen izraelite, gjëja më e rëndësishme qëndron diku tjetër.
Bëhet fjalë për përfitimin e kontekstit palestinez dhe rajonal për të “eliminuar” Fatehin nga ekuacioni.
Këto ngjarje nuk mund të shkëputen plotësisht nga ajo që ka ndodhur prej disa javësh në kampin Aïn el-Heloué, në Liban, ku fraksionet pranë Hamasit po bëjnë një luftë eliminimi kundër Fateh.
Pas këtij sulmi, kryeministri izraelit Benjamin Netanyahu premtoi se “Hamasi do të paguajë një çmim të paprecedentë”.
Udhëheqësi izraelit, megjithatë, rrezikon të dobësohet nga shkatërrimi i aparatit të inteligjencës dhe sigurisë së vendit të tij.
Në krye të një koalicioni të ekstremit të djathtë, Benjamin Netanyahu do të jetë nën presion të madh nga skajet më radikale të qeverisë së tij.
Si t’i përgjigjemi një sulmi të tillë?
A mundet ushtria izraelite të nisë një ofensivë tokësore kundër Gazës dhe të ripushtojë këtë territor që la në vitin 2005?
Edhe këtu, përgjigja izraelite do të ketë pasoja shumë përtej Gazës, jo vetëm në vazhdimin e kolonizimit të Bregut Perëndimor, por edhe në procesin e normalizimit.
Pasoja e tretë e mundshme është rajonale.
Arabia Saudite bëri thirrje për “një fund të menjëhershëm të përshkallëzimit” dhe dukej se fajësonte politikat izraelite për ofensivën.
A do ta silurojë ky konflikt i ri procesin e normalizimit?
Në çdo rast, ky është ndoshta një nga objektivat e sulmit dhe një nga shpjegimet për kohën e tij.
Është ende herët për t’iu përgjigjur këtyre pyetjeve, por tashmë mund të themi se normalizimi po largohet.
Do të jetë më e vështirë për Arabinë Saudite të nënshkruajë një marrëveshje paqeje me Izraelin në këtë kontekst, veçanërisht pasi shteti hebre nuk do të bënte qartë asnjë lëshim ndaj palestinezëve.
Ky është mesazhi kryesor i sulmit: Teherani po e bën Riadin të kuptojë se paqja me Izraelin do të ketë një çmim të lartë.
“L’Orient Le Jour”
Më të lexuarat
24 oret e fundit
Javen e fundit
Blog Tema
Lini një Përgjigje