Nuk kishte drita dhe ishte natë
dhe dhoma ishte gjithaq e ftohtë.
Veç sytë e tu mbushur me flakë
dhe trupi yt tmerrësisht i ngrohtë.
Një dashuri të verbërish qe
asgjë nuk pashë, as gjinj, as hije.
Pastaj ti ike dhe atje
mbeti një varr, varr dashurie.
Tani që erdhën dritat prapë
ti s’më përfill, ti nuk më njeh.
Dhe unë si mashkull gjysmë i marrë
në ëndrra veç të vesh e zhvesh.
Sot gjinj e hije shoh, por s’prek,
as ngrohtësia s’më vjen në gjoks.
Pa drita keq, me drita keq,
diçka na ishte, që kurrë nuk ndodh.
*Titulli i origjinalit: “Fatkeqësia”
TEODOR KEKO: Ç’KËRKON TANI PREJ MEJE…
Teodor Keko është poet, tregimtar dhe gazetar i njohur.
Shquhet për antikonformizmin e tij, mjeshtrinë dhe thjeshtësinë në rrëfim.
Supervargje