Te fundit
Shembja e idhujve të rremë të “së djathtës”
8 Mars 2024, 18:49Politika
TEMA
Nga Ylli Pata
Rrëzimi i komunizmit nxori lakuriq si në përrallën e Andersenit, mbretërit komunistë. Të cilët u diskretituan, madje edhe u linçuan.
Edhe në këtë tregim të Shqipërisë së re postkomuniste, na u servirën, natyrisht duke u keqpërdorur, të ashtuquajturit idhuj të së shkuarës që Enver Hoxha me shokët e tij i kishin dënuar, linçuar e denigruar.
Ja na erdhi “viti i ri” i epokës postkomuniste, ku shumë njerëz flisnin me pasion për kohën e shkuar të mbretërve dhe fisnikëve. Njerëz që sipas tyre për “komb e atdhe” bënin naming. Por s’i la Enveri. E në vitin 1990 Enveri nuk ishte më, dy vjet më pas nuk ishte as pasardhësi i tij-Ramizi.
Mediat e lira të Shqipërisë nisën të rrëfenin në mënyrë romantike historitë e Mbretit të vetëm të Shqiptarëve që çuditërisht ka emër shpendi, e fluturoi sapo atdheu i tij u pushtua.
Por Zogu nuk ishte i vetëm njeri i thirrur në kauzë. U fol për shumë njerëz të tjerë. E siç pritej çdo krahinë nisi të nxjerrë emrat e fisnikëve të vjetër, edhe pse nuk se shumë prej tyre kishin qenë qibarë. Madje më keq. Kishin përdorur kamën e pushkën për të vrarë. Nejse kjo vlen për historinë.
Në verën e vitit 1996 vjen në Shkodër, një personazh që ishte pjesë e idhujve. Përkatësisht kryetari i Ballit Kombëtar, Abaz Ermenji. i cili në xhepin e brendshëm të xhaketës mbante një certefikatë aq të fortë, sa nuk e ka pasur asnjë politikan apo shtetar i Shqipërisë.
Ishte profesor i Universitetit të Sorbonës në Francë, një nga më të mirët në botë. Profesor Ermenji erdhi në Shkodër në një mjedis ku u prit literalisht si një rock star, por që nuk i bëri përshtypje fare.
Në auditorin e eksituar të ballistëve shkodranë, profesor Ermenji, mbajti një leksion të nivelit të lartë, ku së pari rrëzoi mitin e vet. Foli për kushte, situata gjeopolitikë, e natyrisht zhvillime historike që nuk kanë të bëjnë me individë.
Me një zë të qetë, Abaz Ermenji dha në Shkodër një leksion të nivelit të lartë në histori e gjeopolitikë, ku rrëzoi të gjithë idhujt e rremë të përhapur për lavdinë e nëpërkëmbur të fisnikërisë. Profesor Ermenjë, i cili në shumicën e kohës foli për kushtet historike, përmendi votën si armë vrasëse. Edhe më të fuqishme se bomba atomike. Ishte një leksion demokracie par exellenxe Shumë u zhgënjyen nga ai takim, por kush arriti të marrë mesazhin e kuptoi si një frymëzim të fuqishëm politik. E në fakt ai leksion i profesorit të Sorbonës nga Skrapari, solli realisht fitoren e një koalicioni të pamendueshëm politik në të shkuarën.
Fitoren e një koalicioni të Ballit Kombëtar dhe Legalitetit, kundër Sali Berishës. Abaz Ermenji e shikonte realisht si një rënie të miteve të rremë, ku në radhë të parë rrëzoi të tijin. Edhe pse mërziti shumë nga ndjekësit e apasionuar të tij. “Vota” zgjidh gjithçka, tha Ermenji, profesor i Sorbonës, i cili nuk u kthye më në Shqipëri. Partia e tij, Balli Kombëtar që më përpara kishte pasur kryetar një tjetër VIP, Mithat Frashërin ra në duar kujtimgjuzësh.
Megjithatë, një personazh historik i nivelit të lartë, Leka Zogu, djali i Mbretit Zot pati shansin e madh, shumë të madh në vitin 1997, kur Sali Berisha bëri gjëmën për të ruajtur pushtetin e tij.
Leka Zogu erdhi në Shqipëri edhe me bekimin e aleatëve, të cilët ishin dhe janë lexues të kujdeshshëm të realiteti politik. Por kur humbi Leka Zogu, ju dorëzua skifterave të doktorit që e bënë “flakë” siç thotë Flamur Noka KQZ-në në vitin 1997. Ku pati edhe të vdekur.
Megjithatë Leka Zogu pasi reflektoi u mërzit shumë për gafën e tij dhe iku nga vendi. Por u kthye kur ca hijena i thanë hajde vdis këtu, Se do të kthejmë edhe pronat.
Kur në fakt, nuk kishte nevojë për të kthyer, pasi si nip i Toptanve, Zogu ishte realisht Zoti i kryeqytetit shqiptar. Megjithatë i bënë një parodi të rikthimit, a thua se po i bënin nder.
Leka Zogu i vjetri nuk do të dënohej në Shqipëri nëse do të vinte pa nevojën e një ligji që Ilir Meta si kryeministër do ta miratonte. Pasi ja garantonte amnistia e vitit 1997. Por natyrisht, i shkreti djali i mbretit të shkathët të Shqipërisë nuk e dinte se në Shqipëri ka mjeshtra të intrigës, që as babait të vet talent do t’i kishin shpëtuar.
Leka vdiq, si dhe gruaja e tij Suzana, duke lënë Lekën e Dytën ë këtë vend peshkaqenësh ku pjesë të oborrit nuk ishin gjë tjetër veçse njerëz që nuk dinin si përdorej thika e ëmbëlsirës, apo piruni i biftekut. Por që e dinin shumë mirë se si do të ndahen pronat e Pallatit Mbretëror, e ashtu ndodhi.
Kështu erdhëm te imazhet e këtyre ditëe që në fakt janë pamje marrëdhëniesh familjare, pavarësisht se dikush është princ e dikush tjetër ka mbiemrin Zaharia të një princi të mesjetës që ja ka sjellë në majë të hundës Skëndërbeut.
Por të gjithë thjesht idhuj, idhuj që nuk vlenin asnjë lekë, pasi më fuqi kishte shefi i AKP-së që sot vëllain e ka drejtues të medias së Sali Berishës.
Problemi këtu është që Leka, i besoi , siç thotë Jovan Bregu të Pallati 176, i besoi i varfri horrave dhe peshkaqenëve të këtij sistemi që idhujt i kishte thjesht për kopertinë te fitimeve të veta.
Pasi nuk bëhej fjalë as për princër as për bejlerë, por mjeshtër të vjetër që po të nxirrnin emrin dilnin sojsësë, sic ata deputetë që firmosën për të ardhur Leka Zogu në Shqipëri. E i “varfri i besoi”! Po kush ja ndakoi Lekës së shkretë ardhjen në vendin e të parëve, ku në fund të fundit, do të bënte një proces, një gjyq, ku po të paguante ca lekë e fitonte me 100 përqind. Por mjeshtrat i morën pronat, bënë pakt, e sot flasin për oborr mbretëror e protokoll, në një vend ku është Republikë Parlamentare.
TemA
8 Komente
Lini një Përgjigje
Më të lexuarat
24 oret e fundit
Javen e fundit
Blog Tema
Nje shkrim rrumpalle, muk merret vesh cfare do te thote e cfare tha.
E kam thënë dhe e them që dhjerokracis Alla malokçe berishiste ,na nxori zbuluar dhe na bëri të nxjerim fytyrën e vërtetë të gjithkujt,na bëri të shikojmë sa budallenj kemi,sa hajdutë e kriminel kemi,sa servilë dhe çfarë urrejtje kemi ndaj njëri tjetrit e sa e sa....
Ore ,po çfarë i ke këto kopaçe që këput? Çfarë e djathte ore, maloku nga Burgajeti ka qenë e djathtë? Shko ore mbaro të mesmen ti! Ata kanë qenë feudalë turkomanë që trashëguan timare nga Perandoria Osmane dhe që ikja e osmanëve i la me pasuri e prona. Ata nuk mund të ishin kurrësesi e djathta shqiptare sepse ishin të shkëputur nga shoqëria shqiptare si ekonomikisht ashtu edhe politikisht,vetëm administrativisht lidheshin me Shqipërinë. Prandaj në historinë e mëpasme ata u hodhën degë më degë për t'u shërbyer kujt t'i vinte vetëm që të ruanin pushtetin e tyre ekonomik derisa përfunduan si plehra të historisë. Prandaj nuk u kthye më 1991 asnjë prej pinjollëve të tyre këtu. E djathta është alternativë ekonomike patriotike e mbështetur te individi pronar me të drejtë dhe investues në vendin e vet.Forcon institucionet nacionale duke forcuar individin. Rama është më i djathti në politikë deri më tani,sado paradoks të duket...
Po mjaft o fshatar roje patash, Ermenji profesor ne Skrapar jo ne Sorbone.
Me vjen keq, por ka ikur koha kur gazetari bente historianin. , pasi si nip i Toptanve, Ahmet bej Zogolli "ishte realisht Zoti i kryeqytetit shqiptar" dhe i gjithe Shqiperise ne vitet 1925-1939, por jo thejsht se "ishte nip" i familjes shekullore shumedegeshe te Toptaneve; por sepse ishte politikani me dinal qe kishte nxjerre Shqoperia deri ne ate kohe; me mashtruesi, me krimineli, me hajduti dhe me tradhtari, qe e shitit Shqiperine tek mbreterit serbe dhe italiane. Lexo kujtimet e bashkepunetorit te Zogut Chatin Saraci, jene ne shqip, pastaj shkruaj! Ja se cfare shkruan ish-bashkëpunëtori i ngushtë i Zogut, Çatin Saraçi: “Pasi shtiu në dorë pushtetin, paratë dhe kurorën, pak gjë i mbeti për të shijuar... Italia po e ushqente Zogun me të dyja duart. Në fakt, nuk ishte dhe aq Italia sesa bujaria vetjake me nam e Musolinit, gjë që, siç kisha dëgjuar shpesh nga goja e miqve të mi në Romë, i shtinte në siklet dhe i çorodiste këshilltarët e tij financiarë. Çdo muaj Zogut i jepeshin miliona lira për të paguar rrogat e mercenarëve, të cilët, në të vërtetë, ekzistonin vetëm në letër... Dora bujare e Musolinit i kishte dhënë 10 milion franga ari Zogut, si për shpenzimet e tij të paparashikuara, ashtu edhe për të ndërtuar për vete e për familjen një rezidencë të denjë që i shkonte për shtat hirit mbretëror. Shtëpia në të cilën ai banonte në Tiranë ishte në pronësi të ungjit të vet, të cilit i paguante një qira vjetore. Në mbretërimin e tij 16-vjeçar, Zogu nuk shpenzoi qoftë edhe një qindarkë të vetme për të ndërtuar për vete ose për familjen një rezidencë për të qenë.”(Ç. Saraçi, “Zogu i shqiptarëve...”, f. 122)
Bravo,nivel shume ilarte!
Të lumtë dora , o gazetar !
Se çfarë mbreti legen ishte Zogolli i Matit e tregoi kur Shqipërinë e pushtoi Italia fashiste.Ai në vënd të organizonte qëndresën e popullit kundër fashistëve ja mbathi nga Shqipëria si një lepur i pëgër.Kjo ishte tradhëti ndaj kombit.Po sot disa shtrigan e sharlatan si sali maloku i bënë hosonara figurës së tradhëtarit. Edhe Abazi nga Ermenji i Gramshit ishte një karavidhe që bashkpunoi me pushtuesit ashtu siç bëri gjithë organizata e Ballit Kombëtar.