Te fundit
FOTOT/ Perkujtimore e LDK per Bukoshin/Dr. Abdyl Krasniqi:Ju rrefej herën e vetme që e kam parë të qaj
11 Qershor 2025, 17:46Rajoni
TEMA
Fjalimi i Dr. Avdyl Krasniqit në mbledhjen komemorative për Dr. Bujar Bukoshin
Unë nuk kam ardhur sot këtu për të folur për një figurë politike. Kam ardhur për të folur për një mik. Për një njeri që e kam njohur si koleg, si bashkëudhëtar në kohët më të vështira dhe si bashkëbanor në mërgim. Kam ardhur të flas si njeri për njeriun, por edhe si kirurg për kirurgun.
E mbaj mend si sot kur u kthye nga Gjermania – i pari nga ne që u formua si kirurg jashtë vendit. Me një ambicie të madhe dhe një përgatitje që nuk ishte vetëm profesionale. Ishte morale. Bujari e pa kirurgjinë jo si mjeshtëri teknike, por si art i shpëtimit të jetës. Ishte më i miri prej nesh. Na priu të gjithëve në një kohë kur ne duhej të barazonim klinikat tona me ato të Jugosllavisë, e cila kishte një traditë të gjatë. Por nuk u frikësuam. Sepse kishim dikë si ai përpara.
Por më pas, historia e thirri jo në sallën e operacionit, por në sallën e rrezikut. Në vitin 1991, kur askush nuk pranonte të merrte detyrën e kryeministrit të Kosovës në ekzil, ai u ftua nga Presidenti Rugova në një zyrë të vogël, të zymtë. Ishte e vetmja që kishim. Dhe kur Rugova i tha: “Bujar, a do të bëhesh kryeministër?”, ai u përgjigj thjesht: “Nëse s’ka kush tjetër dhe duhet, unë po e marr.”
Ishte një “po” që kishte më shumë barrë se çdo kontratë. Sepse ai e dinte që po i thoshte po mërgimit, rrezikut dhe sakrificës.
“Kur duhet, s’ka ma kush don e kush s’don,” thoshte ai me një gegnisht që i jepte më shumë vendosmëri fjalës.
Unë isha në Vjenë atë ditë. Kur pranoi detyrën, Zana me fëmijët e vegjël kaluan natën në shtëpinë time, që të mos merreshin peng nga forcat serbe. Kishte vendosur të ikte nga Kosova për të shpëtuar vetveten dhe për të mbajtur qeverinë gjallë. Ishte një largim i rrezikshëm, i ndjekur nga UDB-ja në dy vetura të zeza.
Në një kthesë të rrezikshme në rrugën për Greqi, Bujari i tha shoferit: “Kape kthesën. Ma mirë me u zhduk n’grunajë se me u dorëzu!”
Kërceu nga vetura dhe u zhduk në një fushë misri. Ndërkohë që UDB-ja i ndoqi shokët deri në aeroportin e Shkupit, ai tashmë kishte kaluar kufirin ilegalisht. Të nesërmen, e prita në Vjenë. Dhe aty filloi jeta e tij politike. Dhe për mua, përfundoi jeta jonë si kirurgë.
Në Gjermani jetuam bashkë. Unë, ai, Zana, Selvetja dhe fëmijët tanë në një shtëpi të vogël. Kur u ndërhy nga shërbimi diplomatik serb, pronarja gjermane na nxori në rrugë. E kishin korruptuar, i kishin thënë që jemi kriminelë. Të gjitha rrobat tona u hodhën jashtë. E pamë veten në rrugë. Jetonim te një shqiptar tjetër, në dy dhoma, në dyshekë të shtruar në tokë. Ishim një qeveri në ekzil, por pa zyrë, pa flamur, pa rrogë, por me krenari.
“Nuk duhet kurrë me u anku për gjumin kur e di që vendi yt s’po flenë fare prej frikës,” më thoshte. Dhe nuk e dëgjova asnjëherë të qante hallin e vet.
Një ditë, kryetari i grupit parlamentar për politikë të jashtme në Bundestag – një mik i madh i çështjes sonë – na i solli personalisht në banesë letrat për të aplikuar për azil. E kishte bërë me bindjen se do na ndihmonte. Por Bujari, me qetësinë e tij të prerë, tha vetëm kaq:
“Kryeministri nuk bon me u shpall azilant. Ai ose sundon n’emën të popullit, ose nuk është.”
Dhe asnjë nga ne nuk e plotësoi atë letër. Mbetëm të pastrehë, por të drejtë.
Në atë kohë, shkuam bashkë në shumë delegacione. Ai e futi për herë të parë çështjen e Kosovës në agjendën e NATO-s si rrezik për destabilizim. Më kujtohet kur para disa udhëheqësve shqiptarë në Tiranë, Bujari foli me zë të ulët por me fjalë të rënda:
“Na duhen hekura. Pa hekura, s’ka shpi që rri në kambë. E as vend që çlirohet.”
Ishte metafora e tij për armët. Dhe ishte e qartë. Ai nuk bënte poezi. Ai përgatitej për realitetin.
Nga fondet e qeverisë në ekzil, dha miliona euro për Ushtrinë Çlirimtare të Kosovës. Nuk bëri propagandë për këtë. Nuk kërkoi as përmendje, as duartrokitje. I dha me bindjen se një qeveri që nuk financon çlirimin, nuk meriton të qeverisë as në kohë paqeje.
Pas luftës, u kthye në Kosovë. Dhe i dorëzoi postin administratës ndërkombëtare. Nuk kërkoi të mbetej i domosdoshëm. Sepse kishte qenë i domosdoshëm kur duhej. Dhe nuk e kishte abuzuar asnjëherë këtë domosdoshmëri.
Por kishte edhe çaste kur historia ia kthente shpinën dhe mbetej vetëm si bir, jo si kryeministër.
Më kujtohet një ditë që s’më del nga mendja. Ishim në Parlamentin Evropian. Kishte mbajtur një prezentim për Kosovën. Të qetë, të saktë, si gjithmonë. Dhe ndërkohë, në Prizren, varrosej i ati. Babai i tij.
Nuk kërkoi të mungonte. Nuk e ndaloi fjalën. Nuk kërkoi leje për dhimbjen.
Por në mbrëmje, kur u kthyem, e pashë të binte përmbys në shtrat, duke dënesë.
“S’ka ma randë se me u ba burrë kur je djalë në zi,” më tha. Ishte hera e parë, dhe e vetmja, që e pashë Bujarin duke qarë.
Sot, unë që fola shpesh me të gjatë netëve të gjata në Ulm, në atë shtëpi ku rrinim shtypur pranë dyshekëve, mund të them vetëm një gjë: Bujari ishte njeri që dinte kur të merrte përgjegjësi dhe kur të largohej me dinjitet. Ai nuk u bë hero nga fjala. Por nga fakti që kurrë nuk u tremb prej saj.
Miq të dashur,
Në histori do të ketë gjithmonë ata që bërtasin dhe ata që veprojnë në heshtje.
Bujari ishte i dyti. Dhe kjo është shumë më e rrallë.
Mjek. Burrë shteti. Mik.
Një njeri që, siç thoshte vetë, “kur vendi e lyp, ti nuk duhet me pyet çka lyp vetja jote.”
Faleminderit, Bujar, për çdo natë pa gjumë, për çdo vendim të vështirë, për çdo burrëri pa zhurmë.
Prehu në paqe, mik i shtrenjtë. Dheu i Kosovës që e deshe aq shumë, do të të mbulojë me nderin që ia dhe ti vetë asaj.
Dr. Avdyl Krasniqi
Kirurg,
Koleg dhe mik i përjetshëm i Bujar Bukoshit
Më të lexuarat
24 oret e fundit
Javen e fundit
Blog Tema
Lini një Përgjigje