Te fundit
Dritëro Agolli i shkruan Arvizusë: Shpresoj që zgjedhjet në SHBA të jenë shkollë për politikën tonë
7 Nëntor 2012, 19:27Politika
TEMA
Shkrimtari i njohur, Dritëro Agolli, i ka shkruar një letër ambasadorit amerikan, Aleksandër Arvizu, duke e uruar për zgjedhjen e presidentit amerikan, Barak Obama.
Letra e botuar nga gazeta Dita, është shkruar me shkrim dore.
Shkrimtari thotë se shpreson se zgjedhjet në SHBA të jenë një shkollë frutdhënëse për politikën shqiptare.
35 komente në “Dritëro Agolli i shkruan Arvizusë: Shpresoj që zgjedhjet në SHBA të jenë shkollë për politikën tonë”
Lini një Përgjigje
Lini një Përgjigje
Më të lexuarat
24 oret e fundit
Javen e fundit
Blog Tema
o dritero po ti ke pjerdhur me kohe more derrezi
Ishalla eshte ngjitese ?
http://imazheshqip.blogspot.com/2012/10/darka-e-fundit.html
hahahahaha Driteroi paska dale nga shinat …
ZOTI ARVIZU!!!
Ja nje fakt i diteve te fundit ku duket hapur TENTATIVA E QEVERISE PER TE VJEDHUR VOTAT NE ZGJEDHJET E ARDHESHME!!!
Nga te gjitha ministrite shqiptare eshte dhene urdher i prere:TE HARTOHET LISTA E PUNONJESVE TE ADMINISTRATES PUBLIKE ME NUMERIN E KARTES SE IDENTITETIT ME TE CILEN DO TE VOTOHET!!!
Kjo behet si paralajmerim per te gjithe punonjesit,se SHTETI DO JU PERGJOJE SE PER KE DO VOTONI!!!
Sigurisht,qe kete do ta hane vetem INJORANTET,sepse VOTA ESHTE E FSHEHTE DHE NUK E GJEN NJERI,veten ne se QEVERIA FASHISTE E BERISHES u jep urdher te prere te gjithe punonjesve te saj,qe ne se nuk FOTOGRAFOJNE VOTEN E TYRE NE CELULAR,DO TE PUSHOHEN NGA PUNA!!!
Kjo eshte qeveria jone dhe shteti i Sali KRIMINELIT,o zoti ARVIZU!!!
Plak matuf, e servil i shpellarit te Vicidolit.
Shume mire e ke shkruar
I qenka turbulluar shkrimi sic i eshte turbulluar mendja.
Agolli i vetemi shqipetar qe ne keto 22 vjet ka shprehur vlera demokratike.Tregon qe demokracija eshte kulture e jo ‘teser partije’.Truri nuk ka ngjyra.Edhe pse ne kete moshe nuk e ka humbur shpresen per te ardhmen….Daullet bien per ata qe kane veshe.Kjo politike e dime qe nuk ka po Arvizu?
o drite e migjenit shkrimi i driterooooit do ishte me vend nqs ishte shtetas amerikan qe i jep nje keshille politikes shqiptare… ckuptim ka qe nje politikan shqiptar ti thote amb.amerikan qe zgjedhjet e juaja duhet te jene dhembull per mua (agolli) a eshte pjese e politikes se semure agolli? po!!!! apo ai ben pjese nga ato te drejtit??? 2 here me keq!!!
Tamam shkoll e bukur eshte per ne Amerika.
NË KËRKIM TË SË VËRTETËS
Ka libra që lexohen me ëndje, në të cilët jeta rrjedh e qetë në larminë e saj të përditëshme, në të cilët lexuesi njëjtësohet me personazhet, ka përshtypjen se ato ngjarje i ka jetuar apo dëgjuar dhe kur arrin në fund ka përtypur në vetvete gjithshka. Ai e mbyll librin, e arkivon atë në kujtesë i bindur se nuk do t’i kthehet më leximit të tij. Ka të tjerë që të mbërthejnë, që nuk i lëshon dot nga dora, mbasi ritmet e leximit janë shumë të larta e ankthi apo kureshtja për vijimin e ngjarjeve, apo përfundimin e tyre marrin një ngarkesë të tillë që, në mbarim të librit, duket se ajo është bërë pjesë përbërëse e vetes. Këta lloj librash nuk mbyllen për të mos u hapur më, tek ata rikthehet sërish lexuesi, mbasi përsiatjet rreth ideve apo ngjarjeve të librit mbeten gjithmonë nxitëse.
Një libër i tillë është romani “Odiseja e një dedektivi” i shkrimtarit Agim Hamiti. Si nëntitull ai shënon “ngjarje të jetuara”. Ky i jep një karakter të veçantë veprës, që anon më shumë nga dokumentari se sa nga filmi artistik, nëse do të përdornim gjuhën e kinematografisë.
Romani fillon me kapitullin e parë që titullohet : Spaçi. Është një përshkrim i bukur i mjedisit natyror e njerëzor të një kampi pune të detyruar në Mirditën e gjysmës së dytë të viteve 70. Është kampi ku më 1973 u zhvillua e para kryengritje në një burg komunist shqiptar, edhe se në formën e saj parake. Emri Spaç është binjakëzuar me kryengritjen e majit 1973 dhe me ekzekutimin barbar të tre të dënuarve (Xhelal Koprencka, Fadil Kokomani e Vangjel Lezho) “Për dy letra adresuar pushtetit qëndror në Tiranë, ku denoncohej veprimtaria antikombëtaree diktatorit Hoxha”. Për revoltën, siç e quan autori, “Çmimi me të cilin u pagua ajo qe tepër i shtrenjtë. Katër të pushkatuar dhe 86 të ridënuar me një shumë të përgjithshme prej 1400 vjet burg (14 shekuj jetë njeriu!)”. E gjithë kjo mynxyrë për tri ditë mosbindje policëve e ngritjen e një flamuri pa yll nga disa pjestarë të një bashkësie njerëzish të dënuar në kundërshtim me të gjitha normat juridike të një ligjëshmërie normale. Madje këtyre u duhet shtuar, për detyrë kronike edhe varja e një qeni, besoj një dukuri e panjohur në gjithë historinë botërore të shtypjes së kryengritjeve….
Në këtë kamp famëkeq dërgohet për të kryer dënimin prej dhjetë vjetësh për “agjitacion e propagandë” një djalë 31 vjeçar nga Dukati i Vlorës, Sazan Diksi. Jeta e tij, e përshkruar shkurt, na paraqet një stereotip, atë të shumicës dërmuese të bijve të familjeve “të prekura”, t’ashtuquajturit armiq të klasës. Ata rriteshin pa baballarë, sepse këta ishin nën tokë, në burg ose në mërgim. Rriteshin me njëqind sakrifica nga nënat apo gjyshet në kampet e pafund të internimit, në vënde të ndryshme të Shqipërisë. Në më të shumtën e rasteve këta fëmijë ishin të parët e klasës, nxënës t’etur për dije e që mundoheshin të mësonin ndonjë gjuhë të huaj, për t’a zgjeruar atë. Ata i priste kazma që në moshën 16 vjeçare, sepse dyert e universitetit e, ndonjë herë edhe të shkollave të mesme, ishin të mbyllura për to. Kur arrinin moshën i përlante shërbimi ushtarak, pa kapur armë me dorë, në repartet e punës. Ishte preludi i viteve të punës së papaguar që më vonë do të kryenin në burgjet politike. Ata ishin gjithmonë nën vërejtjen e pandërprerë të “ëngjëjve projtës”, “heronjve të heshtur”, kriminelëve të Sigurimit të shtetit, pjesa më parazite e një shoqërie që kishte në themel të saj dhunën dhe varfërinë. Strategjia e tyre e zakonshme synonte një trysni të pashembullt, të gërshetuar me premtime joshëse, për t’u vënë në shërbim të tyre. Kur kjo nuk funksiononte “pinjojtë e klasave të përmbysura” viheshin në listën e arrestimeve, për t’u dënuar e dërguar në kampet e punës së detyruar pa shpërblim, ku ridënoheshin, vriteshin, torturoheshin e, në rastin më të mirë, dilnin të gjymtuar e bëheshin klientë të përhershëm të spitaleve.
Kështu fillon edhe kalvari i Sazan Diksit. Mbas pesë vitesh qëndrimi në Spaç, ai shpërngulet në Qafë Bari, një tjetër emër kampi, i lidhur me një t’ashtuquajtur kryengritje, shtypja e së cilës, përsa i përket mizorisë së dhunës, shënoi rekorde planetare. Këtu dukatasi fjalëpak u njoh me një gjirokastrit, në frontin e punës së zbrazjes së vagonëve të mineralit. Kolegu i burgosur quhet Hamit Meli dhe vjen nga një përvojë krejt tjetër nga ajo e Sazan Diksit.Hamiti është bir i një partizani të brigadës së parë, një invalid lufte që mban ende në kokë ciflat e predhës, të cilat bëhen shkak i vdekjes së tij të parakohëshme n’operacionin për t’i nxjerrë. Simbas nënës së Hamitit i shoqi “më shumë duhet të ketë vdekur për shkak të brengave, se nga operacioni”. Ai porosiste djemtë që asnjë të mos bëntë shkolla ushtarake e shpesh thonte :”derdhëm gjak për t’i sjellë një mënxyrë këtij populli…”. Ishte njëri nga të shumtit e zhgënjyer nga socializmi i Enver Hoxhës e që dëshmonte jo vetëm objektivitet gjykimi, por edhe ndershmëri karakteri.
Këto dy veti të çmuara i trashëgonte dhe i biri, Hamiti, që e kishte filluar veprimtarinë në rradhët e DSJ (drejtoria e sigurimit të jashtëm), organi më besnik e më i zgjedhur i diktaturës, që në moshën 19 – vjeçare, si student i vitit të tretë në shkollën e posaçme të kuadrove të saj. Ja si e përshkruan, me pak fjalë, autori i librit parabolën e rrufeshme të karierës së personazhit të tij :
“ Kishin mjaftuar vetëm tre vjet veprimtarie në DSJ që Meli të shpallej unanimisht si detektivi më i mirë i shërbimit sekret shqiptar. Pas pesë vjetësh emri i tij do të regjistrohej në librin e artë të rekordeve botërore të detektivëve që e kalonin shifrën 100 të misioneve të realizuar me sukses….. . Barra e misioneve të kryer për interesat e diktaturës i rëndonte tashmë në ndërgjegje. Rekordet në shërbim të së keqes përbënin një famë lënduese për të….. Pa i plotësuar të 28 vjetët – moshë në të cilën shumica e detektivëve të botës fillojnë karrierën e tyre – Meli hoqi dorë përfundimisht nga veprimtaria e detektivit…… Gjithshka kishte qenë anormale në karrierën e Melit : fillimi i hershëm, ritmi i lartë i zhvillimit si detektiv cilësor, martesa e ndaluar nga ligji, përfituesit e fruteve të veprimtarisë së tij si detektiv [Inteligjencë Servici britanik], pendesa e thellë e Melit, burgu dhe, sidomos, ofertat e refuzuara në kampin e Qafë-Barit për rifillimin e karrierës së ndërprerë befasisht….”
Do t’i mjaftonin këto pak fraza lexuesit për të hyrë në botën e mbrendëshme të personazhit e për të kuptuar dramën e tij. Mes Hamitit dhe Sazanit lind një miqësi e fortë, që buron jo vetëm nga prania në të njëjtin ambient të vuajtjes, por edhe nga një këndvështrim i përbashkët i të vërejturit të botës, nga një përceptim pothuaj i njëjtë i problemeve të Vendit të tyre. Kështu veçoritë e jetëve të tyre nga lindja, stilet e ndryshme, prejardhjet jo të njëjta, shkrihen e sheshohen në vetëdijen e përbashkët të të qënit viktima të një diktature, që ka çuar në kasaphanë dhjetra mijra qytetarë e në mjerim një popull të tërë n’emër të idealeve të paqëna. Në bazën e lidhjes së tyre është respekti e besimi i ndërsjelltë. Ky shfaqet më parë tek Hamiti që, në një çast të vështirë për të, i ndërgjegjshëm për rrezikun që i kanoset çdo ditë, ka nevojë për një shok që t’i hapë zemrën, të ndajë me të shqetësimet, ankthin, pasigurinë. Të gjithë ata që, fatkeqësisht, kanë kaluar përvoja të tilla e dijnë mirë se sa vlen një shok i vërtetë n’ata kushte.
Sazani befasohet nga rrëfimi i Melit. Natyrshëm në fillim shtanget, por shpejt kupton se tek tregimi i Melit nuk ka hije provokacioni apo prapamendimi të keq e i beson. Shoqëria e tyre forcohet çdo ditë e përballon prova skajore, paralel me ngjarjet e pazakonta në të cilat bëhet pjesëmarrës Meli. Këto ngjarje e futin lexuesin në botën e mistereve, të hafijeve, të të fshehtave, të prapaskenave të paimagjinueshme, që përbëjnë sekretet e pazbulueshme të një regjimi, të një shteti, të pushtetit të një kaste. Jemi të pranishëm në një botë sureale ku në një kamp pune të detyruar, në një nga burgjet më mizore të diktaturës enden ndërmjet të burgosurve, të veshur me uniformën e tyre, kuadro të larta të DSJ që i njeh vetëm një oficer i komandës, kartelisti. Vijnë për të takuar ish detektivin Meli drejtori i DSJ, Dofemi, alias Ilir Enver Hoxha, në shoqëri të funksionarëve shumë të lartë të Sigurimit të KQ, të Inteligenc Servisit britanik, të CIA-s amerikane. Galeria e personave të fuqishëm, që kërkojnë të bindin Melin për rifillimin e veprimtarisë së detektivit, secili në rradhët e tij, është marramendëse, pothuaj e pabesueshme. Ato takime janë përshkruar me imtësi, me data e me orë.
Pa hyrë në përshkrimin e hollësishëm të tyre, edhe se zënë pjesën kryesore të lëndës së rrëfimit, ajo që del nga këta takime ka diçka sa të pabesueshme, aq edhe të llahtarëshme. Fatet e njerëzve ndërthuren me fatet e popujve në një lojë të fshehtë, të shumfishtë që mbetet e panjohur për shumicën dërmuese të njerëzimit, në rastin tonë për shqiptarët. Është loja e shërbimeve të fshehta që përcaktojnë dhe politikat e qeverive, ajo e interesave që shqelmojnë parimet e ideologjitë, ajo e aleancave të padukëshme, të panjohura, të pabesueshme, që mbeten mundësi vendimarrje e pak njerëzve “të zgjedhur”, shpesh herë e një njeriu të vetëm që i jep vetes atributet e një perëndie, që vendos gjithshka mbi vartësit e tij, mbi një popull të tërë. Në këtë xhungël të dëndur interesash, në të cilën papritur Hamit Meli zë një vënd qëndror, atij i zbulohen fakte që përmbysin krejtësisht botën e tij të deriatëhershme. Kështu ai merr vesh se në më shumë se njëqind misione vrastare në të cilat ka marrë pjesë, me përjashtim të dy të parave, gjithë të tjerët i kanë shërbyer Inteligjenc Servisit britanik, zyrtarisht armik i tij dhe i Vëndit të tij, e në sajë të tyre sot ka një llogari rrjedhëse në një bankë angleze e rezulton i ngritur edhe në gradë.
“ Midis qeverisë sonë dhe partisë suaj ka ekzistuar gjithmonë një aleancë e fuqishme, e cila, për të qënë efikase, është lypsur të mbahej sekrete. Kjo aleancë ka lindur qysh në vitet e Luftës së Dytë Botërore, kur, si aleatë me njeri-tjetrin, ne luftonim nazi-fashizmin.” Zinxhiri i zbulimeve të të fshehtave që gëlonin në marredhëniet Enver Hoxhës e të komunizmit shqiptar me anglezët dhe amerikanët është një varg i gjatë episodesh, ndodhish e pohimesh marramendëse që e futin lexuesin në një botë të cilën mund t’a konsiderojë fantapolitike, pjellë e një fantazie të ndezur e të prirë për romanet policorë. Kështu lexuesi mëson për luftën mes CIA-s dhe Inteligjenc Servisit për të patur në zotërim fatet e Shqipërisë, me miratimin e “udhëheqësit legjendar” të saj, për oficerët e DSJ të vrarë nga anglezët sepse donin të mbështeteshin tek CIA, për të ndryshuar jo vetëm vartësinë por edhe sistemin me dënimin e tradhëtisë së Enver Hoxhës, për vizitën tepër sekrete të këtij të fundit në Londër në tetor 1983, në një nga misionet e fundit të veprimtarisë 40 – vjeçare në shërbim të zbulimit anglez.
Lexuesi njihet edhe me të tjera dukuri të mistershme, të pashpjegueshme, që zënë fill nga mbas lufta e kanë të bëjnë me veprimtarinë kundër komuniste të të mërguarve shqiptarë. Është fjala për dhjetra misione desantësh që binin në dorën e Sigurimit, sapo zbrisnin në tokën shqiptare, e që janë motivuar me tradhëtinë e Kim Filbit, për të cilin përgjegjësi i CIA-s për Evropën, në një pasazh të romanit shprehet kështu : “ Un jam gati të vë bast, se dekorata që i ka akorduar në heshtje Kim Filbit Inteligjencë servisi me këtë rast, është dy herë më e madhe nga kjo që i ka dhënë KGB-ja. Në ambientet e CIA-s në Amerikë tashmë thuhet nën zë, se Kim Filbi është një nga agjentët e dyfishtë më të suksesshëm të historisë së shërbimeve sekrete.”
Në një tjetër fragment të veprës zbulohet një tjetër dukuri e pashpjeguar për shumë prej të mërguarve politikë shqiptarë. Bëhet fjalë për 100 vetë që punonin për CIA-n e që “kishin shprehur në formë të hapur protestën ndaj qeverisë amerikane, për qëndrimin dashamirës që mbahej ndaj regjimit komunist të Tiranës.” Të gjithë këta, në pak kohë, vdiqën në rrethana aksidentale e jo bindëse. Ndërmjet tyre ishte dhe i ati i Sazanit, për të cilin detektivi i kërkon shpjegime shefit të seksionit evropian të CIA-s, prej të cilit merr këtë përgjigje : “ Babai i shokut tuaj ka tradhtuar interesat e shtetit amerikan, të cilit i shërbente.” Një fund tragjik kanë edhe të gjithë ata t’arratisur, të lidhur me operacionin e Maltës, për të cilët dëshmon edhe plaku kolonjar i mërguar që erdhi nga Nju Jorku n’Athinë, për të tërhequr dy bijtë e tij që ishin arratisur nga Shqipëria. Ai ruante si një relike të shenjtë librin “ Të tradhtuarit” dhe fjalët që i kishte thënë një djalosh, më i riu i Oeracionit të Maltës : “ Ruaje si kujtim të hidhur këtë libër vrastar, në emër të të cilit u zhdukën të gjithë ata që ëndërronin të luftonin e të vriteshin për çlirimin e Shqipërisë nga komunizmi.”
Rrjeshtova këtu disa prej fakteve dhe pohimeve të romanit, të gjitha rrëfime të detektivit Meli autorit, që ka përmbushur amanetin e shokut të tij për t’i shkruar këto “ngjarje të jetuara”. Ai na ka dhënë një vepër në të cilën spikasin dy linja : burgjet e diktaturës komuniste, si shprehja më e përsosur e “luftës së klasave”, në tërë mizorinë e tyre, dhe prapaskenat e politikës s’asaj diktature në marredhëniet me armiqtë – miq anglo-amerikanë në më shumë se një gjysëm shekulli.
Linja e parë është shtjelluar shkëlqyeshëm. Stili i të rrëfyerit është shumë tërheqës e i kursyer, autorit nuk i pëlqen uji i tepërt dhe ai e shmang atë. Personazhet portretizohen më së miri, përshkrimi i mjediseve dhe ngjarjeve është një riprodhim i saktë e cilësor i realitetit. Përsiatjet e autorit dëshmojnë thellësi mendimi e citatet në krye të kapitujve erudicionin e tij. Në këtë drejtim është një nga veprat më të realizuara në gjininë e saj, duke zënë një vënd të nderuar në letërsinë e mbas diktaturës. Linja e dytë rrok një problematikë tepër të ndërlikuar, pasqyron një botë të padukshme, që nuk sheh dritën e diellit, që ka për model urithin, që mbetet e panjohur për shumicën dërmuese të njerëzve. Por aq sa është larg përfytyresës së përgjithëshme, po aq është pranë fateve t’atyre që pësojnë historinë. Libri na jep një tabllo që i ngjan një tërmeti të fuqishëm që rrafshon gjithshka : bindje, opinione, besime, ideale, botkuptime, ideologji, parime, të vërteta të kthyera në tabu. Mbi gërmadhat e tyre, mes shumë luhatjesh, mosbesimesh, dyshimesh ngre krye një kult i ri, që është ai i mashtrimit, i hipokrizisë, që mbulojnë interesa marramendëse, leva të fuqishme që lëvizin jetë kombesh si t’ishin lodra fëmijësh e që në të folurit diplomatik merr termin “real-politikë”.
Në rastin tonë, ajo që del në dritë, simbas autorit, është një aleancë e fortë mes regjimit komunist shqiptar të Enver Hoxhës dhe demokracive të mëdha të Perëndimit, konkretisht të Anglisë dhe të SHBA, një dukuri që cik absurden, po të mbahet parasysh historia zyrtare e marredhënieve mes tyre, e shënuar nga një armiqësi proverbiale. Lexuesit ndahen në dy pjesë : disa, që u besojnë më shumë dogmave të antikomunizmit të sinqertë të Perëndimit, apo të tjerë besnikërisë ndaj komunizmit të Enver Hoxhës e idhtarëve të tij, më të paktë këta të fundit, e hedhin poshtë romanin si një shpikje apo delir të autorit. Të tjerë, mendoj shumica, duan të gjejnë të vërtetën. Ajo mund të jetë shumë e hidhur, por duhet pranuar si e tillë, cilado qoftë pamja e saj.
Që këtu lind kërkesa, sa e drejtë aq edhe ligjëshme, që ata që drejtojnë shtetin shqiptar të kenë kurajon e burrerinë të hapin arkivat e të nxjerrin prej tyre të vërtetën. Nuk është më e pranueshme që të gjitha sekretet e diktaturës të vazhdojnë të ruhen si të tilla, duke e mbajtur ende shoqërinë tonë robe të së shkuarës, sepse pa u zbardhur mirë e shkuara nuk mund të hidhet shikimi tërësisht në t’ardhmen. Në një demokraci të vërtetë, dyshime të tilla kaqë të rënda nuk mund të mbahen pezull në ndërgjegjen e një kombi, apo të trajtohen me logjikën e diktaturës si “trillime” të një shkrimtari apo të mikut të tij detektiv. Nëse janë të tilla Agim Hamiti apo Hamit Meli duhet të japin llogari para opinionit publik apo ligjeve të shtetit, në të kundërt dikush duhet të japë shpjegime.
Mendoj se këto shpjegime i takojnë më shumë shtresës së luftuar egërsisht nga diktatura. Kemi jetuar gati gjysëm shekulli nëpër kampet e internimit e burgjet e komunizmit shqiptar të Enver Hoxhës, kriminelit më të madh të racës shqiptare. Kemi shpresuar tek “forcat e së mirës”, të personifikuara në përfytyresën tonë nga “bota e lirë”, nga demokracitë e Perëndimit, nga SHBA së pari. Kemi besuar në to, jemi përndjekur, jemi vrarë, jemi gjymtuar me ato bindje në mëndje, në një Vend në të cilin Perëndimi dhe sistemi i tij i demokracisë ishin “të këqijat absolute”, “varrmihësit e lirisë së popujve”, “imperializmi agresiv”, “neofashizmi”, “xhandari ndërkombëtar” e sa e sa epitete të tjera, njëri më i keq se tjetri. Mbijetuam, kufoma të gjalla, në një botë që lavdi Zotit u ndryshua me shpejtësi, por që për ne solli pak ndryshime. Na hoqi telat me gjëmba e na dha mundësi të marrim rrugët e globit në kërkim të një jete të re, duke filluar nga zeroja. Besuam se Perëndimi i “ëndërruar” do të kishte një qëndrim më dashamirës, humanizmi i shoqërive të tij do t’ishte më bujar me plagët tona e më mikpritës ndaj shpresave tona. Qe një tjetër zhgënjim. Në pjesën më të madhe të tij, Perëndimi qe indiferent karshi nesh, i shurdhët ndaj dëshmive tona, madje shumë më mikpritës ndaj xhelatëve tanë.
Tani ky roman merr përsipër të zbulojë një realitet që, po të vërtetohet nga dokumentat, shpjegon domethënien e shumë dukurive të habitëshme. Uroj me gjithë shpirt që dokumentat t’a përgënjeshtrojnë, sepse nuk dua që ajo godinë, thellë në veten time, që ka strehuar një jetë të tërë ëndrrat, shpresat, iluzionet në të mirën njerëzore, në botën e lirë, të kthehet në një gërmadhë që do të zinte poshtë dhe vetë qënien time. Ka 11 vjet që është botuar ky libër, por asnjë nga pyetjet që shtron nuk ka gjetur përgjigje. A ka qënë Enver Hoxha spiun i Inteligjenc Servisit deri në fund të jetës së tij ? Nëse ka qenë, si është e mundur që Anglia, demokracia më e hershme e historisë njerëzore, s’ka bërë asgjë për të zbutur instiktet e tij kriminale e për të ndihmuar sado pak shqiptarët të ndërtonin një shtet të së drejtës, pa dhunën e terrorin karakteristik të tij? A ka përgjegjësi shteti amerikan, apo ndonjë segment i rëndësishëm i tij, për qindra antikomunistë shqiptarë, të vrarë nga Sigurimi i shtetit shqiptar këtu, apo nga “rastësitë” në vënde të ndryshme të botës? A ekziston një prirje e admninistratës amerikane për të favorizuar ish komunistët gjatë këtyre viteve të tranzicionit e si motivohet ajo? Cili është fati i oficerëve shqiptarë që punojnë në CIA dhe pse nuk kthehen në Shqipëri për t’a vënë në shërbim të Vendit të tyre përvojën e vyer?
Këto janë disa nga pyetjet që dalin nga leximi i romanit të Agim Hamitit. Nuk më duket me vënd heshtja dhe bojkotimi që i bëhet këtij libri, nuk më duket një shenj i mirë. Librat nuk bojkotohen, nuk digjen, nuk ndalohen, përvojat e tilla na kthejnë në faqet më t’errta të historisë së njerëzimit. Librat diskutohen, idetë e tyre rrihen në kuvende, në faqe gazetash, në libra të tjerë. Ato mund të miratohen ose të kundërshtohen, por nuk mund të vihen para plotoneve t’ekzekutimit. Ky është mësimi i madh që na jep leksioni i demokracisë së mirëfilltë, së bashku me trasparencën, thyerjen e tabuve, dënimin e së keqes, zbulimin e së vërtetës, asaj historike të së shkuarës, asaj të këtyre njëzet vjeteve të mjegullta të demokracisë. Është një mësim që duhet t’a përvehtësojmë nëse duam të shkojmë përpara, duke pastruar rrugën tonë nga “shpendërat, hithrat, ferrat” e së shkuarës, siç thonte më shumë se njëqind vjet të shkuara poeti ynë kombëtar. Këtë mision i ka vënë vetes edhe ky libër.
Eugjen Merlika
Uao, cfare i paska shkruar njeriu i mencur (lexo, i cmendur)!! Ky eshte pasqyra e nivelit te inteligjense tone si shqiptar.
ooooo,ja doli dhe baba i shokut ZYLO…po ku ishe mor shkruajtes …po tè kaloi jeta duke uruar gjithmonè tè *fortèt* e radhes
nje jetè urove xhaxhin—pastaj na gjeti belaja,deshe s’deshe ,tè vdiq xhaxhi–urove LULIN,pastaj uuuuuuuuu na urove dhe konventèn e LSI-se
tani na paske bèr hapin e madh–po uron afro-amerikanin…eee
Po pèr LIRAK BEJKON,mor fletènxirè,nuk nxore dot njè fjalè—-joooooo se i ke pasè dhe model frymèzimi kta *armiqte*,kta pffff kulakèt
yyyyttttt sahanèlèpirès—je bèrè mè keq se shoku ZYLO.
te lumte zoteri dritero agolli
barak obama i fitoi zgjedhjet, ne a mer ike,me te themi ndershmeri.
po ti i dergove urime dhe lul bashes qe i vodhi hashiqare
Shkrimi i shkrimtarit me kujtoj te drejtshkrimi e nenes time 80 vjeqe.Ky na e paska marre te keqen me kohe …..Nena ime eshte me nje kurse 1 vjeqar,shkruan me bukure.
Ketu me pelqen z.Agolli.Pore disa pershendtje te tje si ajo e konventes se Ilir Metes te them te drejten jo.
E paska zene Crippling-u Parkinsonit shkrimtarin Devolli!
Te pakten nga ky shkrim te le nje pershtypje te tille,dridhja qenka ne forma te ndryshme,ku dominon ajo horizontale,ose e ka kaluar limitin e kupave qe kthen gjate mbremjes,por sido qe te jete me raki nuk te dridhen duart,por trute…
Pas falmeshendetit qe i dergoj Ilir Kryemadhit,ky eshte urimi i radhes qe me siguri do pasohet nga nje mesazh per burrine shtetit ose leshit Saliun.Driteroi me veprimet e fundit po tregon se po iken per leshe,ndjes past mendja e tij pasi nuk ekziston me.
ESHTE MIRE QE SHKRIMTARI I NJOHUR DRITERO AGOLLI, TE MOS MERET ME POLITIKE E URIME TE KESAJ NATYRE, SEPSE NUK NDEROHET. AI S’KA NEVOJE TE BEJE GJESTE TE TILLA,I MJAFTON POEZIA …
ANALIZE : Ka ngatrru adrese ! Ne vemd qe t’ja dergoje OSBE apo krim Berishes ja ka derg amerikaneve !
Qellimisht apo nga rrjedhja.
Edhe mua me beri pershtypje kaligrafia e shkrimtarit e dobet e shlrimtarit, te le pershtypjen se letra eshte shkruar nga nje njeri pa shkolle. Per aq me teper te bie ne sy mungesa e seriozitetit. I dergon leter nje ambasadori me kete menyre ?? Germa ” z ” e shkruar ne kete menyre eshte vertete e rradhe !
eh dritero se ndave qe se ndave te shkreten,pijetar shekullor mbete,edhe shkrimi te tradheton
he no Dritero, a e kthen me ate te urruar mo, Rakine, apo te ka lene takati edhe ti tashti.
JU ANALFABETET E ZONJES LULUSHE ME EMRIN VERONIKA-Perveç ‘komuteve’ çfar kini bere gje tjeter te vlefeshme ne kete jete ?
ZT.DEVOLLI,i vetmi analfabet ketu,èshtè zhgaravina-shkrimtari jot.
Veronika,ka bere shume shkollè,kam bèr dhe 3 fèmijè,nuk jam sahanèlèpirèse,sepse ata qè mè rritèn mua,ishin *armiqtè*e Nateroit tènd,dhe fèmijèt ,kèshtu po i edukoj,mos tè *pèrshèndesin* asnje,tè jenè njerèz dhe jo vemje social- kulturore tè shoqèrisè….
Po ju veç leximit tè komenteve tè mia,çfarè hobi keni ne jetè???vetèm atè tè *pèrshèndetjes*??…sa keq..lexoni komentet-do mèsoni mè shumè se nga servillèku i pèrshèndetjes.
mos eshte ky qe uroi lulken ???
Dritero,
Po te jesh burre shkruaji leter Saliut dhe Lulit qe vjedhin votat pastaj Arvizut qe eshte ne rregull.
Lene Dritero, cdo dite qe kalon e keput ndonje mufke ose me sakt vjelle corben e prishur qe ke ngrene diku.Kohet po tregojne se duket paska pasur te drejt Kadereja per prishjen tuaj,ai te pakten e kuptoj se Saliu eshte hajvan dhe kriminel dhe eshte distancuar ne heshtje,kurse ti i je afruar me fjale dhe veprime.E dhjeve ne pleqeri i dashur,kur zakonisht njerezit gabojne ne rini.
Ky shkrimtar, qe nuk e kuptoj se si mund te kete shkkruar me kete doreshkrim si i bakalleve, do te bente mire qe kete leter t’ia dergonte te pabesit, vrasesit, hajdutit dhe tradhetorit te kombit dhe te shiptareve – Sali Berisha. Atehere mund te themi se mbetet shkrimtar i madh. Nuk e di nese “Shkelqimi dhe renia e Z. Zylo” e ka shkruar per vete apo per Sali Zeher Berishen.
Nuk ka asnje vlere kerkesa qe ju beni .Me urimin qe i bete LUL GUINPLENIT dhate mesazhin me te keq te mundshem .Tashme asgje s’ka me vlere ne ato qe ju shkruani . Nje person publik,aq me teper nje shkrimtar nuk i ben fresk diktatoreve dhe pushtetit te votave te vjedhura .
veronika!
ta hongsha locken zemre.
koment i hatashem
kom ra n’dashni me ty prej ktij komentit..
koment e kalu komentit or Tunxh!
Nuk eshte shkrim artistik i nje piktori por eshte nje shkrim i shkruan nen efektin e Rakise,uzos apo votkes.Kusaret enveriste akoma merren me poltike,akoma besojne se votat vjidhen ne shqiperi edhe kur i numurojne vet ato.per keto bushtra duhet pune pa pushim i mitrolozit,24/7 sic e quajn ne anglisht
Thone se e ka shkruar Z. Agolli. Nuk eshte e vertete, ky vecse ka mbajtur me dore stilografin dhe e bija apo dhenderri i tij e kane shkruar. Edhe nje femije parashkollor shkruan me qarte se ky shkarravites. Germa te perdredhura (sic e ka perdredhur edhe vete), sikurse te jete shkrimi i Sadijes. Me siguri qe i ka derguar edhe nje kopje (per dijeni) Z. Sali Berisha, bashkepunetor i ngushte i Z. Arvizu, se zgjedhjet i vodhen bashke me 2011, dhe bashke do t’i vjedhin edhe me 2013.
Kam vetem nje merak: Se mos na vdese perpara zgjedhjeve (qershor, 2013) se nuk ka kush i dergon Sali Berishes leter si kjo qe dergoj Arviziut, per fitoren e Mandatit te Trete. Kete merak kam!
po ka a s’ka burra shqipnija!?
cer njerzish jan ata mer?
ismail kadary na dul nji plak llafazon inatci duke pergoju dynjon e duke nemur te tjeret! “krenarija e letrave shqiptare gjasme!”!!!!
ky tjetri,dritroi,na del tip skuthi,pa karakter tipik pijanec qe rrin ke dera e lokalit duke i bo qefin te “fortve” per me mor nanji dopjo qyl!! “ishshqiptari i ndershem puntor dhe zemerbardh ky gjoja”!!!Erresiroi…….
paskemi qen rrac kurvash!
kurvat femna dihen mo sesi po prostituojn rrugve te planetit!
po edhe politikanet tane dihet se cfar prostish jane! duke fillu me sal e te tjer me rradh!!
paskerka pas te drejt ai enver hoxha qe u soll ashtu me shqiptart!
dhe paskerkej ken shum i zoti madje!
por qe paskerkesh ken e kalbme edhe pjesa qe duhej te ishte me e paster ,ajo qe esht bartese e moralit dhe etikes tradicionale kombtare e njerzore,shkrimtaret pra,kjo esht per te ven kujen..
thelbi esht:
a ekziston me (apo ka pas ndonjehere) ajo qe quhet “e mira” nder shqiptare?
po e ndershmja,e pastra,po burrerija karakteri besa ..
apo edhe diku ku jane keto vyrtyte zhduken e vdesin bashk me bartesin e tyre i cili detyrohet te vetedigjet botnisht me benzin per te djeg te keqen qe na ka kaplu te gjithve si komb!!!
hiq enver hoxhen,si edhe ate skenderbe legjende,dhe ndonje gjysem shqiptari tjeter ne histori,te tjerve shqiptare veru vizen.
s’ka burra!!!
mos u merrni me dritroin se si plak i rrjedh qe osht e ka bo per me mor nanji shishe uiski si shperblim prej amerike.
se aq e ka ai,dikur rrehej me nji shishe rakie tash qe osht modernizu ka kalu ke uiski
Paska shku edhe Driteroi,qenka pjerdhur komplet.