PD, përballë me fantazmën e vet

Nga Besnik Gjongecaj

Për shkak të një mjegullimi të panjohur më parë në politikën shqiptare, po bëhet gjithmonë e më i vështirë karakterizimi i qëndrimeve politike të PD-së së sotme. Ato janë të papërcaktuara, madje edhe të pashpjegueshme. PD konkludon se problemet më të rënda të vendit janë krijuar nga “dyshja Rama-Meta”, por ndërkohë nuk ka denjuar të shpjegojë, për asnjë çast, se pse gjysma e kësaj dysheje, “gjysma Meta” pra, kur bashkohej dikur me një gjysmë tjetër, “gjysmën Berisha”, dhe formonte “dyshen Berisha-Meta”, në vend të problemeve prodhonte të kundërtën: sukses në qeverisje. PD e sotme arrin deri aty sa klasifikon edhe vetë vjedhjet: kontratën e negociuar të energjisë elektrike midis qeverisë dhe CEZ e klasifikon si një vjedhje të vërtetë, ndërsa vjedhjen në Bankën e Shtetit si një vjedhje gjasme. Bërtiste sa i hante në kokë për marrjen e statusit “kandidat” për Shqipërinë dhe ekzaktësisht dy-tri ditë para vendimit bëri atë që ekzaktësisht nuk duhet të bënte: doli nga salla e Kuvendit. PD nuk thotë asnjë fjalë, nuk mban asnjë qëndrim, për raportin e një Komisioni të Qeverisë me anë të të cilit synohet të reformohet sistemi i arsimit të lartë – absolutisht e detyrueshme kjo për opozitën, por kërcen menjëherë përpjetë, sikur e ka pickuar gjarpri, kur qeveria vendos të mbyllë universitetin Justiniani I apo Kristal. Imagjinoni sikur qeveria të kishte mbyllur UET; do të ishte e vështirë të imagjinohej kafsha që do ta kishte pickuar PD, prandaj edhe kërcimi i saj për së larti! Më në fund, substanca e përçudnimit të qëndrimeve politike shfaqet në fushën e reformës territoriale. PD kërkon një hartë tjetër të pushtetit lokal dhe një referendum për këtë qëllim, ndërkohë që nuk pranoi të marrë pjesë në hartimin ekzistueses dhe asnjë nuk e di se për çfarë do të votohet nëse zhvillohet ky referendum. Lajmi i fundit: nuk ka zgjedhje lokale, sepse nuk e duam hartën; d.m.th, unë (PD) nuk dua të marr pjesë në përpilimin e hartës… por, kur të përpilohet (tashmë e përpiluar), harta nuk do të më pëlqejë (nuk më pëlqen), sepse do të jetë (është) spekulative… prandaj, unë (PD), nuk marr pjesë në zgjedhjet lokale, të cilat skematizohen nga kjo hartë! A mund të pranohet nga “softi” i një njeriu normal kjo sekuencë kundërthëniesh!? Sigurisht që jo. Por mund të shpjegohet dhe këtë e bën dikush që e njeh mirë të shkuarën politike të PD. E sigurt për humbjen e ardhshme, PD po kërkon, për shkak të mjeteve që zotëron, atë ku ndihet më e fortë: konfliktin. Sipas një stili të vjetër, shumë më të vjetër se edhe vetë demokracia e këtij vendi. Sipas një stili parademokratik. E kështu me radhë, fatkeqësisht, ka me dhjetëra e qindra fakte të ditëve që po jetojmë të cilat vërtetojnë se PD po i ngjan gjithmonë e më shumë një të sëmuri mendor, qendrat e dëmtuara në trurin e të cilit nuk i japin asnjë mundësi të kontrollojë lëvizjet e gjymtyrëve, trupit, gjuhës, aq më shumë t’i harmonizojë ato.

Një gjë është e sigurt: PD është denatyruar dhe ka adoptuar një formë tjetër ekzistence, të pangjashme jo vetëm me formën e saj fillestare, por edhe me çdo standard të një partie demokratike të kohës. Humbja e jetës politike brenda PD dhe zëvendësimi i saj me përplasje individësh pa vizion, të zhveshur nga çdo qëndrim publik mbi ato që po ndodhin në Shqipëri, shurdhmemecë, por të fokusuar vetëm te kapja e pushtetit, po e nxjerr PD-në nga aksioni, po i pret lidhjet e saj me qytetarët, po e kalbëzon, në thelb atë. Futja në procesin opozitar, në fakt, duhet të prodhonte të kundërtën: rivitalizimin e partisë, rindërtimin e saj. Po ndodh e kundërta. Një gjë, megjithatë, është e sigurt: shkaku pse procesi i denatyrimit të PD po merr përmasa shokuese edhe në opozitë është një shkak i thellë, gjithëpushtues, aspak i thjeshtë, por mbi të gjitha, nuk është dhe nuk mund të ishte një shkak rastësor. Gjithçka ka filluar herët dhe ka filluar ekzaktësisht me materializimin e kultit epshor të individit. Shëndeti politik i PD-së mori tatëpjetën me fillimin e procesit që synonte të zëvendësonte PD-në me një individ të vetëm. Pavarësisht kohës, kompleksitetit, rënieve, ngritjeve, ringritjeve, pushimit të përkohshëm për arsye taktike, zhvillimit shpërthyes e të pakontrolluar menjëherë më pas, pra, pavarësisht sinusoidës së zhvillimit të këtij procesi, kulti i individit është në thelb shkaku i parë dhe i fundit i denatyrimit të PD-së, daljes nga misioni dhe tashmë së fundi, edhe humbjes tragjike të ekuilibrit. E gjithë partia është orientuar drejt pushtetit, sipas shembullit të njëshit. Të gjithë në rresht, të gjithë shurdhmemecë. U vjen dëgjimi dhe goja vetëm kur shfaqet pushteti, karrigia. Madje edhe këtë, pushtetin, e kërkojnë në rresht. Dhëmbë shtrënguar.

Këtë radhë, përshpejtimi i procesit të denatyrimit të PD-së mund të shpjegohet me një shkak specifik, i cili ekziston si i tillë vetëm nëse gjykohet në sfondin e kulturës së kultit të individit. Ishin zgjedhjet e fundit në parti ato që e përshpejtuan denatyrimin e PD. Nuk është paradoks, vetëm se vjen e duket si i tillë. Me të drejtë, pas këtij pohimi, shumëkush mund të bëjë menjëherë pyetjen: si është e mundur, si, që zgjedhjet një anëtar një votë, ashtu sikundër u paraqitën nga PD, të mos prodhojnë demokraci, por të kundërtën e saj? Si është e mundur që zbatimi i një standardi votimi të bëhet shkak i një denatyrimi edhe më përçudnues të PD? Nuk ka asnjë sekret. Përkundrazi, përgjigjja është shumë e thjeshtë: zgjedhjet u kryen pa bërë analizën e humbjes dhe daljes së PD-së në opozitë. Zgjedhjet ishin në rregull formalisht: njerëzit shkonin votonin për dikë dhe prisnin rezultatin. Por ishin bosh përbrenda, ishin pa përmbajtje. Asnjë votues, së paku, nuk dinte asgjë se ç’përgjegjësi kishte në humbjen e qershorit ai për të cilin votonte. Ç’mendim kishte për humbjen e qershorit, për shkaqet, për personazhet, për qeverisjen e PD, për raportet e saj me njerëzit, akoma më shumë, për raportet me ngjarjet. Asnjë nuk e dinte nëse votoi për dikë që ishte i implikuar apo mbështeste “tretjen” e strukturave të PD dhe zëvendësimin e tyre me autoritarët; asnjë nuk e dinte nëse votoi për dikë që qeverisjen me LSI e konsideronte si “patriotike” apo të kundërtën, si uzurpim të pushtetit nga autoritarët e PD; asnjë nuk e dinte nëse votoi për dikë që ishte i implikuar ose mbështeti masakrën e Gërdecit; nëse votoi për dikë që ishte i implikuar apo mbështeti vrasjen e katër qytetarëve në bulevard; nëse mbështeste apo jo “serenatën” mediatike të z.kryeministër të PD-së poshtë shtëpisë së z.Meta një ditë para se ky i fundit të gjykohej nga drejtësia e këtij vendi për një skandal korrupsioni; nëse votoi për dikë që për interesa enigmatike është i implikuar apo mbështet bojkotin e Kuvendit ekzaktësisht kur nuk do të duhej ta bënte këtë; nëse votoi për dikë që ishte i implikuar apo mbështeste gjendjen tragjike në universitetet shqiptare; në arsimin përgjithësisht, në spitalet shqiptare, në gjykatat shqiptare; nëse votoi për dikë që është i implikuar apo mbështet të jetuarit përmes korrupsionit; nëse votoi për dikë që shqiptarëve u dhembin sytë po ta shohin në rrugë dhe jo më në një post partiak. Dhe në fund fare, asnjë nuk guxoi të pyesë personin që do t’i jepte votën: a je ti për kultin e individit apo kundër tij? Ose më shqip: a mendon ti që ishte zëvendësimi i partisë me një individ shkaku pse PD nuk u bë kurrë demokratike? Pse nuk fitoi kurrë, pas vitit 1992, besimin e shumicës së shqiptarëve? Pse humbi dramatikisht më 23 qershor? Realizimi i zgjedhjeve të PD-së pa bërë këto pyetje, ose, që është e njëjta gjë, zbrazja e zgjedhjeve partiake nga përmbajtja, jo vetëm që ka deformuar përfaqësimin në kohë të PD-së, por, dhe kjo është më e keqja, ka tronditur rëndshëm vizionin politik të anëtarëve të saj. Për shkak të mungesës së analizës, njohjes së substancës së humbjes, anëtarët e thjeshtë të PD-së nuk janë më të sigurt se ç’qëndrim do të duhet të mbahet sot ndaj asaj që po ndodh dhe zhvillohet dramatikisht në Shqipëri. Zgjedhjet në PD i forcuan si militantë, por i qorruan si qytetarë.

Zgjedhjet pa përmbajtje dhe pranimi i kultit të individit, megjithëse në gjendje të fshehur, shpjegon inkonseguencën, paqëndrueshmërinë gati dramatike në qëndrimet e sotme politike të PD-së. Le të marrim vetëm dy prej tyre: qëndrimet e PD-së ndaj mbylljes së disa universiteteve private dhe vjedhjes në Bankë. Çështja e mbylljes së universiteteve private ka të bëjë së pari me masivizimin e arsimit të lartë dhe së dyti me nevojën për të ruajtur standardet. I qëndroj mendimit që e kam shprehur vazhdimisht në mënyrë publike dhe në nivele të ndryshme argumentimi, madje shumë kohë më parë se opozita e djeshme (qeveria e sotme) të kuptonte se ç’po ndodhte në universitetet e vendit, se “…akti më antishqiptar që i është bërë këtij vendi është zmadhimi i sistemit të arsimit të lartë jashtë proporcioneve, pra i pashoqëruar me zgjerimin e kapaciteteve njerëzore dhe materiale që do të duhet të shkojnë paralel me të”; se “…një universitar i arsimuar gabim bëhet shumë më armiqësor ndaj shoqërisë se një qytetar që nuk e merr atë… është kjo arsyeja pse zgjerimi i sistemit universitar nuk i ka shërbyer ndërtimit të demokracisë, përkundrazi, e ka bërë të pamundur atë”. Të gjitha universitetet private dhe filialet publike të mbyllura sot, madje edhe ato të pambyllura ende, janë licencuar nga qeverisja e PD, me synimin antishqiptar (po e le mënjanë korrupsionin) të mbajtjes së pushtetit në kundërshtim me interesat e Shqipërisë. Të vazhdosh të mbrosh interesat e Justinianit I, UET, Kristalit apo soj e sorrollopit edhe sot, kur nuk ka universitar që nuk e di se çfarë ndodh brenda tyre, nuk është më vetëm antishqiptarizëm, por edhe një sindromë, humbje vetëdije, ekuilibri.

Në favor të bankës së zhytur në skandalin e vjedhjes së parave, PD bën edhe më shumë se heshtja. Ajo e relativizon vjedhjen në bankë, duke e quajtur një hiç ndaj një vjedhjeje tjetër, asaj “të vërtetë”, që qeveria i ka bërë popullit të vet me nënshkrimin e një kontrate me CEZ! Gjithsesi, qëndrimi politik i PD ndaj Bankës mbetet i njëjtë me atë ndaj universiteteve. Mos e prekni Bankën! Sepse Banka është autonome – thotë ministri i Financave i PD-së, ky provincial i dhënë si i tillë njëherë e përgjithmonë. Duke mjegulluar me “dobiçllëk” kufirin midis autonomisë si status “check and balance” dhe autonomisë si pavarësi nga qeveria. Gjë që nënkupton se nuk duhet të preken guvernatori i saj dhe anëtarët e Bordit, edhe sikur të kenë bërë namin. Ky qëndrim politik i PD shpjegohet lehtësisht po t’i hedhësh një sy përbërjes së Bordit. Brenda tij fshihet pushteti i PD. Dy anëtarë të Bordit kanë qenë këshilltarë të z. Berisha kur mbante poste shtetërore dhe një i tretë, rektor i një universiteti publik, për të cilin askush në këtë botë nuk e di se çfarë merite ka veç shërbimeve në këmbim të të cilave merr, automatikisht, mbështetjen poshtëruese të PD. Të tre përfaqsojnë pushtetin direkt të ish-kryetarit të PD në Bord. Dy të tjerë, anëtarë të Bordit, kanë fytyrën e UET. Dele-dash. Gjysmë PD – gjysmë PS (LSI). Pa atdhe. Në shërbim të politikës. Indirekt, nuk ka se si, kur e do puna, të mos jenë edhe në shërbim të PD. Dhe pas gjithë kësaj shfaqet guvernatori! I cili i ka mbushur mendjen vetes se institucioni që “kalëron” është ndërtuar mbi autonominë dhe profesionalizmin! A mund të përfytyrohet dot ky mediokër, që mezi lexon raportet e Bankës para gazetarëve, të ndërtojë një Bankë autonome pa “puthur” dorën e kryeministrin të radhës? Aq më shumë, të kuptojë se është e pamundur të krijosh sot, në demokraci, një institucion autonom pa krijuar mekanizma që balancojnë pushtetin brenda institucionit dhe pa krijuar natyrshëm balancën e vetë institucionit me një pushtet të jashtëm që e kontrollon atë dhe që nuk përcaktohet prej tij? Të kuptojë se kur politika e vuri në krye të Bankës, nuk kishte profesionist që s’e dinte se ai, në rastin më të mirë, ishte shembulli se si do të mund të dukej kufoma e një profesionisti me shkollë të lartë. Prandaj, edhe në opozitë, PD po i formulon qëndrimet e saj politike jo në shërbim të demokracisë, por në funksion të përdorimit të pushtetit të saj të mbetur ende në institucionet e shtetit. Për të marrë sa më shpejt një pushtet tjetër politik. Duke e shëmtuar edhe më shumë se në pozitë sjelljen e saj politike. Duke u denatyruar me shpejtësi edhe më të madhe.

Nuk kishte kohë më të mirë se ky vit që PD të pastronte shpirtin. E para, sepse sapo ishte ndarë nga qeverisja dhe kujtesa ishte e gjallë. E dyta, sepse sapo kishte ndërruar kryetarin dhe prandaj, e kishte shumë më të lehtë të rrëzonte mëkatin nga shpatullat. E treta, sepse do të duhet t’i rikthehet rikrijimit demokratik të strukturave, por edhe dokumenteve kryesore (statutit), pas një kohe që nuk mbahet mend. E katërta, sepse ishte ekzaktësisht koha për të kuptuar se kundërshtari më i madh i PD-së nuk është qeveria, por vetë ajo. T’i njihte gabimet para shqiptarëve dhe të denonconte kultin e individit si shkakun më të thellë të largimit të saj nga standardet e një partie demokratike. Të riformulonte sjelljen politike dhe të bëhej gati për të rimarrë besimin e shqiptarëve, jo duke “lehur” sa herë që era lëviz hijen e pemës mbi rrugë, por duke ecur me dinjitet drejt ribërjes. Sepse ajo që ka ndodhur me PD është edhe më e komplikuar madje edhe se vetë tragjeditë e Shekspirit! Fantazma e Mbretit Hamlet i shfaqet të birit dhe i kërkon të marrë hak ndaj atij që e kishte vrarë për t’i zënë fronin. PD e sotme ka zënë vendin e PD-së së fillimit, e PD-së së standardit, të cilën e vrau po aq dinakërisht sa edhe Mbreti Hamlet u vra nga vëllai i tij në tragjedinë e famshme. Deri këtu çdo gjë është njësoj. Dy gjëra të tjera bëjnë dallimin. Ndërsa u deshën pak sekonda dhe helmi në vesh për t’i marrë jetën Mbretit Hamlet, denatyrimi i PD-së ka qenë një proces i gjatë, i drejtuar me dinakëri, me pusi të panumërta, shqyerje personalitetesh, thika spiunësh pas shpine, groposje votash me nxitim nëpër natë, varrosje e vlerave në ceremoni rrëqethëse dhe zëvendësimi i tyre me mekanizma, rregulla, maniera, konspiracione, që si gjymtyrë u shkëputën nga kufoma e sistemit totalitar e përcjellë prej kohësh nëntokë. Fantazma e Mbretit të vrarë kishte kujt t’i drejtohej për të marrë hak: të birit, Hamletit junior. Kujt do t’i drejtohet fantazma e PD-së për të marrë hak për denatyrimin e PD-së, veç vetes? Prandaj, derisa të ribëhet, PD do të jetë gjithmonë përballë me fantazmën e vet. Në një mundim që nuk mbaron kurrë…

Në vend të një përgjigje për “Kathimerini”

10:58 Blog

Dëbojeni Kastriotin!

20:32 Blog

Varka po fut përsëri ujë

20:24 Blog

Tërheqja nga kaosi

20:18 Blog

Për të mundur terrorin, na duhet ndihma e botës

12:15 Blog

Amaneti i eshtrave

21:00 Blog

Pavarësia e Bankës së Shqipërisë është kthyer në alibi

20:50 Blog

Paqe në një kohë ekstremesh

20:40 Blog

Ngjarja e Sarandës, produkt i keqpërdorimit të pushtetit nga deputetët

21:22 Blog

Ligji antiduhan, sprova e pestë

20:07 Blog