Pavarësisht se e gjithë bota e lirë (cilido qoftë kuptimi i këtij termi) është rreshtuar krahas viktimave, familjarëve të tyre, e më në përgjithësi krahas Francës, shumë mendime, në kërkim të shkaqeve të sulmit, në mënyrë indirekte dhe shpresoj të pavullnetshme, janë duke liruar deri diku moralisht (pasi legalisht do te ishte e pamundur) autorët e sulmeve. Tre janë tezat kryesore të formuluara ne opinionin shqiptar apo me gjerë, dy nga te cilat megjithëse në parim duken të pranueshme, nuk janë te perputhshme me realitetin dhe në rastin më të keq, nxisin, e në atë më të mirë, justifikojnë, terrorizmin si zgjidhje politike.

Teza e parë, e ripërsëritur së fundmi dhe nga kryeminstri Italian (për ngritjen e një shërbimi sekret europian), i shikon keto krime, në menyrë të ngjashme me krizën ekonomike, si rezultat të një Europe, apo Bashkimi Europian, jo plotësisht të integruar nga ana institucionale. Ideja për krijimin e një agjencie të ngjashme me Europolin, është më tepër retorikë politike (Renzi, si lider i socialistëve në Europë, ka një interes të drejtpërdrejtë per fuqizimin e Bashkimit Europian) se sa zgjidhje konkrete e problemit. Sulmet e 11 Shtatorit tregojnë që integrimi i institucioneve të sigurisë nuk është një kusht i mjaftuëshëm për luftimin e këtij lloj krimi. Megjithatë, ideja e Renzit ka një anë pozitive, atë të trajtimit të terrorizmit si krim e jo si ideologji.

Teza e dytë, e ngjashme me të parën, e mbrojtur me zell dhe nga disa personalitete shqiptarë, i gjen shkaqet te kriza ekonomike, apo dhe te një krize e supozuar e identitetit Europian. Kjo tezë, më shumë se e para, në mënyrë indirekte lehtëson përgjegjësinë morale të terroristëve në Paris. Varfëria dhe pabarazia futen në kategorinë e atyre argumenteve tautologjike qe mund të “justifikojnë” cdo problem apo krizë sociale. Këto kushte mund të përdoren për të shpjeguar ngritjen e regjimeve totalitariane të mes-shekullit të kaluar, ndarjen e Europës në dy kampe të izoluara për më shumë se 4 dekada, forcimin e lëvizjeve populiste në shekullin e XXI e të tjera si këto. Kriza e përkohshme financiare, shpeshherë e fryrë nga media, nuk është e krahasueshme me atë të vitit 29’, ndërsa nga ana tjetër terrorizmi është, të paktën moralisht, shumë herë më i rrezikshëm si ideologji se fashizmi apo Leninizmi. Përsa i përket krizës së identitetit Europian, historia nuk ofron ndonjë shembull bindës, kur ky identitet i supozuar ka qenë më i fortë.

Teza e fundit, ndoshta më e rrezikshmja, e përdorur dhe nga vetë terroristët, e shikon sulmin si pergjigje te ekspansionit “Perendimor” në punët e brendshme të “Lindjes”. Personalisht, mendoj se është e pamundur të përcaktohet qartë qoftë përgjegjesia historike (nëse dicka e tillë mund të pranohet që ekziston) qoftë balanca midis parimit Vestfalian dhe atij Wilsonian. Nga ana tjetër, ky akt nuk ka, e nuk mund të ketë, lidhje me këto diskutime. Asnjë akt terrorist nuk mund të jetë zgjidhje politike, për vetë natyrën asociale te terrorizmit.

Përse jo? Cfarë është terrorizmi? Të dy përgjigjet janë të ndërlidhura dhe shpjegojnë përse padashur shumë nga akuzuesit e atentatorëve po marin në mbrojtje këta të fundit. Në 1977, profesori i mirënjohur i Shkencave Politike ne Princeton, Michael Walzer, në librin e tij Luftëra të Drejta e të Padrejta, i dedikon një kapitull “Terrorizëm”. Ky artikull është i rëndësishëm edhe pas 5 dekadash, jo vetëm për perceptimin origjinal mbi fenomenin, por edhe për kohën kur është shkruar. Në mënyrë të pavullnetshme, shumë njerëz, shpeshherë edhe akademike, e lidhin fillimin e terrorizmit me 11 Shtatorin, perceptim i cili lidh gabimisht një fe me një lloj krimi (jo lufte) dhe krijon një mburojë etike duke “nderuar” terroristë me titullin “Xhihadistë”. Sipas Walzer, karakteristika dalluese e terrorizmit (të paktën atij modern) ështe rastësia që përdor në përcaktimin e atentateve. Terrorizmi derivon nga fjala terror, dhe në mënyrë që të arrijë qëllimin e tij, që është “shkatërrimi i moralit të një kombi apo grupi, të thyejë solidaritetin ekzistues social, vret në mënyrë të rastësishme njerëz të pafajshëm”. Terrorizmi është një metodë vrasje kolektive e përdorur që në kohërat më të hershme nga tiranë në Heladën e vjeter apo diktatorë dhe perandorë në Romën e lashtë. Sa për të thënë një shembull, mund të përmendim listat e zeza të përdorura gjatë kohës se diktaturës (në kuptimin institucional romak) së Sullës. Nga ana tjetër, terrorizmi u transformua si mjet lufte, kur kushtet teknologjike ishin të përshtatshme për t’a implementuar. Për të përmendur disa shembuj të famshëm mund të konsiderojmë episode nga Lufta II Botërore apo dhe me vonë (bombardimi i Londrës, i Dresdenit, i Gazës, apo dhe Hiroshima e Nagasaki). Ajo që i lidh të gjithë këto episode është qëllimi i përbashkët, i shkatërrimit të moralit të civilëve. Në fakt kjo mënyrë afrimi ndaj luftës është kaq indirekte, sa shumë ushtarë refuzojnë t’a quajne luftë, dhe në fakt nuk është e tillë. Në luftë, vrasja eshte e lejueshme për shkak se ekziston një rrezik objektiv, i cili nënkupton se nëse nuk vret do të vritesh.

Walzer dallon midis këtij lloj rreziku dhe atij që vjen nga “terrorizmi i vjetër” subjektivitetin në përcaktimin e rrezikut. Terrorizmi i vjetër (i cili në fakt nuk është terrorizëm, po i tillë është emërtuar asokohe, dhe krijon më lehtësi në krahasimin me terrorizmin modern) i ngjan më shumë vrasjeve politike, të cilat megjithëse përdoreshin për të vrarë civile (gjë që e dallon nga lufta) nuk ishin të drejtuara nga rastësia apo nga qëllimi për të terrorizuar popullatën. Ky lloj terrorizmi njihte një kod te pashkruar, pasi terroristët ndanin midis civilëve që mund dhe atyre që nuk mund të vriteshin. Shembujt qe merr Walzer jane ato te populistëve ruse në fillim të shekullit XX dhe Lehi, apo Banda e Sternit (nje grup ekstremist Zionist ne Luftën II Boterore). Për rastin e parë, një grup vrasësish rusë braktisin planin për të vrarë Dukën e Madh, Sergei (që supozohej si kundërshtari me i madh i lëvizjes së tyre), pasi në karrocën ku ishte vendosur bomba e atentatit udhëtonin dhe fëmijet e Dukës. Në rastin tjetër, dy pjesëtarë të grupit Lehi ekzekutuan Ministrin e Shtetit Britanik në Lindjen e Mesme. Sidoqoftë, pak më vonë, atentatoret u kapën nga nje polic egjiptian, te cilin ekzekutuesit mund t’a kishin eleminuar me lehtësi, por zgjodhën për të mos e bërë, pasi sipas fjalëve të tyre nuk perfaqësonte regjimin shtypës britanik. Ne kësi rastesh, ekzekutorët jane te fajshëm ligjërisht, pasi ndryshe nga ushtarët, te parët eleminojnë njerëz, të cilët nuk mund të konsiderohen rreziqe objektive (kush e percakton nëse dikush eshte përgjegjës për represion apo jo?). Sidoqoftë, moralisht këto lloj vrasjesh nuk janë te barabarta me terrorizmin modern. Të parat janë të drejtuara drejt individëve, te cilët eleminohen për shkak te aktivitetit (shpeshherë te supozuar) politik, ndërsa terrorizmi i sotëm eleminon njerëzit vetëm në varësi të identitetit të tyre (francezë, amerikanë, anglezë, spanjollë,cifutë apo dhe myslimanë).

Cfarë ishte Charlie Hebdo?

Nga këto përcaktime, është e qartë që sulmet që filluan me 7 Janar mund të kategorizohen vetëm si terrorizëm (modern). Ky nuk ishte një sulm drejtuar punës së Charlie Hebdo, por një sulm i menduar per terrorizimin e qytetarëve francezë dhe më gjerë. Nëse atentatorët do të kishin si qellim vetëm goditjen e aktitivitetit te revistes (ashtu si e justifikojnë), atëherë mund të ekzekutonin individualisht redaktorin apo qoftë dhe karikaturistë të kësaj reviste. Në të vërtetë, gjatë sulmit, ata nuk kursyen oficerë policie, punonjës (që nuk kishin lidhje me vizatimet satirike te Muhamedit), apo dhe njerez të ndodhur aty rastësisht, si Michel Renaud. Në kontrast, sic u sipërpërmend, atentatorët ideologjikë (qoftë ideologjia, politike apo fetare) vendosin një kufi midis civilëve që mund të vriten dhe jo. Në këtë frymë, besoj eshte i qartë titulli i këtij shkrimi. Në momentin kur sulmi i Charlie Hebdo lidhet me diskutime mbi krizën financiare, mbi “imperializmin” e ri Perëndimor, apo qoftë dhe mbi karakteristikat ushtarake të Islamit, terrorizmi fillon të gjejë mbrojtje morale. Ashtu si është sqaruar më lart, terrorizmi është përdorur dhe përdoret për të mbajtur një regjim autokrat (shpeshherë dhe Enverizmi, ne Shqipëri perdorte terrorizmin), për të fituar një luftë totale (Lufta II Botërore), apo dhe në luftë guerile (si perdoret sot). Terrorizmi është perdorur nga levizje politike (fashiste, komuniste apo dhe nga demokraci te ndryshme) dhe nga fe të ndryshme (Islami, Krishtërimi, Judaizmi e kështu me rradhë). Kjo nuk do të thotë që diktatura, lufta guerile, apo Xhihadi (pa iu futur diskutimit të ndarjes midis Xhihadit të madh dhe të vogël) është i barazvlefshëm me terrorizmin. Ky i fundit është një lloj krimi, ndoshta më i rrezikshmi dhe asociali, duke qenë se nuk njeh limite në vrasje, qe duhet të dënohet rëndë si i tillë. Në momentin, kur analiste të ndryshem diskutojnë sulmin mbi Charlie Hebdo si sulm ndaj lirisë së medias, si pjesë të Xhihadit “te keqinterpretuar”, apo si pjesë te krizës ekonomike, padashur trajtojnë terrorizmin si ideologji, dhe cdo ideologji mund të justifikohet moralisht.

Për këto arsye, si përfundim, nga të tre tezat e sipërpërmendura, më e vlefshmja duket ajo e para, e Renzit. Ideja e tij nuk ka ndonjë vlerë të madhe praktike (si u shpjegua më lart), por kap thelbin e terrorizmit, i cili është krim, dhe jo ideologji apo besim.

*Shtypi.net

4 komente në “Të gjithë në krah të terrorizmit”

tfgs says:

21 Janar, 2015 20:41 te 8:41 pm

persa kohe qe bythcpuaret sunite do te vershojne drejt Evropes,problemi i terrorizmit eshte prezent……….

Përgjigjjuni
kaurrofagos says:

22 Janar, 2015 11:51 te 11:51 am

Cila është At-Taa’ifah Al-Mansurah- Grupa Fitimtare

Shaikh ‘Abdul-Kaadir Ibn ‘Abdul-‘Aziz (nga përkthimi i ardhshëm i librit “Kundërvënja dyshimeve në lidhje me Udhëheqsin”)

Lajmëtari i Allahut ka thënë: “Nuk do të pushoj së egzistuari i një grupe (Taifah), prej umetit tim, që do ta zbatoj urdhërin e Allahut. Ata janë të padëmtuar prej atyre që i tradhtojn ata apo i kundërshtojn ata, derisa të arrij qështja e Allahut duke qenë ata dominues ndaj njerëzve. “- transmetuar prej Muslimit.

Shumica e paraardhësve (As-Selef) shkuan kah (mendimi) se “Grupa Fitimtare” (At-Taa’ifah Al-Mansurah ) kanë qenë dijetarët (Ulemaja) dhe njerëzit e Hadithit (Ahl-Hadith), siq janë al-Buhariu dhe Ahmed bin Hanbel siq edhe kanë thënë. Por thënja e tij, “. . . kjo fe (Din), zbatohet, duke luftuar për atë…” është problem për ata, siq janë edhe transmetimet tjera, ku qart ceket brenda tyre, të luftuarit (Al-Kital). Dhe kjo është prej karakteristikave të veqanta të kësaj grupe (Taa’ifah ), siq janë transmetimet nga Xhabir bin Abdullahi dhe Imran bin Husein dhe Jazid bin Al-Aslam dhe Muavija dhe Ukba bin Amr, Allahu qoft i kënaqur me ata të gjithë.

Pra nuk është e mundshme që të kufizohet Taifa vetëm për Ulema. Përkundrazi, ata (Taifa) janë njerzit e dituris dhe Xhihadit. Dhe për këtë, An-Nevevi ceku thënjën e Buhariut dhe Ahmedit dhe të tjerëve, dhe më pastaj tha, “dhe mund të jetë që kjo grup (Taifa) është e përhapur në lloje të ndryshme të besimtarëve. Prej tyre janë luftëtarët e fuqishëm (Mukatilun)” dhe prej tyre janë juristët (Fukahat) dhe prej tyre janë specialistët e Hadithit (Muhadithun) dhe prej tyre janë ata që i largohen gjërave të jetës së kësaj bote për shkak të adhurimit intenziv (Zuhad) dhe urdhërueit e të mirës dhe ndaluesit e së keqës.Dhe prej tyre janë njerz të formave tjera të të mirave, dhe është e nevojshme për ata që të jenë së bashku, se sa që të jenë të shpërndar në vende të ndryshme të botës.” 1″Sahih Muslim bi’Sharh An-Nevevi “, Vëll. 13/67

Dhe njëashtu, Sheih Al-Islaam Ibn Tajmijah, qoft Allahu i mëshirshëm ndaj tij, theksoi në Fetva- që ka të bëjë me luftimin e Tartareve, të cilët deklaruan dy dëshmit (Al-Shehadetejn, Shehdadetin), po përsëri gjykonin me diq tjetër përveq Sheriatit Islam- ku njerzit e Xhihadit janë më të merituarit për tu përfshir në Grupën Fitimtare , sikurse ai tha, ” Sa për Grupën në Sham dhe Egjipt dhe të ngjajshmit me ata; në këtë kohë janë, luftëtarët (Mukatilun) për fen (Din) Islame. Dhe ata janë që e meritojn më së shumti që të përfshihen në Grupën Fitimtare, të cilën Pejgameri e ka cek, në thënjen e tij, prej asaj qka është e vërtet dhe shpesh e transmetuar, prej tij, ‘Nuk do të pushoj se egzistuari e një Grupe prej Umetit tim, dominuese në të vërtetën. Ata nuk do të dëmtohen prej atyre që ju kundërvihen atyre apo atyre që i tradhtojn ata, derisa të vijë Ora (e fundit).’Dhe nga transmetimi i Muslimit, ‘Njerzit e Perëndimit, nuk do të ndalen.”2″Maxhmu’a Al-Fataawa “, Vëll. 28/531

Dhe s`ka dyshim se Ulemat që (personalisht) bëjnë vepra, janë të parët prej njerzve që hyjn në këtë Grup dhe pastaj njerzit tjer prej Muxhahidinëve dhe të tjerët që i pasojn ata.
Dhe qka i ka shtyer Të parët (As-Salaf) që të thonë se Taifah janë Ulemat, ka qenë për arsye se Xhihadi ka qenë diqka që nuk ka pasur mospajtime ne mesin e Muslimanëve, dhe kufijt ishin përplot me ushtar dhe ushtri të përgaditura, të vëna përball shteteve për luft (Dijar Al-Harrb) dhe problemi më i rëndësishëm, në lidhje me fenë në kohën e tyre, ishin bidatet dhe devijimet e mëdha.Dhe kalorësit e kësaj arene të fushbetejës janë Ulemat.

Por sot, ne kemi nevoj për mundin e Ulemave dhe Muxhahidinëve; secili në fushbetejën e tij përkatëse, ku feja nuk mund të zbatohet vetëm me dituri e as me Xhihad vetëm, por me secilën nga ato sëbashku. Siq thot Ai, Më I Larti në ajetin e “Hekuri” (Al-Hadid):
Ne i dërguam të dërguarit Tonë me fakte të qarta dhe Ne zbritëm me ata librin dhe Barazpeshën (drejtësinë) që t’i përmbahen njerëzit të së drejtës. Ne e kemi zbritur edhe hekurin që në të ka forcë të fortë (në qështje lufte) dhe dobi për njerëz, e edhe për t’u ditur tek All-llahu se kush ndihmon Atë (rrugën e Tij) dhe të dërguarit e Tij duke i besuar të fshehtës. S’ka dyshim se All-llahu është i fuqishëm, mbizotërues.3 Al-hadid,25.

Dhe Sheih Al-Islaam Ibn Tajmijah ka thënë, “Dhe feja nuk do të zbatohet përveq se me Libër (Kuranin) dhe Barazpesh dhe me Hekur.Libri është për tu udhzuar me të ndërsa Hekuri është për ta përkrahur atë, Ashtu siq thot Ai, Më I Larti: Në të vërtet Ne kemi dërguar Lajmëtarët Tanë- ajeti. Që Libri; me atë zbatohet dituria dhe feja.Dhe Barazpesh; me këtë zbatohen të drejtat në kontratat dhe në të holla dhe kolekcione . Dhe Hekuri; me atë zbatohen ligjet për denim (Al-Hudud) .”4 “Maxhmu’a Al-Fataawa “, Vëll. 35/36

Dhe ai gjithashtu ka thënë, “Dhe shpatat e Muslimanëve i sjellin fitore këtij legjislacioni (Sheriatit) dhe Librit dhe Suneti të tij, sikurse që ka thënë Xhabir bin Abdullahi, qoft Allahu i kënaqur me atë, ‘Lajmëtari i Allahut na ka urdhëruar që të qëllojm me këtë- që ka pas për qëllim shpatën- kushdo që largohet nga ky- që ka pas për qëllim Mushafin (Kuranin).5″”Maxhmu’a Al-Fataawa “, Vëll. 35/365 dhe ai gjithashtu tha, “Sepse, vërtet ajo që e bënë fen të zbatohet, është Libri udhëzues dhe fitorja e sjellur nga Hekuri, sikurse që Allahu, Më I Larti e cek.”6 “Maxhmu’a Al-Fataawa “, Vëll. 28/396

Dhe tjetër nga ajo, nga pjesa tjetër (në Fatwan e tij). Unë them:Dhe për këtë, është e mundëshme të thuhet se At-Taa’ifah Al-Mansurah-grupa fitimtare është Grupa, që bënë Xhihad duke pasuar metodologjin (Menhexhin) e drejt të bazuar sipas Sheriatit; metodologjin (Menhexhin) e Ehli Sunetit dhe Xhematit. Dhe unë do ti ceku kufijt e kësaj metodologjije, më lejen e Allahut, Më Të Lartit, përbrenda qështjes së “Principi i të Përmbajturit të Paluhatshëm Ndaj Librit dhe Sunetit.”

burimi: iisca.org

Përgjigjjuni
robert th. says:

22 Janar, 2015 14:29 te 2:29 pm

Kaurrofagos ka sjelle pjese nga interpretues te Kuranit, te cilet derdhin plehrat e kokes se tyre, duke e interpretuar Kuranin si te duan! Perse nuk sjell kaurrofagos pjese direkte nga Kurani e te tregoje ku flitet per fatva, per xhihad, per hakmarrje, per cfar te doje?!? Perse kaurrofagos permend sheriatin (ligji lejimeve, ndalimeve, denimeve ne jeten religjioze te popullsise), i cili ka ekzistuar para Kuranit dhe Muhametit, dhe nuk ndryshoi as pas tyre? Dhe kete e permend biles shkarazi! Ka dhe mijra pyetje te tjera, qe ju myslimanet nuk po u pergjigjeni akoma!

Përgjigjjuni
it'sme says:

22 Janar, 2015 18:53 te 6:53 pm

Ah mor bir, more Herald, e ke bere lëmsh fare në këtë shkrim.

Ne fund te leximit te tij, njeriu i gjorë, nuk di çfare te mendoje per terrorizmin, perse na e përdorkan, qëmoti e deri ne ditet tona, edhe individe, edhe organizata apo grupime, edhe shtete apo aleanca shtetesh, edhe nga ideologjia, edhe nga feja, edhe nga interesat politike dhe ekonomike, edhe per te ngjallur frikë por edhe per te fituar nje beteje apo nje lufte, edhe kishin zgjedhur Charlie Hebdo-n por nuk e kishin me Charlie-n por me francezet, edhe sa e sa sterhollime e citime librash e autorësh, edhe sa e sa opinione personale se nderhyrja e Perendimit ne Lindje eshte nje diskutim akademik mbi balancat e Parimit Westfalia me atë Willsonian por, gjithsesi, nuk mund e nuk duhet te përbëjë nje bazë apo justifikim per aktet e terrorizmit modern.

Ti, i dashur Herald, do që të thuash diçka por, sapo e fillon atë, shpejt e shpejt, e lë përgjysëm dhe vrapon ta ngatërrosh, ta fshehësh, ta bësh të palexueshëm dhe të paktupueshëm.

Jo se nuk e di, por sepse do që të jesh politikisht korrekt.

Dhe nuk je vetëm ti që do të jesh i tillë, dmth, politikisht korrekt.

Jam edhe unë, që dua te jem i tillë.

Jane edhe shumë komentues të tjerë, të cilët kanë heshtur, kanë tundur kokat dhe nuk e kanë komentuar por, në fakt, e kanë abandonuar shkrimin tënd.

Këtu nuk mund te flas per ata komentues që kanë komentuar ndofta, por që mund te jene censuruar nga moderatori i gazetës, i cili gjithashtu, do që të jetë politikisht korrekt.

Hej, pse jo, këtu tek ne, kur edhe ne Francë, ligji kërkon që të jesh politikisht korrekt.

Rroftë të qënit politikisht korrekt!

Edhe pse, pikërisht stepja për të folur, shkruar dhe vepruar, në emër të të qënë politikisht korrekt, nuk ka lejuar që të shkohet deri tek rrënjët e terrorizmave te cdo lloji, dhe per ti shkulur këto rrënjë që, sot e kësaj dite, vazhdojnë të shkaktojnë kaq shumë krime të urryera kundër njerëzimit.

Përgjigjjuni