Anti-sheshistët përballë myslimanëve

Nga Ilir Curri

Na duhet shumë mund, si shoqëri të përtypim atë çfarë media na ofron çdo ditë, ose te seleksionojme nese mundemi,cfare na serviret sidomos nga social media e cila eshte në ekspansion të vazhdueshëm, e pandalshme, e paparashikueshme, adiktive. Në këtë zallamahi mediatike, turlifarë rob zoti që bën e zhbën merr vlerë, na ndikon në mendime, veprime e deri në mënyrën e  jeteses, thjesht se na serviret e na zë sytë ditën e natën. Tek e fundit media bën rolin e saj edhe pse larg etikës, – formimin e opinionit publik. Ndër të tjera, shqiptarët “bombardohen” çdo ditë me lajme pa asnjë vlerë, flluska që plasin më parë se të përfundojë teksti apo kronika që i përcjell. Pavarësisht nga kjo, ne prapë i hapim, i ndjekim, i lexojmë njësoj që nga përshkrimet makabre të të cmendurve, edhe tangarllëqet e “klasës së lartë” që erdhi nga hiçi dhe ofron jo shumë më shumë se sa hiç vlera, e kemi arritur deri aty sa ta kërkojmë vetë këtë lloj kotësie siç kërkojmë bukën tonë të përditshme. Nga ky oreks yni dhe papërgjegjshmëri a amoraliteti mediatik, vërshon dhunimi psikologjik i shqiptarëve.

Këtu mund të klasifikojmë dhe histerinë që shpërtheu menjëherë pas Bajramit të Kurbanit. Shumë shprehën bezdinë, të tjerë mllefin, të tjerë optimizëm e shumë pesimizëm rreth vendosjes së një perdeje ndarëse mes qytetarëve që faleshin dhe statujës së Skenderbeut. E përbashkëta e gjithë reagimeve pozitive a negative ishte: frika.

Por frika e myslimanëve, nga njëra anë, se mos kanë shkelur mbi caqe që ua ndalon Islami, siç është ruajtja nga çdo veprim që shpie në përçarje a sjell konflikt në një vend, as që mund të krahasohet me fobinë e fanatikëve. Shfryrje në sharje nga më banalet, me  libra fisi që i kapërcejnë 500-600 vite e deri tek lëmimet e xixëllimet me shkronja kapitale në rrjetet sociale të emrit të Skënderbeut.  Ngulm i kotë për të përvetësuar dhe paraqitur heroin tonë kombëtar edhe më të madh, sikur të mos ishte ai një njeri me vlera të rralla, por si të ishte një idol pagan, që kërkon me patjetër sakrifikim për tu ngjallur nga hiri i së kaluarës.

Realiteti i vërtetë mbi ata që bezdisen, kur muslimanët shqiptarë shfaqin prezencën e tyre në sheshin qendror të Tiranës, është thjesht fobia që ata ndjejnë. Kanë frikë për tu çmësuar me “pushtimin” që i kanë bërë çdo institucioni publik, ku me shkelma, para e në ’67-n nxorën çdo vlerë besimi fetar, uzurpuan çdo hapësirë kombëtare duke e shpallur ateiste, ku besimi fetar ishte i jashteligjshmi, antivlera, e keqja, simboli I prapambetjes e të ngjashme. Kur, sot pas dekadash të rënies së ideologjisë ateisto-komuniste, ithtarë e trashëgimtarë e neo-qoftëlargut, edhe nëse do pajtoheshin me kthimin e pjesshëm të pronave fizike pronarëve legjitimë, asesi nuk pajtohen me dimensionet fetare të një shqiptari në shoqëri, në shtet, në ambjentet publike apo manifestimin e fesë si një e drejtë themelore e njeriut. Këta fanatikë të ateizmit (jo laicistët e ekuilibruar), për interesa ekonomike kanë pranuar aty këtu rrallë, ndonjë individ fetar të gjallë a të vdekur, në formën përfaqësuesve politikë a ikonave, të depërtojë në ndonjë zyrë, a tavolinë të institucioneve shtetërore, por sigurisht jo nga respekti për ta e vlerat që bartin, por për përfitime e konjukturë. Kjo e bën të kuptueshme edhe heshtjet preferenciale te tyre në këtë drejtim, si rasti i ikonave fetare në zyra apo ritualet fetare në sheshe nga jomuslimanë, madje me taksat e qytetarëve shqiptarë padallim feje, për më tepër nën kujdesin e institucioneve laiciste sipas kushtetutës.

Gjithsesi, mendoj se këndvështrimi opozitar ndaj prezencës së muslimanëve në shesh ditën e Bajramit (pasi ky është problemi i tyre i vërtetë, e jo “perceja” e heroit), duhet mirëkuptuar, sepse në këtë shesh “lahen hesapet” në Shqipëri. Aty manifestojnë kërkuesit e të drejtave e padrejtave, në këtë shesh partitë demonstrojnë sa “dashurinë e qetësinë” e shumë më tepër forcën, agresivitetin, jo  rrallë nëpërmjet dhunës e shkatërrimit, të tjerë ekzistencën e tyre a përpëlitjet për mbijetesë. Madje, kjo hapësirë publike, ditën për diell u është dhënë edhe homoseksualëve për paradat e tyre. Pa harruar kontekstin historik të prezencës në shesh, ku shqiptarët prej dekadash, idolet e tyre i ngritin e i ulin po në shesh. Aty iu përulën bustit të Stalinit, aty u rrënqethën paradave proletare  e nga përmendorja e Hoxhës, aty vranë frikën kur e rrëzuan e aty iu lutën me shpresë Perëndimit, për liri e mbështetje, muslimanë e të krishterë, me ta dhe ateistët e të tjerë, si t’i luteshin “zotit” kur thirrnin bashkë: “Bejker, Bejker…”.

Pra, antisheshistët, nuk i shqetëson mbulimi i Skënderbeut por prezenca në shesh e muslimanëve shqiptarë. Thjesht, pakicat ateiste, islamofobe e ndjejnë se u duhet të kthejnë mbrapsht të drejtat e të tjerëve të pervetësuara pa të drejtë. Dhe, prania e mijëra muslimanëve në shesh është kambanë e ezan alarmi për kthimin më identitet, ku të gjithë shqiptarët duhet të jenë qytetarë të dorës së parë pa dallim feje a jofeje, sigurisht pa cenuar laicitetin e shtetit. Antisheshistët e fanatikët, duke u vetpozicionuar si kundërshtarë të muslimanëve, në shesh a jashta sheshit, ata ndihen fatkeqë, të lënë pas dore, të vetmuar. Kanë frikë mos u ikën nga dora edhe “zoti” i vetëm që u ka ngelur, nacionalizmi, kontributi i tyre për të cilin nuk e tejkalon valvitjen e një flamuri, vallen në një dasëm a ndjekjen e një ndeshjeje ku luan kombëtarja. Kanë frikë jo nga muslimanët, vëllezërit e tyre të gjakut, por ngaqë ata nuk e pranojnë dot këtë identitet fetar të bashkëkombasve të tyre. Por, fobia e tyre më e madhe ka të bëjë me faktin se mos ua marrin e kthejnë të zotëve të vërtetë flamurin e patriotizmës shqiptare, atyre fetarëve të mirë nga shumica muslimane, ortodokse e katolike e pasardhësve të tyre që u sakrifikuan për kombin shqiptar. Ata duan të vazhdojnë mashtrimin komunist që kombi shqiptar që të quhet i tillë, duhet të jetë pa fe, pa xhami, pa kisha, në kohën kur  rilindasit e mëdhenj, baballarët e kombit faleshin xhamive, luteshin kishave dhe kjo nuk i pengonte të punonin bashkë për Shqipërinë. Shqipëri që antisheshistët do ishin gati ta sakrifikonin me mllefin e djallin e tyre, vetëm e vetëm të arrijnë jetësimin e ekstremit primitiv të tyre. Për muslimanët e thjeshtë a drejtuesit e tyre fetarë, pavarësisht se si interpretohet nga keqdashësit, mbulimi i Skenderbeut në shesh, është thjesht akt fetar. Nuk guxon muslimani shqiptar a cfarëdo kombi, t’i falet Zotit të botëve, Allahut, as para fotografisë së babait  te vet e jo më para statujave, qofshin ato edhe të heronjve, siç është statuja e heroit tonë kombëtar, Gjergj Kastrioti – Skenderbeu.

Po ti peruleshin, ata që u falën në shesh, dikujt tjetër vec Allahut, sigurisht do të ishin shqiptarë, por jo më muslimanë.  Feja i nxit të jenë të mirë, të drejtë, të arsyeshëm, të dobishëm… feja i nxit të bëhen të denjë për shoqërinë si shqiptarë.

Shumë shpresojnë se muslimanët shqiptarë do “fshihen” tani e tutje bajrameve në xhaminë e madhe, sapo të ketë përfunduar. Nuk mendoj se pas përfundimit të Xhamisë së Madhe, nuk do të jenë prapë dy herë në vit shesheve , kjo pasi, Islami i mëson të dalin e falen në sheshe si shenjë gëzimi, bashkimi, uniteti, por edhe pragmatizmi, se nuk i zë dhjetëra mijëra besimtarë një xhami, vec atyre qëndrore të Mekës e Medinës. Kështuqë frika e të vetpozicionuarve si kundërshtarëve do jetë më e gjatë se c’è kanë parashikuar, por edhe prezenca e muslimanëve shqiptarë në sheshe për bajrame, do të jetojë më gjatë se sa mllefi i antisheshistëve e islamofobëve. Kjo jo në kuptimin e  sfidës, por si realitet i pashmangshëm, që do perjetohet.

Antisheshitët siç janë vetpozicionuar si kundërshtarë, ashtu edhe frika që kanë është paranojë e vërtetueshme.

Fobia e vertete e cdo shqiptari, që e kupton esencën e jetës, dhe që sheh pasojat e mendjelehtësive kolektive në shumë vende të botës, duhet të jetë fobi nga përcarja e kombit, fryma konfliktuale në shoqëri, nga reagimet e ashpra nga një palë a një tjetër, nga fanatizmi e ekstremi. Institucionet tona duhet të parandalojnë keto pavarësisht ngjyrës, ideologjisë që bartin. Fanatizmi, ekstremizmi, terrorizmi duhen mallkuar. Mos i thënçin shqiptar atij që bie pre e të tilla fryrjeve! Mendoj se vendi dhe shoqeria eshte pasuri që duhet ruajtur, në kushtet e sotme edhe më shumë se kufinjtë territorialë, aq me teper,  kete vend të vuajtur nga praktika e “luftës së klasave” e persekutimit të tjetrit, që për çdo shoqëri  janë minuese, përcarëse që precipitojnë në pasoja katastrofike për jetën, le më pastaj për shenjtësi të tjera. Bashkohem me lutjet e muslimanëve në shesh ditën e Bajramit të Kurbanit, kur thirrën: O Zot, ruaje vendin e shoqërinë tonë shqiptare nga çdo e keqe, sidomos nga medjelehtët e këtij vendi!

Gonxhe Bojaxhiu kundër gjithë botës

20:23 Blog

Përse ky duf antimysliman, edhe nga intelektualë shqiptarë!

18:19 Blog

Tërheqja gravitacionale e mediokritetit

18:09 Blog

Shpërthen ish deputeti i PD kundër Bashës e Ramës: Kur ne s'bëjmë zgjedhje në parti e në qeveri, atëherë si mund të bëjmë në akademi?

16:29 Blog

Akademia e Shkencave dhe kritiku i saj Artan Fuga, propozojnë të njëjtin model sovjetik

12:21 Blog

Letër e dytë publike kryeministrit Edi Rama, nga kritiku i tij

12:13 Blog

Për gratë që ziejë fasule...

10:36 Blog

Mustafa Nano: Shqiptarë dhe serbë, të gjithë kemi nevojë për një ‘catharsis’. Mua për pak më nxorrën një “fatva”, pse fola për Skënderbeun

09:49 Blog

ANALIZA: Efektet e sistemit në rezultatin e zgjedhjeve të 25 qershorit

09:33 Blog

Po sikur ta mbulonim më shpesh Skënderbeun?

20:27 Blog