Te fundit
Profesion apo mision...
22 Korrik 2026, 18:10Sociale
Nga Elisa Dedja
Spitali është një univers më vete. Një vend ku koha matet ndryshe, ku netët janë më të gjata se ditët dhe ku shpresa, frika, lodhja e pritja bashkëjetojnë në të njëjtën dhomë.
Kur kalon javë apo muaj brenda mureve të bardha të një spitali, nuk je më thjesht vizitor. Bëhesh pjesë e atij realiteti. Jeton aty. Fle aty. Ha aty. Qan aty. Gëzon aty. Mëson të lexosh fytyrat e pacientëve, të familjarëve, të infermierëve dhe të mjekëve. Dhe nëse profesioni yt është gazetaria, nuk arrin ta shohësh këtë botë vetëm me sytë e një familjari apo të një pacienti. Pa dashje fillon ta analizosh. Të vëzhgosh. Të lidhësh copëzat e një sistemi që nga jashtë duket ndryshe.
Në gjithë këtë rrugëtim pashë diçka që më bëri përshtypje më shumë se çdo gjë tjetër: energjinë e mjekëve të rinj. Etjen e tyre për të mësuar, për të bashkëpunuar, për të kërkuar një mendim të dytë, për të diskutuar raste, për të mos e konsideruar dijen si pronë personale. Ata nuk e shohin konsultën si dobësi, por si forcë.
Në anën tjetër, pashë edhe një realitet që nuk mund ta anashkaloj. Monopolizimin e dijes nga një pjesë e brezit më të vjetër. Atë ndjesinë se eksperienca, në vend që të shërbejë për të ndërtuar ura, ndonjëherë kthehet në mur. Egon që e bën të vështirë pranimin e një opinioni tjetër, edhe kur ai mund të jetë në dobi të pacientit.
Mjekësia nuk është garë individuale. Është punë ekipi. Askush nuk humbet autoritetin duke dëgjuar një koleg. Përkundrazi, e fiton respektin kur vendos interesin e pacientit mbi krenarinë personale.
Por mbi të gjitha, kuptova edhe diçka tjetër.
Humanizmi nuk është një cilësi shtesë te një mjek. Është pjesë e trajtimit.
Një fjalë e thënë në momentin e duhur, një shpjegim i qartë, një dorë mbi sup, një përgjigje e sinqertë, një telefonatë kur familjarët presin me ankth… këto nuk zëvendësojnë ilaçet, por i japin pacientit atë që asnjë recetë nuk mund ta përshkruajë: qetësinë.
Dhe qetësia është pjesë e shërimit.
Kam takuar shumë mjekë gjatë këtij rrugëtimi. Shumë profesionistë që punojnë me përkushtim në kushte jo gjithmonë të lehta. Por nëse do të më duhej të veçoja një emër, do ta bëja pa asnjë hezitim.
Dr. Najada Como.
Jo sepse kam ndonjë detyrim ta shkruaj. Jo sepse ky është një vlerësim i rastësishëm. Por sepse e kam parë nga afër se çfarë do të thotë profesionalizëm i shoqëruar me komunikim, qetësi dhe ndjenjë përgjegjësie.
Në një periudhë ku çdo fjalë e mjekut peshon sa një terapi, ajo arriti të jepte jo vetëm diagnoza e vendime profesionale, por edhe besim. Dhe ndonjëherë, besimi është ilaçi i parë që i duhet një familjeje.
Ka njerëz që ushtrojnë një profesion.
Dhe ka njerëz që e nderojnë atë.
Për mua, gjatë këtij rrugëtimi të vështirë, Dr. Najada Como i përket kategorisë së dytë.
Më të lexuarat
24 oret e fundit
Javen e fundit
Blog Tema
Lini një Përgjigje