Te fundit
Të deklarosh votën në Tiranë
11 Maj 2023, 13:03Blog
Josif Papagjoni
Kam votuar më shumë majtas e më pak djathtas. Po pse? Sepse e djathta u identifikua qysh në kryeherë me një njeri të vrazhdët, hakmarrës, kokëfortë, që i donte të gjitha pushtetet veçse në dorën e tij. Ky njeri e ka emrin Sali Berisha. Dhe qyrku i fajit të “regjimenteve” të PPSH, e kthyer në Parti Socialiste, pak nga pak sikur u lehtësua. Ia lehtësoi pikërisht sjellja politike e këtij ish komunisti të egër, intolerant, hakmarrës, të skajshëm, i paqytetëruar, beniamin i kamufluar i Ramiz Alisë, i quajtur për dreq nga shumë vetë me zhargonin fyes “kokë maloku”. Në kësi rastesh, vepron koncepti i tragjedisë greke dhe i vetë demokracisë antike: “Shëtitja e të DREJTËS”. Kur e drejta jote teprohet, ajo ikën prej teje dhe shkon te pala tjetër. Teprimet ndaj të drejtës kanë qenë të vazhdueshme në mendësinë dhe sjelljen e Berishës. Ai nuk di “Edhe-Edhe”, por “Ose-Ose”. Rrallë të gjesh një njeri të “palodhur”, me një energji dhe neps kaq të madh për pushtet se sa ai. Duke e lavdëruar këtë “energji”, nëpër tavolina pleqsh shpesh themi se kjo është bash një energji “demoniake”, energji destruktive, jo energji bekuese, mirësuese, ndërtuese, frymëzuese...
Nganjëherë përsiatem e habitem me veten: “Ky njeri nuk njeh prehje, teksa unë dhe moshatarët e mi, pak më të rinj se ai, duam cazë rehat, të shijojmë paqen e moshës sonë. Ky njeri nuk pranon dot një çast “dobësie”, tërheqjeje, si bulbet dhe shenjat e humanes; ne e duam këtë të uruar “tërheqje”. Ky njeri nuk njeh dobare as një çast mëshire, pse jo! S’e kam dëgjuar diku, dikur diçka të tillë... Dhe pak heshtje zotni, a mundesh? Pak meditim të prajtë me vetveten. Edhe pak paqe. Pakëz fare! Lëre pastaj një kafe prej pensionisti me të tjerë pensionistë, miq e shokë të tu, duke u ulur aty në lagje, qoftë dhe në lokale të shtrenjta, t’i flakësh aurorat epike e të bëhesh NJERI. Të bëhesh si me ata që kanë qenë dikur në majat e epërme të pushtetit, por që prehen sot lumnisht në “tërheqjen” e tyre civile mes familjarësh e miqsh të vet si Fatos Nano e Aleksandër Meksi, Rexhep Mejdani e Servet Pëllumbi, Namik Dokle e Bamir Topi, Alfred Moisiu, Gramoz Ruçi e Jozefina Topalli, apo të vdekurit shembullorë Pjetër Arbnori e Sabri Godo. Jo! Sali Berisha është “tjetër”. Ai ka në kokë vetëm luftën, asgjësimin e tjetrit, urrejtjen, mitin e Saturnit që ushqehet me fëmijët e vet. Leksiku i tij është fjalori i egër i sharjeve, i burgjeve, i ekzagjerimeve me shpifjet për “miliardat”, një ligjërim tipik populist me përdorimin deri në budallallëk të formave sipërore, të epërive e superlativave, ku dhe një ngjarje e rëndomtë quhet “historike”, e “jashtëzakonshme”, “madhështore” e dërr-vërr. Fjalimet e tij gjithnjë e më shumë janë varfëruar, klishetë dhe steriotipitë leksikore e stilistikore të tyre i kanë kapur për këmbësh argumentet dhe arsyetimin e kthjellët; ka fare pak dije ndër to, pak elokuencë, pak mprehtësi, po bëhen gjithnjë e më të bjerrura. Sidomos pas “ringjalljes”, fjalimet e tij të ndezulluara stërpiken nga një retorikë që sepse mua më ngjason me ato të spekulantëve politikë, nisur nga komunistët, te fashistët, fondamentalistët dhe gjithfarë rrenacakësh të “lugës së florinjtë”. I katapultuar nga PPSH si një nga ish komunistët besnikë, dogmatikë e dyfytyrësh, ai e shprishi si uthulla ëndrrën e bukur për një shtet të së drejtës, të sundimit të ligjit, të barazisë në shanse. Ai ringjalli një formë të re të “luftës së klasave”, kundërshtarët politikë i shpalli “armiq”. Kësisoj i dha doktrinës së vdekur të ideuar nga Marksi dhe të zbatuar barbarisht nga Enver Hoxha, një formë gjoja të moderuar, ku kategoria politike e “kundërshtarëve politikë” përgjatë garave të pushtetit në sistemet demokratike vjen si asgjësim dhe intolerancë. Kund ërshtari im është armiku im, unë do ta kisha vrarë atë, ka deklaruar në esencë ai. Çfarë tmerri! Përbindshore!
Duke e identifikuar enkas Partinë Demokratike me Demokracinë dhe Partinë Socialiste me Komunizmin, ai solli qysh në krye të herës fytyrën ambiguide të Janusit, energjinë e “karmës” hakmarrëse apo hyjneshën e urrejtjes, Nemesis. Sepse ai di vetëm të urrejë, jo ta pranojë kundërshtarin në një koreografi politike bërë në shumësi, që Evropa e ka aplikuar, së paku dy shekuj, për të shmangur revolucionet dhe plojat e gjakut. Mirëpo ky revolucionar i plakur prej kohës së Dullës na flet sot habitshëm për “revolucione”, “përmbysje”. Dhe nga “fitoja në fitorje”, ai po shkon përherë nga humbja në humbje. Pse? Sepse në bulb të mendësisë së tij përherë ka pasur përplasje dhe nxitje urrejtjesh midis demokratëve e socialistëve, këta të dytët të shpallur tashmë “armiq”; midis veriut dhe jugut, si dy entitete të një zemre, duke e çarë zemrën kombëtare dy copash. As dy vjet nga shpallja e pluralizmit politik ky njeri i paepur për pushtet kërkoi t’i jepte vetes kompetencat e një kinse “Mbreti” të vetëshpallur. Ishte po ai që firmosi ligjin 7501 (masakrën e pronës private) duke shkelur rëndë një shans historik të së drejtës, ishte po ai që e mbushi Tiranën me kioska, ishte po ai që ligjëroi “vjedhjen” e madhe të firmave piramidale, ishte po ai që nxiti njerëzit të hapnin depot e armëve (për vetëmbrojtje) dhe e çoi vendin gati në një luftë civile, nëse nuk do të ndërhynin vendet evropiane duke shpenzuar miliarda me operacionin “Pelikan”. Pse, pra?! Fare thjesht: të gjitha për kokëfortësinë e tij proverbiale dhe etjen e pafre për pushtet absolut. Po ky egërshan ishte njeriu që “shtiu” mbi turmën e protestuesve paqësorë dhe vrau katër vetë në mes të bulevardit; dhjetëra të tjerë kanë qenë me plumba në mish (Zot, si mund të jepet një urdhër i tillë vetëm për një m... kolltuku?! Çfarë truri të shprishur paska ky njeri, që merr vendime të tilla të marrëzishme e të pafalshme nga kujtesa e kombit!). Të gjitha këto bëma e gjëma kanë emrin e Sali Berishës. Ai futi frikë ndër njerëzit. Dhe ende ai të fut frikën. Mjaft më, o njeri! Mjaft!
Sali Berisha po mburret ca si shumë për atdhetarizëm dhe e shet veten si “hero”, madje ka dhe një këngë qesharake mbi epikën heroike të tij. Por cili atdhetar, cili hero? Ai që, teksa në situatën më të rëndë për kombin shqiptar, lejoi naftën të derdhej lumë drejt makinerisë ushtarake serbe? Është thjesht një pseudo, një populist. Ai ka ndjekur përherë maksimën cinike: “Po je me mua t’i jap të gjitha, po je kundër meje t’i heq të gjitha!” A s’bëri kështu edhe me Lulëzim Bashën, i cili s’qe veçse një beniamin e hije pas tij, një farë “puppet figure” për të trembur zogjtë. Ia dha të gjitha, dhe ia hoqi të gjitha. Sa iu prek interesi, Berisha e riktheu sërish partinë e tij në një korracë për të mbrojtur veten. Thuhet, paratë e familjes... Thërriti militantët nga qenë e nga s’qenë, të cilët doemos edhe kanë përfituar rroga, privilegje, pushtet, favore, para´ prej tij e fitimeve që pushteti jep, dhe iu vërsul të “vetëve” me qysqy e sopata për të shqyer dyert e selisë, si në filmat hollivudianë me kështjella mesjetare. Çfarë skene groteske qe ajo!
Dhe, më në fund, pasi shpallet i padëshiruar nga SHBA, Anglia dhe vendet e Evropës Perëndimore, ku ne synojmë të shkojmë, e tërheq zvarrë pas interesit të tij elektoratin e djathtë tradicional (natyrisht, jo të gjithin), i cili me të drejtë nuk beson më tek pushteti i zgjatur i të majtëve; kërkon dhe ai (ata) me çdo kusht të vërë buzët në sisët plot qumësht të “lopës-shtet”. Mirëpo ky padurim, që lëviz mes naivitetit politik dhe tundimit për karrierë, mes mbetjes pa punë dhe shpresës për një ripunësim në dyert e shtetit (si zhvatësit e “rinj” të tij), duket se e ka çoroditur elektoratin e djathtë. Në humbjen e pritshme të së djathtës berishiane, edhe pse rrotacioni është valvola shpëtuese prej trysnive politike, kundërshtive dhe përshfaqet si shansi i një rishpërndarjeje të benefiteve, kjo masë laragane, e turbullt, e tronditur, dyshuese, pa vizion, e hallakatur, duket se po shkon drejt një handikapi politik. Pse handikap? Fare “thjesht”: elektorati është një farë kopeje sociale që ndjek bariun e vet, LIDERIN. Por kur ky, lideri mjeran e provincial, nuk pranohet më nga ata që na “japin dhe na mbrojnë” lirinë dhe ekzistencën tonë, SHBA dhe Evropa, e shpall veten “sovraniste”. A s’të kujton Enverin ky, që do na bënte të hanim edhe bar?!... Dhe kur ai shpallet “Non Grata”: nga “qen roje” i kopesë, bëhet ujku që e çart këtë “kope”, të hutuar e të pafajshme siç është katandisur.
Habitem me disa njerëz të letrave se si është e mundur t’i shkosh pas modelit politik të Berishës? Ah, jo! Them se gabimi do të jetë fatal. Padashur ti kandidat për kryetar bashkie je kompromentuar, ke marrë fytyrën e tij, “erën” e tij. Ti kërkon ta nxjerrësh gështenjën e pjekur të pushtetit me dorën e tij. Jo, or mik, jo! Kjo është hipokrizi. Ca më keq, ky është naivitet politik. Prandaj, sado vlera të ketë si djalë i zoti a një tiranas me rrënjë Belind Këlliçi, si kandidati për kryetar bashkie në Tiranë ai s’është veçse zgjatimi i Sali Berishës, pra favoriti i një personazhi të së shkuarës, i refuzuar tashmë masivisht. Pse bie në këtë prehër atëherë ky riosh? A nuk e di ai se tutori i tij është pjesë e një vetëdijeje dhe sjelljeje politike të tejkaluar? Andaj unë dua t’ia jap votën time Erion Velisë, apo çdo “Erioni” tjetër që do të ishte nga krahu i kundërshtarit politik, pra nga e majta, qoftë dhe nga e djathta solide, sepse s’dua t’ia jap një “berishiani” a beniamini të Sali Berishës, i bekuar prej tij. Thjesht për këtë arsye nuk ia jap. Dhe si unë gjykojnë një shumicë e madhe, besoj. Nuk ia vlen të flasë për mandatin e dytë të Erionit, por vizioni i tij është shumë më bindës, edhe punët e kryera janë shumë më domethënëse për vijimësinë e një tjetër mandati. S’dua të flas për të sepse s’dua të keqkuptohem mbi semantikën e këtij shkrimi.
Unë do doja të kishte ndryshim pushteti, edhe nëse punët e kryera janë për t’u lavdëruar e vlerësuar. Por kur mendoj se në skenën politike të vendimarrjes mund të vijë rishtazi Sali Berisha, i stërprovuar për bëmat dhe gjëmat e tij mbushur me frikë e tmerr, me kaos e vizion opak, me “katundari” e populizëm; kur mendoj se mund të vijë po ai model, që sot në mënyrë të poshtër po ngjall një ndjenjë antiamerikanizmi të çmendur ndaj atij shteti që lipset t’i jemi mirënjohës përjetë, deri në gjunjë, e t’i përfalemi që na ka mbrojtur dhe na mbron, që i dha kombit tonë Kosovën, nesër të bashkuar me trungun amë në një formë konstuticionale të pranuar nga të mëdhenjtë – e si mund të votoj unë për “jesmenët” e Saliut, sado të zot e të mirë qofshin ata? Jo, zotëri, ka pak dinjitet njeriu! Dhe ai i shkret dinjitet i mban burrat, ai dhe i dallon nga të tjerët, sepse ai nuk të çon në qorrsokak. Qoftë një thelë e majme karriere, qoftë një sentencë makiavelike (për konjukturë e përshtatje), qoftë thjesht një ego e ngopur me kekun e falur, ti zotëri që kandidon për kryebashkiakun e Tiranës nuk je në “darkën e bekuar”, por në “darkën e gabuar”. Belind Këlliçi nuk do të fitojë, se pas tij, fatkeqësisht, ka fytyrën e Berishës. Në një rast tjetër, rezultati nuk dihej. Kaq gjë ai duhet ta kishte kuptuar. Koha e tij si politikan i ri nuk ishte e “djegur”. Por tashmë, mendoj, ai e dogji përfundimisht epërinë e shijimit të një pushteti të mundshëm. Tepria e egos dhe, sidomos, dritëshkurtësia politike, kjo e dogji. Askush nuk do t’ia jap nesër një shans të tillë! Ujërat rrjedhin, s’është po i njëjti ujë në lumë, thoshte Herakliti. Logaritmet politike nuk përsëriten, ato parashtrohen vetëm një herë. Kjo ishte një gafë e tij. Shansi nuk vjen kur do ti dhe “zogu” fluturon, nuk e kap dot më. Prandaj, unë për vete, nuk kam pse luaj hipokritin. Dhe them: “Sa keq Belind, u dogje kot, mund të ishe një djalë që meritoje, por...”
28 Komente
Lini një Përgjigje
Më të lexuarat
24 oret e fundit
Javen e fundit
Blog Tema
Bej ndonje Kritik arti o njeri se e ndrite...paskaj jep mendime politike.
Eni, respekte. Të gjithë kemi të drejtë të japim mendimin tone. Mund t'i kishe thene edhe Saliut qe ne 1991, "rri ne spital ku je, doktor zemre, mos u merr me politikë". Kur u mor Saliu me politikë, pse të mos merret ky Joseph Papajohnson? Pastaj, me thene te drejtën, ne kokë i ka rënë. Po ik o plak, ik. Dil ne pension, dhe dil xhiro me mbesën a nipin. Ik, qe të Ike edhe Meta, edhe Rama, edhe Aldo Bumçi. Ne fakt me Aldo Bumçin e kam me shumë, se është shumë arrogant. E beri Ramën fertele fare. (Se mos e merr seriozisht?) Po nuk iku Plakushi Viçidolas nuk ikën Rama. Kështu qe kur të iki ai do kemi shumë perfitime të gjithë.
Josif Papagjoni eshte personalitet i artit dhe i shkences. Kete shkrim shkencor e ka qare me mjeshtrine e tij te fjales se lire. Une nuk bashkohem vetem ne nje mendim me shokun dhe mikun tim te vjeter Josif Papagjoni: Lali Eri do te marre vota me teprice, jepja voten perfaqesuesit te Partise Zyrtare Demokratike, Roland Bejko, se PD-ja ka nevoje per ne qe e mbeshtollem me pelena kur sapo lindi dhe ka nevoje per ne intelktualet edhe tani qe Perbindeshi i Vicidolit, djali dhe dhenderri i Serbise, kryekrimineli dhe kryehajduti Sali Sheqere Vukmanovic Berisha po e hedh ne gremine.
Jam dakort...por arti ka ikur ne drejtim te paditur e Josifin kam vite qe nuk shikoj te beje kritike...e them sepse kritiket e artit jane te Paket...analiste kemi plot....iku dhe nje....
Bravo,shkrim brilant. Respekt.
Shume e qarte, e shkruar nga njerez qe e nderojne kombin. Respekt per autorin!
Super shkrim i goditur .bravo e madhe .
I prajët . Do kthiellohen me t'urtën n'drit t'diellit . E urëta veç n'm'i rëzëllit shumësisë mentalin , qashtër , Boshëtirën citojnë . E q'ësht'e sertë , urtes'e fjalës , e harrojnë , fët . Do u'a kthiellë . N'mos dé , e kjarët si ka'moti , u'a plas n'surrat . E do vënë . Vënçin mend .
Bravo, bravo, 1000 herë bravo
Keta si familje non grata, kane vrare dhe vjedhur dhe kane miliarda euro per te jetuar pa punuar 7 brezat e kesaj familje, por krimi me i madh eshte perfshirja ne vrasje e vjedhje edhe i femijeve, biles edhe i femijeve te femijeve. Krimet e bera, u a kane prishur gjumin familjeve te binomit "bashke fitojme" . Ata perpeliten ne krize e te pagjume sepse ka filluar te kerkohet llogari per vrasjet dhe vjedhjet, familjaret e te vrareve nga dora e ketyre krimineleve kerkojne drejtesi ose kercenojne me vetgjyqesi. Kjo i detyron keta kriminele te sigurojne mbrojtje apo iumunitet deputeti per te evituar ndeshkimin, gje qe e kan gabim, pasi ora e ndeshkimit ka ardhur.....
GRA KURVA KA, POR BURRE KURVE SI TY JANE SHUME PAK. MEQENESE DESHIRON ROTACION PUSHTETI, KA KANDITATE TE TJERE PER BASHKINE E TIRANES, PSE NUK UA JEP NDONJERIT PREJ TYRE
BRAVO!Nje qenje humane pas 30 vjet tragjedi nuk voton 'tre moskeDHJERET' EDvin Sali Muti po kedo tjeter...ose nuk voton ne shenje proteste!
BRAVO!Nje qenje humane pas 30 vjet tragjedi nuk voton 'tre moskeDHJERET' EDvin Sali Muti po kedo tjeter...ose nuk voton ne shenje proteste!
Shkrim perfekt,dedikuar nje krimineli te lindur Sali qen Berisha.Flm Josif Papagjoni!
Belin Kwellici si kNDIDAT I MUNDESHEM PER kRYETAR bASHKIE E KA VENDIN K. "koshi i mbeturinave."
Fiks fare profesor Josifi perfekt shkrimi i juaj. Njëri i keq, ose burrë i keq, ose politikan i ndyre, ose plak i rrjedhur me turma të rrjedhura nga mbrapa. Antishqiptare qe duan te djegin, të kthehen edhe njëherë mbrapa të vrasin, te shkatrojne vendin e tyre vetëm e vetëm për interesat e tyre personale.
Te lumte Josif! Nje shkrim ku e shohin veten shume-shume-shume njerez. Te perqafoj
Keni folur edhe për mua dhe shumë të tjerë, shkrimtar i nderuar! Shkrimi i z. Papagjoni është i plotë. Ndjekësit e Berishës, as të shkruajnë si duhet nuk dinë, jo më të mendojnë dhe të votojnë si duhet. Pa u ripërtërirë nga rrënjët PD-ja, do vonohet rrotacioni, sado i dobishëm!
Nje bravo te madhe zoti Papagjoni,per shkrimin,permbajtjen dhe idete qe hedh.
Berisha ishte i frikshem ne vitet 90-te, kur ishte i ri dhe i plotfuqishem. Sot po i afrohet te tetedhjetave. Nuk mendoj se do kishte mbijetuar kaq gjate ne politike pa mbeshtetjen e fshehte te PS-se qe ka nevoje per nje gogol ne opozite. Gogolet duhen ne opozite se te lejojne te vjedhesh pa humbur shume votues. Lind pyetja çfare gogoli do shpiket kur te vdese Berisha?
Nje shkrim real i vertete per ate qe tregon ate qe ka ndodhur ne shqiperi kur u vendosen themelet e dobta te demokracise nga njeriu i quajtur Sali Berisha ish idhtari partis komuniste qe nuk ka qene kurre per tu vendosur ne shqiperi nje demokraci fuksionale me nje shtet ligjor te dobet qe u ndertua me nje sistem drejtesise shume te dobet dhe nje ligji te andruar per kthimin e pronave prej vitit 1993 deri 2023 qe ka bere sgqiptaret per 30 vjet te enden ne dyert e gjykatave.Shoketet e tij komuniste i moren pronat shqiptareve brenda dites ne vitin 1944 Saliu 30 vjet ne politike gjoja i soektrit djathte nuk dergon ne parlament nje projekt ligje per tu kthyer pa medyshje pronat pronareve te ligjshem.Ky njeri ka pohuar se nuk ka trasheguar pasuri nga te paret e tij,sot ka prona te medha qe vjel te ardhura si mundet ky te mendoj per te perfaqsuar te djathten qe ka ne ne themelin e saj pronen private dhe familjen tradicionale patriote qe per 30 vjet e ka neperkembur.Asnje njeri qe ka bindje te djathta nuk i shkon mbrapa ketij njeriu palaco e klloun dhe nuk Ia besim tek ai
I modh fare X-ray me i mire qe i eshte bere provincialit te Vucidolit . Te lumte pena ????????????????
Te lumte Josif.Nje esse brilante qe i shpreh me shume kulture te gjithe mendimet qe ka shoqeria e aresyeshme shqipetare.
Fatkeqesi qe denoi me vuajtje shume shqiptare, edhe sot shikoj kete baterdi dhe provoj zhgenjimin, shpresoj te qetesohet ky perbindesh, se vazhdon te rrethohet nga perbindesha, qe frymezohen te vazhdojne baterdine.
Josif Papagjoni dhe ju te tjeret qe nuk e keni kuptuar akoma: Sali Berisha eshte agjent i regjur serb. Ai e ka per detyre ta godas nga ti vie kombit shqiptar. Kryefjala e ketij shkrimi do te duhehej te ishte :SALI BERISHA AGJENT I SERBISE. VEPRIMET E TIJ AGJENDE SERBE,kaq e thjesht eshte.
Një shkrim i ekselencës në gazetari. I shkruar me profesionalizëm, qytetari e përkushtim. Duke argumentuar e bindur me argumentin që sjell. Një PROFESSOR që bind me argumentin që sjell. Por Berisha nuk kupton as ai as ata që e ndjekin. Per faktin e thjeshtë se ai s'është NJERI. Dhe to tillët qytetarinë dhe humanizmin i marrin per dobësi. Aq më keq për ta. Faleminderit profesor dhe urime.
U mbrekullova nga shkrimi , vizioni, qartesia, vertetesia dhe mencuria e Qytetarit e Shqipetarit te kultivuar Zt Josif Papagjoni. Te falenderoj per gjithcka qe argumentoni ne kete shkrim brilant qe vetem nje mendje intelektuale dhe Patriotike e hedh ne leter . Ju uroj me shume respekt : Shendet e Jete!
E lexova te gjithe shkrimin analitik te zotit Josif Papagjoni dhe me pelqeu ne te gjithe formatin e tij. Ka argumente te padiskutueshem, ka aresyetim shkencor, ka moral, tradite, shance politike, mundesi per te zgjedhur, por mbi te gjitha Ai vlereson tri gjera te qenesishme: moshen e politikanit, pergatitjen e tij dhe suksesin apo deshtimin. Flet gjate per salihun dhe mire ben. E ka scanuar te gjithin dhe i rezulton: i mbaruar nga te gjitha anet. I lutet, duke i thene: ''Mjaft më, o njeri! Mjaft!''. Saliu ka dale jashte rrethit te te qenit njeri normal. Ai tani eshte nen ndikimin e endrrave ne agoninë e tij. Sigurisht, qe ai eshte keshilluar nga me te afermit e tij, por eshte e kote. Ai nuk degjon askend ne situaten, ne te cilen ndodhet dhe nuk ka per te degjuar. Truri i tij eshte fragmentizuar, ashtu sikurse eshte bere edhe partia, qe ai uzurpoi, prandaj nuk mund te votohen njerezit e nje partie te shpartalluar. Nuk ia vlen te zgjetem me tej per demonin sali... Sikur te kishte ndonje paragraf per ''strehuesin'' e fundit te saliut, ish menderpresidentin rrebel, per te cilin saliu ka thene njemije e nje te zeza, mendoj se shkrimi do te ishte me i kompletuar... Si pensionist qe jam i uroj z. Josif Papagjoni shendet te mire dhe energji, per te perballuar situatat, qe na dikton mosha, jo koha... Gjithe te mirat ne familje!